De dogparade en de baasjes

Google, Nola, Michael, Diva, heel veel Diva's komt Mieke van der Linden tegen als ze haar eigen witte herder Pekka uitlaat. Hoe hun baasjes heten, weet ze vaak niet. Maar dat hoeft ook niet, praten kan ze toch wel met de andere dierenliefhebbers in het centrum van Rotterdam.

Zo'n gesprek verloopt volgens een vast stramien. Wat spelen onze honden leuk, lekker weertje, en dan komt er een verhaal. Over het werk, over de buurt, over de familie. "Je komt hele goeie verhalen tegen", zegt Mieke. Andersom vertelt ze zelf ook wat. Dat hoort erbij, dat is de etiquette. "Als je chagrijnig bent, mag je niet meedoen."

Een beter communicatiemiddel dan de hond kan zij niet bedenken, ze praat met types die ze normaal gesproken nooit zou tegenkomen. Als er één ding is dat mensen bindt, dan is het wel de hond, zegt ze. Al die mensen die ze ontmoet op haar uitlaatrondje blijken vaak heel leuk te zijn.

Binding, ze laat het woord zelf vallen, maar slikt het even zo gauw weer in. Ze vindt het een modewoord. Mieke is hoofd special projects van het Rotterdamse filmfestival en in beleidsstukken struikelt ze erover, over die verbinding, verbinding, verbinding. "Hier doen we het", zegt de Rotterdamse.

Hier, dat is vandaag de dogparade, die Mieke van der Linden voor de tweede keer organiseert. Op de West-Kruiskade wordt een roze loper voor de versierde en verklede honden en hun baasjes uitgelegd. Die plek is bewust gekozen, de Kruiskade is prachtig opgeknapt maar het is een straat gebleven voor de 'working class', voor gewone mensen. Er lopen niet al te veel mensen rond met 'hippe baarden en moeilijke brillen'.

Graag had ik gisteren een rondje gemaakt over de Kruiskade, met deze vrouw en haar witte herder van anderhalf. Ik had die gesprekjes boven de spelende honden weleens willen horen, ik had willen zien hoe die mix van mensen eruitziet.

Ik nam de trein vanuit Amsterdam, maar strandde in Den Haag. Rotterdam was urenlang onbereikbaar, dus moest ik het doen met wat Mieke door de telefoon vertelde.

Maar ook zonder haar te zien, snap ik wat ze zegt. Ik lees ook weleens stukken, over hoe we met elkaar samenleven. Ik lees over gescheiden werelden, van hoger en lager opgeleiden, en over de noodzaak van, jawel, verbinding, verbinding, verbinding. De waarde van dieren zag ik nog niet genoemd.

Mieke neemt me terug naar vorig jaar. Op de dogparade kwam een leuke mix van mensen af, ze heeft het over hondenbezitters met een scootmobiel, er waren heel veel Antillianen met een 'goede, grove' hond, ze zag hooggeblondeerde vrouwen met een peuk in hun mond, er waren kleine kinderen.

Ja, er was ook een handjevol dames uit Hillegersberg, een beetje Happinez-vrouwen die in de Bijenkorf shoppen - de beschrijvingen zijn allemaal van Mieke zelf.

Voorop ging een Turkse jongen met een scooter en een hondje, een waanzinnig mooi geklede man met dito hond liep erachteraan.

Zo'n zelfde bonte collectie verwacht ze vandaag. "Alles door elkaar, gewoon en raar en hip."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden