De buis als ruis

Volgens mijn dochters ben ik de enige die voor het nieuws nog naar Teletekst kijkt. Sarah beweert zelfs, met het dédain van de moderne mens, dat ze de teletekstknop op haar afstandsbediening niet zou weten te vinden. Ik ben te oud en gelouterd om me dergelijke aantijgingen als zou ik uit de tijd raken erg aan te trekken. Ik vind het nieuws op Teletekst een prettige, compacte vorm hebben, en anders dan bij het door iedereen verafgoodde nu.nl staan er geen links bij naar filmpjes of artikelen die je dieper de ellende inslingeren.

Ik weet dat de uitvinders van Teletekst, in Engeland, het achterhaalde medium alweer hebben afgeschaft maar dat brengt mij niet aan het wankelen. Word ik oud? Jazeker, en niemand houdt mij tegen. Ik word vooral getrokken door de nieuwskoppen: 'Rutte: getuige van historisch moment'. Wat zou hij hebben meegemaakt? Stapt hij in het huwelijksbootje? Ergens een kalf met drie koppen geboren? Nee, hij was, als enige niet-Amerikaanse leider van wat kleine Antillen op de conferentie van Amerikaanse Staten getuige van het babbeltje tussen Raul Castro en Barack Obama. Rutte, toch al als een kind zo blij met zijn premierschap, krijgt alweer een cadeautje, zo klinkt het. Het nieuws op Teletekst is milder, minder erg, makkelijker te verteren. Het slingert ons niet uit de baan. Overigens gebruik ik de tv de laatste jaren als een soort zoethoudertje. Zo ben ik een echte televisieluisteraar geworden. Heel wat programma's vind ik niet om aan te zien, vooral quizzen, muziekprogramma's en praatshows drijven me tot razernij en wanhoop, maar als je er niks bij ziet, is het beter te verteren. Ook hier kan Teletekst dienst doen, als een soort scherm dat je neerlaat voor al die olijke, exhibitionistische, hersenloze wauwelaars in beeld. Je hoort ze nu alleen nog maar.

We schijnen in een visueel universum te leven, maar eerlijk gezegd word ik graag zo nu en dan verlost van de door bijvoorbeeld een film als 'Clockwork Orange' zo prangend in beeld gebrachte dwang tot kijken. Ik heb wel eens het gevoel dat ons brein, evolutionair gesproken nog maar net uit het ei gekropen, nog helemaal niet geschikt is voor de hoeveelheid kijkprikkels die op ons worden afgevuurd. Verder ben ik een liefhebber van kleutertelevisie, niet vanwege de gebeurtenissen die ons worden verteld - Pieter Konijn gaat met z'n vriendjes vissen, Calimero is z'n ei kwijt - maar vanwege de onschuldige ruis die pratende muisjes en varkentjes met zich meebrengen. Een soort verbale muzak.

De televisie, waarvan de bedenkers vroeger hoopten dat die de mensheid verder zou brengen op zijn pad naar wijsheid en kennis, gebruik ik nu vooral nog als een soort troostmachine met opmonterende geluidjes, onbestemde berichtjes, lief gemurmel op de achtergrond. Van kijkbuiskind ben ik hoorbuis-oudere geworden. Mijn dochters kijken me meewarig aan. Zij zijn al wat verder gevorderd in het verteren van beelden. Hún kinderen zullen verdere generaties vertellen dat opa altijd zat te genieten bij Teletekst en -tubbies.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden