Review

De duiven van de americana-beweging

Haaks op de haviken-mentaliteit in de Amerikaanse politiek, staat de duiven doctrine van de Americana muziek. Een verzamelnaam voor zachtaardige rock vol country- en folkinvloeden, die gemeenschapszin en een hunkering naar het platteland uitstraalt.

Muzikaal vertaalt zich deze mentaliteit in melodieuze drie minuten liedjes, dikwijls voorzien van gloedvolle driestemmige zang. Electronica beperkt zich tot de versterking van gitaren; pedal steel en mondharmonica zijn weer terug van weggeweest. Babyboomers krijgen accuut associaties met de vroege jaren jaren zeventig toen The Byrds, The Flying Burrito Brothers en Crosby Stills, Nash & Young een zoet alternatief voor de harde Vietnam-werkelijkheid verschaffen.

Dé grote voorbeelden van The Jayhawks uit Minneapolis. Hun laatste album 'Rainy day music' verwijst zelfs direct naar deze periode wegens gastbijdragen van Bernie Leadon, Chris Stills en Jakob Dylan (inderdaad, zonen van). Ze waren er maandag niet bij in het goedgevulde Paradiso, desondanks werd het een gedenkwaardige avond. Niet zozeer wegens de uitstraling van The Jayhawks. Ze ogen als een middelmatige college-band, inclusief jeans en ruitjeshemden, maar musiceerden bezeten en verbeten. Met geslepen samenzang ondersteund door jankende gitaarsolos onderstreepten ze hun gerijpte klasse.

In 1985 begonnen, veroverden The Jayhawks pas in 1992 de wereld met het album 'Hollywood townhall'. Hun hang naar pure muzikale schoonheid contrasteerde sterk met de rauwe grunge en grootsteedse house, die toen de scene domineerden. Daarmee inspireerde The Jayhawks een massa nieuwe groepen waaronder Caesar en Johan in Nederland. Onder leiding van Gary Louris tracteerde de band het Paradiso-publiek op klassiekers als 'Waiting for the sun', een ode aan The Buffalo Springfield met 'Expecting to fly' en venijnig recent werk 'Stumble through the dark'. In hun geslepen samenzang hoorde je soms referenties aan The Everly Brothers of Crowded House en vooral hun Californische voorbeelden.

Tijdens de toegiften schudde de band het drie-minuten-keurslijf van zich af om zich over te geven aan lang uitgesponnen psychedelische gitaar-excercities. Neil Young en Quicksilver Messenger Service keken goedkeurend over hun schouders mee. Daarmee was de cirkel rond. Het muzikaal commentaar op de Nixon-periode kreeg een hedendaags vervolg in het Bush-tijdperk, zij het met één groot verschil. In weerwil van hun naam doen The Jayhawks niet aan openlijk kleur bekennen, dat laten ze aan Steve Earle over: een havik in de americana-beweging die het erfgoed van de politiek getinte sixties wèl in daden omzet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden