De dag van - Frans Molenaar

“Op een dag als deze is het vreselijk druk. We zijn de hele dag bezig met de voorbereidingen voor de show van vanavond. Vanmorgen om acht uur stonden ze al met de vrachtwagen voor mijn huis. Alles inpakken, overhevelen. Terwijl ik meestal pas om een een uur of negen opsta. Ik heb een min of meer vast ritme, al is het ook afhankelijk van wat ik de avond ervoor heb gedaan. In ieder geval sta ik niet zo vroeg op.

HELEN BUTIJN

Ik drink koffie en lees de krant. Daarna ga ik uitgebreid bellen. Met klanten bijvoorbeeld. Ik maak afspraken met ze. Of ik bel naar fabrikanten, overleg over stoffen of van alles. Dan ga ik in bad. Ik ontbijt verder niet, ik lunch. Meestal ben ik om een uur of elf in de winkel, vlakbij mijn huis in Amsterdam. Ik heb afspraken met klanten, waarbij ik adviezen geef. Over sieraden bijvoorbeeld. Of over een pakje dat ze willen kopen voor de bruiloft van hun dochter. 'Mijn dochter moet de mooiste zijn', zeggen ze dan, 'wat adviseert u voor mij?' Als het een nieuwe klant is, kijk ik eerst wat voor mens het is, gewoon met een kopje koffie erbij. Soms raad ik echt dingen af. En meestal geven ze dan wel toe dat iets ze eigenlijk helemaal niet staat.

Ik lunch meestal in de winkel. Dan laat ik een broodje halen, of een harinkje. 's Middags ben ik daar ook en bel uitgebreid. Of ik ga naar fabrikanten om stoffen uit te zoeken of naar Europese modebeurzen, bijvoorbeeld in Parijs. Ik vind het belangrijk nieuwe materialen te zien, ik ga niet zozeer voor de mensen. De Nederlandse modewereld zelf is klein. Ik heb helemaal geen contact met de anderen. Dat interesseert me niet.

De afgelopen drie seizoenen is steeds pal voor een belangrijke show of beurs mijn monstercollectie gestolen. Dat is verschrikkelijk. Het is een soort bedrijfsspionage, denkt mijn directeur. Hij wordt er gek van. Het lukt niet altijd alles op tijd weer opnieuw te laten maken. Op zo'n beurs sta je dan ook voor joker. Ik heb geen idee wie er achter zit. Misschien zie ik mijn ontwerpen over een tijd wel aangepast in confectiewinkels terug, ik weet het niet. Het is heel vervelend. Maar ik heb liever dat ze mij kopiëren dan dat ik dat bij anderen zou moeten doen. Mijn huis is nu extra beveiligd en de winkel heeft kogelvrij glas gekregen. Dat kost allemaal handenvol geld. Ik ben niet bang, het is puur om mijn collectie te beschermen.

Het gaat geweldig met de haute couture in Nederland, er is een enorme opleving. Ik ben ook een luxe confectielijn voor dames aan het ontwikkelen, met pakjes in de maten 38, 40, 42 en misschien 44. Pakjes kosten bij mij nu zo'n vijf-, zesduizend gulden. Sommige dames zeggen: 'onze zoons studeren, mijn man heeft best een goed inkomen, maar dit is toch iets te veel van het goede'. Bij zo'n confectielijn kunnen ze voor 1 500 tot 1 800 gulden iets moois kopen. Een paar dingen per seizoen. En er zijn genoeg dierenartsen, tandartsen en accountants in Nederland, die zitten zeker boven de anderhalve ton.

Andere dingen ontwerp ik graag. Zo ben ik bezig geweest met glas en heb bijvoorbeeld voor Sparta fietsen gerestyled. Ik weet niks van een stuur of een frame, maar het kon gewoon leuker worden aangekleed. Het beperkte aantal van duizend fietsen is met succes verkocht.

Wie een Ford Ka uit de limited edition van 500 stuks koopt, krijgt er een door mij ontworpen jas bij. Volgend jaar ga ik ook een andere bekleding voor die auto ontwerpen. Dat zijn leuke dingen. De twee shows van vanmiddag zijn speciaal voor relaties van Ford Nederland. In deze zaal in het Amstelhotel hadden ze eerst een grote foto van de Ford Ka neergezet. Dat vind ik niet chique. Zoiets kun je beter in de gang zetten, voor als de mensen binnenkomen. Die gang heb ik tenslotte ook gehuurd.

Ik zit daar niet mee, zo'n show speciaal voor Ford. Zo kunnen we alles nog eens goed doornemen voor vanavond. Het is wel anders. Er zitten mensen bij die misschien nog nooit naar een show zijn geweest. Maar ik doe wel vaker wat voor bedrijven. Voor Babyliss bijvoorbeeld, heb ik weleens achter de schermen met een krultang en een T-shirt van Babyliss voor de camera gestaan. Een bedrijf betaalt zo'n drie ton voor een dag als deze.

Ik maak ook bedrijfskleding, op het moment voor het Rode Kruis. De stewardessen van de KLM zien er echt niet uit. Het lijken wel kartonnen dozen die ze aan hebben. Ik zou graag elegante mantelpakjes voor ze maken, in een soepele stof. Kleren moeten voor een vrouw iets doen: zorgen dat ze er goed uitziet.

Ik doe alleen dingen die ik leuk vind. Ze hebben wel eens gevraagd of ik iets wilde ontwerpen voor op een Edet keukenrol. Daar heb ik helemaal geen zin in. 'Maar u maakt toch zó even een tekeningetje?', zei die man nog. Maar daar gaat het me niet om. Ik wil gewoon dat het allemaal top is.

Ik heb een prachtig porseleinen servies in Maastricht laten onwerpen, en ben in overleg over een bestek. Bij het door mij ontworpen kristal wil ik ook een bijpassend tafelkleed. Dan organiseer ik een perslunch in het Amstelhotel om het te laten zien.

Ik ben nu 57 jaar en al zo lang in het vak bezig. Als ik iets doe, moet het gewoon geweldig zijn. Soms mislukken dingen ook wel, het is niet altijd rozengeur. Ik zou bijvoorbeeld best wel weer een schoenenlijn willen. Die had ik een paar seizoenen, dat zag er prachtig uit. Maar als mensen het te weinig kopen, werkt het niet.

Mijn zomercollectie van dit jaar heeft bijzondere kleuren: veel pasteltinten, roze en baby-blauw. We hebben de catwalk anders opgesteld dan andere jaren. Voorheen zat iedereen er omheen. Prachtig zo ja, die volgspot. Die schermen zijn ook mooi, hè? Ik wil alleen wel dat de mensen daar vooraan ook wat meer beenruimte hebben. Dat moet anders. En het gangpad naar de deur moet breder.

De shows zijn professioneler geworden. We werken met een intercom. In het begin had je één bandje muziek, daar liepen de mannequins op. Nu kies ik met assistenten zorgvuldig alle geluid. De kleding wordt op maat gemaakt, ook de schoenen. Dat kost allemaal klauwen met geld. Aan de show werkt zo'n dertig man mee. Soms lijkt het wel een reizend circus. Met mij als de Toni Boltini van de mode.

Ik had altijd vaste mannequins: eerst zes, later twaalf. Maar dit jaar hebben we allemaal nieuwe meisjes. Ik heb bureaus gevraagd of ze nog nieuwe modellen hebben, met een lengte van één meter tachtig, die kunnen lopen. Dan zeggen ze bijvoorbeeld: 'Nou, we hebben Manon, die heeft gelopen in Milaan en Parijs' en dan bekijk ik dat met mijn mensen. Het is leuk, weer eens wat nieuws.

De hele dag voor de show zijn we bezig alles klaar te leggen. Het moet precies op volgorde liggen. We bekijken de looproute van de mannequins, leggen de schoenen erbij, de hoeden. Tijdens de show ben ik achter de schermen druk bezig. Samen met een assistente zet ik zelf de hoeden op. Dat is zó belangrijk, zó bepalend voor je show. De een pakt de hoed aan, dan kijken we of het echt goed zit. Verander nog wat. Kijk, dit witte hoedje hoort bij de bruidsjurk, prachtig hè?

Je moet heel goed opletten dat een van de meisjes bijvoorbeeld niet de verkeerde schoenen aandoet. Zo heb ik nu vier zwarte pakken met gifgroene schoenen erbij. Het kan best zijn dat zo'n mannequin dan denkt: 'Oh, ik doe die zwarte maar aan'. Je moet ontzettend opletten. Tijdens zo'n show draai je er toch in drie kwartier zo'n negentig stuks doorheen. Dat is snel.

Op een gewone dag dineer ik eind van de middag met vrienden of kook zelf. Dat doe ik graag, liefst gewoon vlees, aardappels en groente. Gisteravond nog is het team van de show bij me komen eten. Een kleermaker kwam nog iets afleveren. Daarna werken we door, soms tot een uur of één.

Ontwerpen doe ik het liefst 's avonds na een uur of elf. Dan gaat de telefoon minder, er zijn minder vliegtuigen, er is rust op straat, geen verkeer. Dat heb ik nodig. Dan ga ik wat tekenen. Hoe ik de ontwerpen bedenk? Ik doe dit nu al zo lang. Ik bedenk gewoon wat het moet worden: een pakje, een jas of iets anders en teken dat. Als we de nieuwe stoffen binnenkrijgen, bedenk ik een ontwerp en bespreek dat met mijn assistenten. Ik ga regelmatig naar het theater en doe daar soms inspiratie op. Dan zie ik bijvoorbeeld een kleurencombinatie waarvan ik denk dat ik die kan gebruiken.

Voor ik ga slapen, poets ik natuurlijk mijn tanden. Daarna kam ik ook altijd mijn haar, al jaren. Dat is een rare gewoonte van mij. Want ik weet dat zodra ik in bed lig het weer een rommeltje wordt. Maar ik vind gewoon dat het 's avonds het beste zit.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden