De duistere weg van Swell

AMSTERDAM - Het is de wereld een beetje ontgaan, zo lijkt het. Terwijl in Memphis duizenden mensen de twintigste sterfdag van Elvis Presley herdachten, was er in Londen de kleine herinnering aan Marc Bolan.

Terwijl Elvis zijn laatste uren in de badkamer doorbracht nadat hij de keukenmeid even daarvoor had laten weten nu eens geen trek te hebben in een ontbijtje geroosterd brood met banaan en pindakaas, reed de zanger van T. Rex zich om vijf uur 's ochtends in zijn gele Mini dood tegen een boom in Zuid-Londen. Het bleek slechts een berichtje in de schaduw van vele pagina's Elvis.

“Ja, gek eigenlijk”, zegt Swell-zanger David Freel als hij er over nadenkt. “T. Rex was veel belangrijker. Bolan heeft veel voor de rockmuziek betekend. Het ritme, die wat hoge stem, die altijd op de achtergrond lijkt opgenomen, de koortjes, de gitaren... Ja, T.Rex was cool.”

Aan de vooravond van hun debuut op Lowlands popfestival aanstaande zaterdag, zijn ze even in het land, de drie leden van Swell. Afkomstig uit de buurt van San Francisco maakt het trio, dat tegenwoordig behalve Freel (zang en gitaar) gevormd wordt door Monte Vallier (basgitaar) en Sean Kirkpatrick (drums), al een jaar of zeven een vreemd soort psychedelische undergroundmuziek, waarin niet de electronica maar de (vaak akoestisch gebruikte) gitaar centraal staat. Al hebben ze - met name in de VS - al jaren een kleine trouwe aanhang, tot nu toe braken ze nooit echt door. Hun muziek was te somber en te ondoorgrondelijk om werkelijk toegankelijk te zijn. De eerste drie cd's, waarvan de tweede '...Well' uit 1992 het beste door de muziekpers ontvangen werd, bleven vrijwel onopgemerkt. Maar Swell ging rustig door.

Freel: “Wij vinden het leuk muziek te maken en als het publiek ons goed vindt, is dat meegenomen. We bestaan al zeven jaar en onze aanhang groeit gestaag. We hebben deze maand bijvoorbeeld net op een festival in Saint Malo gespeeld en in België op Pukkelpop en wat ons dan opvalt, is dat de mensen altijd weer verrast zijn. Als we al een naam hebben, heten we heel somber te zijn. Maar het grappige is dat het publiek ons juist heel vrolijke vindt. Neem bijvoorbeeld 'At Lennie's', de pers vindt dat nummer heel somber, maar als we het live spelen danst het publiek.”

Toch kan Freel (die een blauwe maandag studeerde, daarna een filmopleiding in Santa Barbara volgde en toen ontdekte dat zijn filmmuziek beter was dan de filmpjes die hij maakte) het niet helemaal volhouden. Wie de jongste cd beluistert, wordt mee gezogen in een vreemde, dromerige, psychedelische, ja hippie-achtige en weemoedige atmosfeer die vaak terug doet denken aan de late jaren zestig. Sterker, lethargie en lusteloosheid zijn niet van de lucht. Freel: “Nu ja, leven in Amerika maakt ook niet vrolijk. De meeste mensen werken slechts en kijken daarna lusteloos tv. Ik doe alleen het laatste.”

Soms doet de lijzige stem een beetje denken aan die van Marc Bolan, soms ook aan die van Roger Waters van Pink Floyd uit de tijd van 'If'. En hoewel Freel zich niet op één invloed laat vastpinnen, zegt hij lachend dat hij in elk geval niet op het Geffen-label (van Nirvana en Sonic Youth) thuishoort. “Vroeger draaide mijn oudere broer altijd de Beatles en Pink Floyd, maar ook Jefferson Airplane en Grateful Dead... Zelf draaide ik Depeche Mode.”

Wie Freel spreekt, spreekt een typische zoon van de Beatgeneratie. Niet alleen de teksten ('Schijten op het grasveld van de buren is oké') maar ook zijn gedrag doet erg denken aan dat van Kerouac en Burroughs in de jaren '50. Zo gaat het laatste nummer 'Sunshine everyday' van de jongste cd 'Too many days without thinking' over de psychologische ervaringen na een auto-ongeluk. Het is een heerlijk suddernummer met een vreemd, Moody Blues-achtig intro. De realiteit is echter schokkend als Freel vertelt regelmatig zelf ongelukken gehad te hebben wanneer hij weer eens stoned in zijn auto rondscheurde. 'Just for fun.'

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden