De duurste stad om te wonen ligt in... Afrika

De Angolese hoofdstad Luanda is nummer één op de Afrikaanse én wereldwijde lijst van duurste hoofdsteden.Beeld reuters

De gemiddelde huur is er 6000 euro. Een hamburger kost er 15 euro. En voor een kop koffie betalen mensen dik 4 euro. We hebben het niet over New York, Tokio of Moskou, maar over de Angolese hoofdstad Luanda.

De metropool is door het Amerikaanse adviesbureau Mercer voor de vijfde keer en het tweede jaar op rij uitgeroepen tot duurste stad voor expats ter wereld. De berekeningen zijn gemaakt op basis van kosten voor levensonderhoud: wonen, eten, vervoer, kleding en entertainment. Wel 200 soorten goederen en diensten vergeleek Mercer, dat dit onderzoek jaarlijks doet. En die zijn dus - in het licht van de levensstandaard voor expats - het duurst in de hoofdstad van de zuidwestelijk Afrikaanse olieproducent Angola.

Daar woont overigens ook de rijkste zwarte vrouw ter wereld; Isabella dos Santos, dochter van de Angolese president José Eduardo dos Santos. Haar vermogen wordt geschat op zo'n 3 miljard euro. De derde rijkste zwarte vrouw - na de Amerikaanse Oprah Winfrey - woont ook op het Afrikaanse continent, in de Nigeriaanse commerciële hub Lagos, een stad die ook hoog scoort op de lijst van Mercer (nummer twintig in de wereld en nummer vijf in Afrika).

Basale voorzieningen
Voor wie regelmatig in Afrikaanse steden vertoeft is het geen geheim dat een doodgewone spijkerbroek er vaak veel meer kost dan in de H&M en dat je bij Domino's het driedubbele moet neerleggen voor een kleffe pizza Hawaï. Een groot misverstand dus om te denken: Afrika is arm dus goedkoop. Vooral omdat er vrij veel geld wordt verdiend in de mijnindustrie en de oliesector bijvoorbeeld.

Maar doordat overheden falen in het bieden van basale voorzieningen zoals stroom, redelijke wegen en veiligheid, moeten individuen dat soort zaken zelf regelen en betalen. Met als gevolg dat de kosten voor bewaking, benzineslurpende generators en fourwheeldrives voor de gaten in het wegdek overal in doorberekend worden. Ook de grote afhankelijkheid van geïmporteerde goederen zoals voedsel, maken boodschappen doen een kostbare aangelegenheid. Dat is weer vaak het gevolg van een economie die grotendeels op de export van ruwe grondstoffen draait, maar grootschalige landbouw of binnenlandse fabricage verwaarloost.

Op twee: N'Djamena, de hoofdstad van Tsjaad.Beeld afp
Het Congolese Kinshasa is de nummer drie.Beeld afp

De nummer één van de Mercer-ranglijst is een Afrikaanse stad en de nummer tien ook: de Tsjadische hoofdstad N'Djamena. Niet geheel toevallig ook al een producent van olie, een type industrie dat expats aantrekt. De grote aanwezigheid van al die duurbetaalde expats in bijvoorbeeld het Congolese Kinshasa en Seychelse Victoria (nummer drie en vier van duurste Afrikaanse hoofdsteden) drijft de prijzen ook weer op. En zo is de vicieuze cirkel rond.

Nieuwe wereldorde?
Slechts drie Europese steden - allen Zwitsers: Zürich, Genève en Bern - staan er in de wereldwijde toptien. Afrikaanse en Aziatische steden, waarvan drie Chinees (Hongkong, Shanghai en Peking), domineren. Die rangorde zou uitgelegd kunnen worden als een inkijkje in de snel naderende nieuwe wereldorde: oude dame Europa kijkt jaloers naar de economische groei van de Aziatische tijgers en de Afrikaanse leeuwen, zoals de niet-westerse opkomende economieën worden genoemd.

Maar die groei heeft bijna niks veranderd aan massale armoede. De gemiddelde Angolees - die niet kan flaneren aan de boulevard - merkt weinig van de oliemiljarden die in Luanda worden verdiend. Dat geld komt bij een select groepje. Bij mevrouw Dos Santos bijvoorbeeld.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden