De dag na een rusteloze nacht

De dag erna was grijs en regenachtig. Net als menig ander worstelde ik met een gebrek aan slaap. Kort na vieren in de ochtend, toen de barometer van The New York Times al duidelijk in de richting van Trump was uitgeslagen, was ik naar bed gegaan voor een korte, rusteloze slaap.

De eindstand van Florida had ik niet meer afgewacht, eindeloos scheen de telling bij 91 procent van de stemmen te blijven steken, terwijl intussen de voorsprong van Trump groeide, hoe vaak ook John King van CNN de blauwe stedelijke wijken bleef uitvergroten op zijn scherm, bijna wanhopig op zoek naar Clintonstemmers.

Wat velen voor onwaarschijnlijk hielden was gebeurd, en ik was op tijd weer op voor de definitieve bevestiging, even naar zevenen. Trump was president.

Van Jones, politiek commentator van CNN en zwart, zat met rode ogen voor de camera en zei met een trilling in zijn stem dat er mensen waren die hun kinderen naar bed hadden gebracht en nu bang waren voor het ontbijt. Hij had moslimvrienden die hem sms'ten met de vraag of ze het land moesten verlaten. "We hebben vanavond over van alles gesproken, over inkomen, armoede maar niet over ras. Dit was een witte uithaal naar een veranderend land, een witte uithaal naar een zwarte president."

Ik nam een lange hete douche. In het Clintonhoofdkwartier stuurde Hillary's campagneleider de gebroken aanhang naar huis - het was in New York twee uur in de nacht - en je voelde hoe pijnlijk het was dat Hillary niet zelf op dat podium wilde verschijnen.

En daar was Trump. Trage gang. Lichte glimlach op de rand van minzaamheid. Hij applaudiseerde, maar uitbundig was hij niet.

Zijn familie volgde, het leek een processie op weg naar de kerk. Zijn eerste woorden waren woorden van verzoening, en een hoffelijk gebaar jegens zijn opponent. De menigte die eerder die nacht nog 'Lock her up!' had gescandeerd, klapte. Volkswoede is iets dat je aan en uit kunt zetten.

De nieuwe president van Amerika is, anders dan zijn voorganger, een man met beperkte retorische gaven. Hij zei dat hij de president van alle Amerikanen wilde zijn en dat hij goede betrekkingen wilde onderhouden met alle landen, die het goed met Amerika voorhadden, dat klonk bij alle verscheurdheid verstandig en plausibel.

Verder zei hij talloze malen great en wonderful en very.

Niets dat ik hier om zijn schoonheid of elegantie zou kunnen citeren. Betekenisvol wel dat excuserende zinnetje dat hij zich liet ontvallen in de richting van zijn familie en medewerkers. "This political stuff is nasty and tough." Dit politieke gedoe is smerig en hard.

Was dat een relativerend grapje van een zakenman over zijn onervarenheid met de politiek? Of eerder karakteristiek voor wat ons te wachten staat: een president met openlijke weerzin tegen het politieke bedrijf?

Ik dronk sterke koffie.

En zag iets later in de Europese ochtend Angela Merkel. Ze feliciteerde de nieuwe president en ze vond het nodig te wijzen op de waardigheid van de mens, ongeacht zijn afkomst, huidskleur, religie, geslacht of seksuele oriëntatie. Het leek wel of in de westerse beschaving het vanzelfsprekende niet meer vanzelfsprekend was.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden