Review

De dikke is niet gebouwd op deftigdoenerij

De thrillers worden de laatste tijd steeds literairder. Nu heb ik daar niets op tegen want soms levert het prachtige resultaten op, als het maar niet ten koste gaat van de oude trouwe policier, want daar heb ik een groot deel van mijn hart aan verpand. Neem nu Dalziel en Pascoe, de dikke en de knappe, die kan ik wel vreten in beeld en in boek (gisternacht droomde ik dat ik slechte dingen deed met de dikke in een stampvol Carré waarbij hij zich telkens verhief om te wuiven naar zijn vrouw die aan de overkant zat, men houdt het niet voor mogelijk doch dit terzijde).

Hun schepper, Reginald Hill, krijgt het helaas een beetje hoog in de bol. In een vorig boek, 'Doodsbericht', beten de twee hun tanden kapot op de zogenaamde Woordman, een seriemoordenaar die zijn slachtoffers koos naar aanleiding van heel moeilijke gedichten. Zelden heb ik zo'n onbevredigdende constructie gelezen. En wat wil het geval? In zijn nieuwste 'Macaber Spel' gaat hij gewoon op het slechte pad voort. De man die voor de Woordman werd gehouden was de echte moordenaar niet, dus maakt Hill er een serie van. Als je het eerste boek niet hebt gelezen kun je de intrige onmogelijk volgen en heb je dat wel dan is het nog moeilijk. 't Is toch zonde, zoveel verspilde quasi-geleerderigheid, daar is de dikke in het geheel niet op gebouwd. Waarom eenvoudig als het ook gecompliceerd kan, schijnt Hill te denken. Ik zou hem willen bidden om zo snel mogelijk weer lekkere politieverhalen te gaan vertellen want aan deze deftigdoenerij hebben we niks.

Nee, dan Philip Gooden, die houdt van rechttoe rechtaan. In het historische genre dan en veel liefhebbers daarvan zijn na de dood van Ellis Peters een beetje verweesd achtergebleven. Welnu, 'The pale Companion' speelt wel niet in de Middeleeuwen maar toch een flink eind van ons vandaan, in de tijd van Shakespeare. Hoofdpersoon is een fidele acteur, Nick Revill, die in de zomer van 1601 met zijn gezelschap Shakespeare's 'Midzomernachtsdroom' komt opvoeren in een enorm kasteel. De bruiloft van de oudste zoon zal worden gevierd maar die zit daar niet op te wachten, hij moet letterlijk handenwringend het huwelijksbootje worden binnengesleept. Doch zie, daar komt hulp in de gedaante van enige moorden. De eerste, die op een verwilderde man in het woud, kan nog worden afgedaan als zelfmoord en de opvoering van de 'Midzomernachtsdroom' gaat gewoon verder. Dat is maar goed ook, want Gooden geeft daarvan een uiterst levendige beschrijving, je zou willen dat je erbij was geweest. Maar met de tweede wordt het moeilijker, van feestvieren komt niets meer. Nick, die al eens eerder amateur-detective heeft gespeeld, gaat op het speurderspad. En passant raakt hij zo verliefd op de bijdehante dochter van de vrederechter dat hij zijn willige hoertje in Londen gaarne vergeet. 'The pale Companion' vormt aardige leeskost, vol grapjes en woordspelingen volgens de mode van de tijd en vol levendige karakters. Soms dienen ook de donkere en gevaarlijke aspecten van die periode zich aan, daardoor wordt het boek van al te veel oppervlakkigheid gered.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden