De dynamiek van de polariserende wereld

Het rapport van journaliste en schrijfster Margalith Kleijwegt over radicaliserende autochtone en allochtone jongeren kwam bij mij als vader van drie kinderen hard aan... en ook weer niet. In haar rapport beschrijft ze hoe jongeren in de steden uit elkaar groeien. "Terwijl allochtone studenten het idee hebben dat ze worden achtergesteld en gediscrimineerd, voelen autochtone studenten zich bedreigd en vragen ze zich angstig af hoe dat straks moet als ze, zoals zij zeggen, in de minderheid zijn", zo wordt Kleijwegt in de dinsdagkrant geciteerd. Zij geeft als voorbeeld hoe in een bepaalde schoolklas PVV-stemmers en gelovige moslims 'letterlijk aan beide kanten van de klas zaten. Ze waren maar matig in elkaar geïnteresseerd'.

De schok zit in de gedachte dat deze scholieren in de toekomst Nederland moeten vormgeven. Hoe moet dat als ze nu al weinig met elkaar op hebben? De schok zat ook in de reactie van mijn zoon, scholier in Den Haag, die het beeld van Kleijwegt bevestigde. Hij gaf ongezouten zijn mening over de verschillende nationaliteiten. Ter geruststelling kan ik melden dat op zijn 16e verjaardag alle kleuren op zijn feest aanwezig waren en dat er net zo hard door iedereen werd gedanst op hiphop als meegezongen op 'Parijs' van Kenny B. Daar ontleende ik troost en hoop aan.

In de kranten van deze week kwam ik onverminderd de dynamiek tegen van de polariserende samenleving. We schreven uitgebreid over de gebeurtenissen in Keulen (donderdag en vrijdag) maar we stonden ook stil bij het succes van de Syrische psychiater Aram Hasan, ooit asielzoeker, die nota bene bij de Stichting Centrum '45 in Oegstgeest getraumatiseerde mensen behandelt. In de Volkskrant legde redacteur Nadia Ezzeroilli vorige zaterdag in twee pagina's uit waarom ze zich geen Nederlandse meer wil noemen: "Niet uit Marokkaans chauvinisme, maar om me te harnassen tegen jouw wantrouwen en achteloze afwijzing." Diezelfde dag hield onze oud-correspondent in Turkije, Erdal Balci, in Trouw een lofzang op de vrijheid in Nederland. 'Een ode aan Nederland is echt op zijn plaats', kopte de krant boven zijn interview.

Het is dit ingewikkelde labyrinth van feiten, meningen, incidenten en politiek-maatschappelijke ontwikkelingen, waarin iedereen zijn weg moet vinden. Dat geldt voor politici evenzeer als voor de individuele burger of de media. Minder dan vroeger ontlenen mensen vertrouwen aan hun geloof in een God of aan een ideologie. Dat zorgt voor minder houvast en vergroot de onzekerheid hoe tegen allerlei maatschappelijke ontwikkelingen aangekeken moet worden.

Samen met de stichting Christelijke Pers, aandeelhouder van Trouw, stonden we deze week op de krant stil bij de invloed van sociale media op het publieke debat. Waar vroeger het openbare debat tot doel had tot een gemeenschappelijke consensus te komen, zijn tegenwoordig sociale media in datzelfde debat katalysatoren van verdeeldheid en polarisatie geworden, zo betoogde Denker des Vaderlands Marli Huijer. Dit is in lijn met wat ook Margalith Kleijwegt in deze krant vaststelde: "De invloed van sociale media bij deze jongeren is gigantisch, die strijd hebben we lang verloren."

We zullen op zoek moeten naar nieuwe vormen van omgang met elkaar, schreef Trouw-redacteur en filosofe Leonie Breebaart donderdag in de Verdieping, want met tolerantie alleen redden we het niet. Dat lijken me mooie kansen voor de krant.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden