De Clintons: een comedy

Acteurs Karl Kenzler, die Bill Clinton speelt, en tegenspeelster Natalie Gallo als Monica Lewinsky vlak voor een optreden. Beeld REUTERS
Acteurs Karl Kenzler, die Bill Clinton speelt, en tegenspeelster Natalie Gallo als Monica Lewinsky vlak voor een optreden.Beeld REUTERS

VERKIEZINGSKOORTS   "Mijn naam is Hillary Clinton, en ik ga jullie vertellen over mijn eerste presidentschap." Ook zonder die introductie had het publiek in het theater, de New World Stages in New York, de vrouw in het knalblauwe broekpak wel herkend. Even later komt haar man de president, ook op. Van links én van rechts.

Want in 'Clinton, the Musical' is de president in duplo uitgevoerd: William Jefferson Clinton, strak in het pak, staatsman en idealist, en Bill Clinton, jasje open, de stropdas op half zeven, even handig met de saxofoon als met de sigaar. Die twee moeten elkaar niet, en samen maken ze Hillary Clinton horendol.

Het is een geweldige voorstelling. Als je twee regeringsperioden van Bill Clinton redelijk waarheidsgetrouw achter elkaar navertelt, valt er eigenlijk verontrustend veel absurditeit vast te stellen. Er zit maar weinig fictie bij als Monica Lewinsky in haar blauwe jurk zingt: "I'm fucking the fucking president!"

En dat geldt ook voor de eerste lach van de voorstelling, die opmerking van Hillary over haar 'presidentschap'. Dat zo'n grap slaagt, betekent dat er een kern van waarheid in zit. Buiten het theater was 'twee voor de prijs van één' de manier waarop Bill Clinton in 1992 zijn vrouw bij de Amerikanen aanprees, als een first lady die meedenkt over het beleid. In feite: iemand die net zo goed president had kunnen worden. Hij liet haar een nieuw zorgstelsel ontwerpen - in de musical een stapel blauwe mappen waar ze volledig achter verdwijnt.

Een lachende Hillary Clinton donderdag bij de DVF Awards in New York. Beeld afp
Een lachende Hillary Clinton donderdag bij de DVF Awards in New York.Beeld afp

Omgekeerd krijgen de Amerikanen, als ze volgend jaar Hillary Clinton als staatshoofd nemen, ook Bill Clinton erbij. En de Clinton Foundation, met zijn wereldomspannende netwerk van geldschieters. Die, zo staat te lezen in het op 5 mei verschijnende boek 'Clinton Cash', ook het echtpaar persoonlijk het nodige geld hebben toegeschoven.

De publiciteit rond dat boek was voorbeeldig geregeld. De inhoud lekte natuurlijk uit, via een aantal belangrijke media, zoals de New York Times en de Washington Post En of het afgesproken was of niet, die gingen verder dan alleen maar het weergeven van de beschuldigingen in het boek en het afdrukken van de voorspelbare tegenwerping van de Clintons, dat de auteur een bekend werktuig van de Republikeinen is. Die media gebruikten het boek als beginpunt van eigen, veel gedegener onderzoek.

En zo werden de Amerikanen, in de week dat Hillary haar eerste bescheiden stappen in New Hampshire zette, getrakteerd op onthullingen over buitenlands geld, en veel ook, dat de Clintons toe was gevallen. In sommige gevallen hadden ze dat niet openbaar gemaakt, zoals ze wel hadden beloofd toen Hillary in 2009 voor vier jaar minister van Buitenlandse Zaken werd. Een gift kwam uit Rusland, kort nadat een belangrijke uraniumdeal met een Russisch bedrijf was goedgekeurd door de regering-Obama. Met een geen-bezwaar verklaring van het ministerie van Buitenlandse Zaken.

Of dit schandaal Clinton echt gaat schaden, zullen we weten als het een pakkende naam krijgt. Een van de leukste scènes in 'Clinton, the Musical', is als advocaat Kenneth Starr het veelbetekenend begint te hebben over 'Whitewater' en wat de Clintons daarover allemaal te verbergen hebben.

Whitewater was een onroerend-goed project in Arkansas waar de Clintons in deelnamen. Ze leden er verlies op, maar erger was dat een andere investeerder, die een bank bezat, Whitewater gebruikte om via een omweg geld van zijn eigen bank te lenen, wat niet mocht. Hij werd ervoor veroordeeld, maar de Clintons niet.

Het is een ingewikkelde kwestie, maar in de politiek maakt dat het juist makkelijk: op het toneel bestoken verslaggevers van CNN, CBS en en FoxNews de twee met vragen over Whitewater. Het feit dat ze geen commentaar geven is Breaking News, ook al heeft niemand echt een idee waar het over gaat. En het besluit van de rechtschapen William Clinton om Starr tot onafhankelijk onderzoeker in de Whitewater-zaak te benoemen, betekent bijna het einde van zijn presidentschap. Omdat Starr de affaire van Bill Clinton met Monica Lewinsky boven water haalt.

De makers van 'Clinton, the Musical' hebben de geschiedenis niet hoeven te herschrijven om voor een happy end te zorgen. Clinton wordt door de Senaat niet uit zijn ambt gezet wegens meineed, en eindigt als een buitengewoon populaire president. In de musical is het Hillary's wijsheid die de redding brengt: ze verzoent de twee tegenpolen met elkaar, en die kunnen daarna het volk recht in de ogen kijken: nu weet je alles van me, waarom zou je me nog wantrouwen?

Aan de Hillary van nu zou die wijsheid ook goed besteed zijn. In de musical is ze geen gespleten persoonlijkheid - dat zou de plot wel erg ingewikkeld hebben gemaakt. Maar gekund had het: Hillary de idealist en Hill de zakenvrouw. Die zouden eens snel een serieus gesprek moeten hebben, met elkaar en vooral: met de Amerikanen. Het zou een staande ovatie opleveren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden