De droom van Sebastian Langeveld komt wél uit

kasseien - Parijs-Roubaix leverde Tom Boonen niet het gewenste afscheid, hij moest de zege laten aan Greg Van Avermaet.

De kleur van Mons-en-Pévèle is zwart. Niet omdat het stof op de loodzware kasseienstrook van een andere samenstelling is dan van de overige 28 secteurs pavés in Parijs-Roubaix, maar omdat de koersorganisatie hiermee sinds kort de zwaarte aanduidt. De vraag is of daar nou echt een kleurcodering voor nodig is?


Winnaar Greg Van Avermaet en de nummer drie Sebastian Langeveld weten zonder ook wel dat de poorten van de Hel van het Noorden zich op Mons-en-Pévèle openen. De twee zaten op de juiste plek toen het brak op de uitloper van de loodzware, drie kilometer lange landbouwweg waar hoekige stenen feitelijk elk plezier in fietsen ontnemen. Dat kon overigens niet iedereen zeggen.


Voor Langeveld betekende Parijs-Roubaix de inlossing van een belofte die hij zichzelf heel lang geleden had gedaan. Zijn droom was een podiumplek in een 'monument', zei de 32-jarige Nederlander met schoon gezicht. Nog voordat Langeveld zijn mond kon opendoen had de verzorger van Cannondale al een washandje over het met bruin stof bedekte gezicht van een euforische Langeveld gehaald. "Ik reed de baan op met kippevel. In deze dag ben ik altijd blijven geloven."


Je kon zijn woorden als ietwat pathetisch uitleggen als Langeveld had gezwegen over die jaren die als los zand door zijn handen waren gegaan. "Ik ben vaak gevallen, ziek geweest, heb pech gehad." Wat was hem niet bespaard gebleven, wilde hij maar zeggen. Deels kwam het onfortuin op zijn eigen conto, zoals die keer in 2012 dat hij in de Ronde van Vlaanderen met een handigheidje het peloton dacht te passeren door de stoep te nemen. Alleen had hij daarbij een toeschouwer over het hoofd gezien. Weg was zijn voorjaar waarin hij de wereld zou tonen dat zijn winst in Omloop Het Nieuwsblad een jaar eerder geen bevlieging was geweest. "Het zat nadien altijd tegen. Ik was nooit 100 procent meer tijdens het voorjaar." Hij trok die neerwaartse lijn door in de Tour de France. Twee keer moest hij voortijdig naar huis.


Het vrat aan zijn vertrouwen, gaf Langeveld gisteren na afloop toe van de snelste editie ooit van Parijs-Roubaix. Van Avermaet reed het record van Peter Post uit 1964 aan diggelen. Langeveld moest onderweg een paar keer worden 'bijgepraat'. "Na het Bos van Wallers zei de ploegleider dat ik heel erg goed reed. Het zijn net even die opmerkingen die ik nodig heb." Vorige week in de Ronde van Vlaanderen kondigde zijn stijgende vorm zich al aan, zei hij. Pech bleek op de Taaienberg echter opnieuw een spelbreker. Dit keer leek het onfortuin opnieuw toe te slaan. "Ik reed lek. Gelukkig kon Tom van Asbroeck mij zijn wiel toesteken." Verwar gebrek aan vertrouwen niet met onzekerheid, meende Langeveld. Dan was hij waarschijnlijk allang gestopt als wielrenner.


Wat vertrouwen doet en hoe dun de lijn is tussen winnen en niet winnen, deed winnaar Van Avermaet uit de doeken. Hoelang stond hij niet te boek als de eeuwige nummer twee? "Winnen is het kleine verschil in mind set. Vroeger dacht ik: ga ik dit wel winnen? Nu denk ik: ik win hier." Het was een lesje dat Langeveld zich goed in zijn oren zal hebben geknoopt. Het bezorgde de Belg een Olympische titel, Gent-Wevelgem en vorige week zijn eerste 'monument'.


Tom Boonen had graag zijn vijfde kei opgehaald in de 115de editie van Roubaix. Het mocht niet zo zijn. De 36-jarige Vlaming die eind april nog een kermiskoers rijdt en dan toch echt stopt, had zich ondanks al zijn ervaring verkeken op de kasseien van Mons-en-Pévèle.


Het was zijn ploeggenoot Zdenek Stybar die het gevaar van Van Avermaet en Langeveld daarentegen adequaat beantwoordde. Daarmee zat Boonen echter muurvast in een scenario dat zijn ploeg Quick Step zolang mogelijk had willen voorkomen. Boonen mocht niet, de rest van de achtervolgers wilde niet en daarmee slonk met elke kilometer in Noord-Frankrijk het geloof in een vijfde zege waarmee Boonen zich tot recordhouder had kunnen kronen.


Boonen restten niets meer dan het luidste applaus en aanmoedigingen langs de kant, op de wielerbaan en na de koers bij de ploegbus. "Het is wel speciaal hè", zei hij timide. Op een overdaad aan emotie heeft niemand Boonen ooit kunnen betrappen. Met die karaktertrek brak hij ook gisteren niet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden