De drang om meer te weten van die boze, bange burgers

NUWEIRA YOUSKINE

Ah, je komt uit Nederland! roept iemand uit het gezelschap. De gebruikelijke riedel herkenningsrituelen volgt: Nederland - Johan Cruijff - Gert Wielders! (ik zit in Duitsland). Jaja, roep ik terug: Deutschland, Bratwurst, Pegida! Nu wist ik al dat het een van mijn bijzondere gaven is om ontspannen momenten te verstieren met vervelende uitspraken, maar het is nimmer de bedoeling om vriendelijke gastheren en -vrouwen ongemakkelijke momenten te bezorgen. Dat heb ik nu alleen wel gedaan.

Pegida, afkorting voor de Patriottische Europeanen tegen Islamisering van het Avondland, is een beweging die sinds enkele maanden de Duitse gemoederen hoog doet oplopen. Onze Duitse gastheren willen er overduidelijk niet aan herinnerd worden dat deze Pegida aan een opmars bezig lijkt in hun land. Maar ik vind het juist fascinerend. Dat zoiets tóch kan, in een land dat zo angstvallig alle associaties met een zwaarbeladen verleden wilde vermijden. Wat borrelt er allemaal in de Duitse volksaard? Niemand kan of wil er echt antwoord op geven.

Pegida wil de politiek laten zien dat ze genoeg hebben van het verlies van Duitse identiteit, van buitenlanders en met name van de sluipende islamisering, zoals ze dat noemen, somt iemand tenslotte lusteloos op. Ach ja, het is me natuurlijk ook wel duidelijk. Ik vind het zelf ook altijd nogal onmogelijk aan buitenlanders uit te leggen wat 'Gert Wielders' nu precies wil en wat zijn populariteit zegt over 'de Nederlander'.

Als om mijn nieuwsgierigheid naar de duistere krachten van Duitsland op een ander spoor te zetten, word ik meegesleurd naar het plaatselijke stadhuis. Het is Driekoningen en dat wordt hier druk gevierd. Het thema is dit jaar, misschien niet geheel toevallig, 'de internationale stad'. We moeten over de hoofden lopen. De migrantenvereniging is aanwezig, zo ook de oosterse muziekschool, verschillende christelijke en islamitische verenigingen, de burgemeester houdt een toespraak over saamhorigheid en je kan er op verschillende uren rolstoeldansen, een Turkse vorm van tekenen leren of op z'n Italiaans musiceren. Het kan niet op van de kneuterigheid en eensgezindheid. Ongeveer zoals het Nederland van een jaar of tien geleden, toen nog niet de hele politiek bevangen was door de angst als Job Cohen-theedrinker weggezet te worden.

Weer overvalt me dezelfde drang als toen: om juist meer van dat andere deel der mensheid te weten. Van die boze, bange burgers, slechts zichtbaar op extreem-rechtse demonstraties en in de peilingen als stemmers op bepaalde partijen. Die burgers van wie het procentueel gezien niet anders kan dan dat ze naast je zitten in de tram of dat je een keer een kilo aardappels van ze hebt gekocht. Zij niet wetende wie jij bent, jij niet wetende wie zij zijn. De mensen dus, die je overal tegenkomt - behalve op dit soort gelegenheden.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden