De dominee stak zichzelf in brand. Het viel bijna niemand op

Emeritus predikant Charles Moore Beeld Moore's nabestaanden

Op 23 juni reed hij naar een winkelcentrum, parkeerde zijn auto en stak zichzelf in brand. Dokters konden hem niet meer redden. Nog diezelfde dag overleed Charles Moore in een ziekenhuis in Dallas aan zijn verwondingen.

De 73-jarige methodistische predikant uit het Texaanse stadje Allen overleed op de wijze die hij had gepland. In een zelfmoordbriefje dat hij in zijn auto had achtergelaten, vertelde Moore dat hij niet meer kon leven met het racisme dat hij om zich heen ervoer.

Een groot deel van zijn leven had Moore gestreden voor gelijke rechten en tegen discriminatie. Hij organiseerde een grote campagne tegen de doodstraf in Texas en ging in 1995 in hongerstaking, hopende dat zijn kerkverband haar anti-homostandpunten zou aanpassen. Desondanks hadden zijn Texaanse thuisregio en de rest van de Verenigde Staten zich volgens hem 'nooit echt bekeerd van de gruwelen van de slavernij en wat daarop volgde'.

Zelfverbranding was een radicaal middel, maar er zou ongetwijfeld veel media-aandacht op volgen. Hij zou de landelijke kranten en nieuwssites halen. Televisiestations zouden helpen zijn thema op de agenda te zetten. Dat vooruitzicht maakte zijn plan de moeite waard.

Het liep anders dan hij verwachtte. Moore's wanhoopsdaad bleef vrijwel onopgemerkt: televisiestations pikten het niet op, kranten noemden het zelfs niet in de kleine kolommen.

Hij worstelde er al jaren mee
"De keuze om mezelf te offeren was geen impulsieve", schreef Moore. "Ik heb mijn hele leven, met name de laatste jaren, geworsteld met waar Dietrich Bonhoeffer op aandrong toen hij zei dat Christus de mens opdraagt om waarlijk te sterven." Bonhoeffer (1906-1945) was verzetsstrijder en een van de belangrijkste theologen van de 20e eeuw.

"Christus riep niet op tot zelfverbranding. Maar anderen, onder wie ikzelf, beschouwen zo'n daad als noodzakelijk. Het was een lang Getsemane, en het was ondraaglijk om mijn plannen te verzwijgen voor mijn vrouw en de rest van mijn familie." In een andere afscheidsbrief benadrukt Moore dat hij mentaal niets mankeerde: hij genoot van het leven en hield van zijn vrouw. Tegelijk voelde hij zich een 'verlamde ziel', niet bij machte om de wereld blijvend te verbeteren.

Zijn familie was de afgelopen weken in dubio. Moest ze in besloten kring blijven rouwen? Of moest ze met Moores brieven naar de pers stappen, zodat zijn dood alsnog de zin kon krijgen waarop hij hoopte? Het werd dat laatste.

Toch is het nog maar de vraag of Moore de geschiedenisboeken in gaat. Inmiddels hebben enkele landelijke nieuwssites over zijn dood geschreven, maar zijn verhaal heeft de grote media nog niet bereikt. "Charles was een goed mens", spreekt collega predikant Andy Smith troostend op de website van zijn de methodistenkerk. "Het is verschrikkelijk dat hij dacht dat hij niets had bereikt. Dat heeft hij wel degelijk."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden