De duikklok van Darmstadt

Nog niet uit de decompressie gekomen van anderhalve dag in de duikklok van Darmstadt, in het vluchtleidingscentrum van de Esa. De duikklok van de European Space Agency had maar kleine ramen en daardoor zichtbaar was het inktzwarte niets, waarin, een half miljard kilometer van ons vandaan, een minuscuul landertje uit een zwevende sonde werd geduwd om als een veertje te landen op een vlak, en van te voren geselecteerd stukje terrein van een grillig gevormde komeet. Ongekend in de geschiedenis van de mensheid.

Philae, het landertje. Rosetta, de sonde.

Ik zat lang genoeg in die duikklok om te denken dat er buiten Philae en Rosetta en de magie van hun missie geen andere wereld meer bestond. In deze kosmos, de kosmos van Darmstadt, waren nieuwe helden gevormd.

De Nederlander Fred Jansen, de kalme chef de mission, Andrea Accomazzo, de Italiaanse vluchtleider in zijn opengeritste hoodie, Stephan Ulamec, de geestige Duitse projectleider van het landertje, de zachtmoedige Italiaan Paolo Ferri, hoofd operaties van deze missie, de zwierige sjaaltjes dragende Fransman Jean-Pierre Bibring, chef-wetenschapper van het landertje, dat meetinstrumenten van meerdere Europese instituten bij zich draagt. En Matt Taylor, de Britse rocker-astronoom in de staf, met zijn baard, zwarte bril en getatoeëerde lijf, dat hij voor de gelegenheid in een korte broek had gestoken om de wereldpers de tattoo van Rosetta te laten zien - op zijn dijbeen.

Op een scherm zagen we ze, terwijl zij op hun beurt in een belendend gebouw op computerschermen staarden in de MCR, de Main Control Room, een playmobil-versie van wat we kennen van de Nasa in Houston.

Af en toe kwamen ze naar ons toe om ons bij te praten, en legden ze een hand op je arm. Toen ze met dank aan de briljante rekenkunstenaars van Flight Dynamics het landertje op de komeet hadden geparkeerd vloeiden er tranen, niet alleen in de MCR, maar ook in de grote zaal gevuld met gasten en in de perszaal.

In de duikklok besloegen even de ramen.

Ik keerde laat in de nacht terug uit Duitsland, diep onder de indruk van wat ik had gezien, sliep een paar uur en zag op de voorpagina's van de Nederlandse kranten vrijwel niets terug van de komeet en mijn helden.

In plaats daarvan opende Trouw met 'Gezonde leefstijl loont bij diabetes'.

Misschien loonde hij ook bij caissonziekte. Ik dook in de middag weer onder, toen om 14.00 uur de livestream met de perszaal in Darmstadt begon. Mijn helden stonden daar en vertelden dat Philae niet één keer was geland, niet twee keer, maar drie keer. De eerste stuit bracht hem weer een kilometer de hoogte in, en het duurde twee uur voor hij opnieuw de komeet bereikte. Maar hij werkte, communiceerde met de rondcirkelende Rosetta, die weer alles doorbriefde naar aarde. Alleen waar hij precies was, dat wist men niet. Philae stuurde een paar foto's. Ongelooflijk. Foto's vanaf een komeet.

We zagen zijn voeten. Hij stond in de halfschaduw van een wand, één voet stak het heelal in. Zijn zonnecellen konden er niet goed opladen. Maar hij werkte. Bij mijn doodmoeie helden stonden de tranen weer in de ogen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden