De dolk

Achter elke rouwadvertentie schuilt een verhaal. Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een uitvaartverzorger.

De woonkamer waar ik binnenkom, lijkt niet te leven. De ruimte heeft iets weg van een ongebruikt vakantiehuis zonder persoonlijke spullen.


"Gaat u zitten", zegt een man van begin vijftig. "Ik zal een kop koffie voor u inschenken."


Verdriet heeft de wallen onder zijn ogen donker gekleurd. "Mijn vrouw was nog geen vijftig. Ze is maar kort ziek geweest en vannacht in het ziekenhuis overleden."


Zijn handen beven licht als hij de kop koffie voor mij op tafel zet. De kop heeft natte voeten.


"We hebben bewust geen kinderen", zegt hij. "Mijn vrouw en ik wilden ons leven anders inrichten. We wilden veel op reis. We zijn vaak naar Azië geweest, dat werelddeel trok ons het meest."


Hij kijkt mij aan. "Ben jij er weleens geweest?"


"Ja, in Indonesië", zeg ik.


"O, mijn vrouw en ik waren fan van dat land."


Hij laat zijn hoofd zakken.


Ik vul de stilte op. "Hoe zou je afscheid willen nemen?", vraag ik zacht.


"Ik wil dat mijn vrouw gecremeerd wordt." Hij kijkt me aan. "Wij houden van simpel, niet te ingewikkeld."


Een kist en een kaart zijn snel gekozen.


"Niks bijzonders verder?", vraag ik. "Wil je bloemen?"


"Nee, ik wil iets anders op de kist leggen. Loop je even mee naar boven?"


Over een met vloerbedekking beklede trap loop ik achter hem aan. Het is stil in huis. Ook van buiten lijkt geen geluid te komen. De muren in het trappenhuis zijn kaal. We komen uit bij een hal met drie witte deuren.


Hij doet een van de deuren open. Als we de kamer ingaan, zie ik enorme dolken, messen en zwaarden aan de muur.


"Dit zijn krissen", zegt hij. "Een kris is een Indonesische dolk met een dubbel, vaak gegolfd lemmet. Er worden mystieke krachten aan toegeschreven." Met grote zorg pakt hij voorzichtig een kris van de muur. "Een kris moet je altijd met respect behandelen", zegt hij. "Elke vijfde vrijdag moet hij met reinigingsrituelen en offers verzorgd worden. De kris heeft namelijk een ziel en heeft recht op eten en drinken, zoals elk wezen op aarde. De kris beschermt de eigenaar."


Hij pakt de ene na de andere kris en vertelt over de geschiedenis van de veelal antieke stukken.


Dan pakt hij een met goud versierde dolk eerbiedig vast en trekt hem uit de schede. Er staat een datum gegraveerd in het heft. "Dit is onze huwelijkskris. Deze wil ik graag op haar kist."


Hij duwt de dolk in mijn handen. Ietwat onwennig houd ik het wapen vast.


"Neem je deze zelf op de dag van de uitvaart mee?", vraag ik. "Dat is inderdaad beter", antwoordt hij.


Op de dag van de uitvaart schittert de kris op een eenvoudige kist waarover een gekleurde batikdoek is gedrapeerd. Vrienden en kennissen hebben voor exotische bloemen gekozen. Grote papegaaibloemen en orchideeën omringen haar.


"Dit is zoals het was", zegt hij. "Ons leven lag in een zonnig buitenland."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden