De boer op in Albasserwaard

Al langer dan het koningschap van Nederland in de vrouwelijke lijn wordt doorgegeven, gaat hofstede De Giessenhof in Overslingeland over van moeder op dochter. Zo is de prachtige boerderij met haar lage schilddak als sinds 1630 in dezelfde familie.

AGNES AMELINK

Voor het huis zit moeder De Leeuw (94) in de aarzelende zomerzon. Zij is de oudste inwoner van Noordeloos. Binnen schenkt W. de Kortleve-de Leeuw koffie met echte melk. Bescheiden vertelt ze over de lange geschiedenis van de boerderij, over de negentig koeien die ze nu melken en over de prijzenkast, die vol staat met de trofeeën die de geiten en paarden hebben opgeleverd. Een paar geiten, “voor de liefhebberij”, lopen er buiten nog steeds. De jonge Sifra snuffelt met jeugdige nieuwsgierigheid aan de gasten.

De Giessenhof ligt op een donk langs de Giessen. Er ligt in dit deel van de Alblasserwaard een hele reeks donken - opgewaaide rivierduinen die zijn ontstaan na de laatste IJstijd. Ze dienen als natuurlijke woonheuvels en hebben dus een lange bewoningsgeschiedenis. De kerk van het nabijgelegen Hoornaar, die lopend langs de Giessen goed te zien is, dankt er zijn hoge positie aan.

Via het erf van De Giessenhof duikt de wandelaar de polder in, richting Noordeloos. Dat is meteen wat het Wilgenpad zo bijzonder maakt: geen bordjes verboden toegang bij de boerenerven, maar ruim baan door de weilanden. Dat ontsluit een gebied als de Alblasserwaard met z'n polderkades en rechte ruilverkavelingswegen op heel andere wijze. Daarbij komt dan nog dat koffie, thee en brood bij de streekbewoners thuis wordt genoten. De wandelaar die ook van praten houdt, komt aan zijn trekken.

Het Wilgenpad is een initiatief van de boeren zelf, geïnspireerd door enkele voorbeelden van agrarische wandelarrangementen in Drente en Salland. In de Alblasserwaard en Vijfheerenlanden bestaat sinds enkele jaren een vereniging voor agrarisch natuur- en landschapsbeheer, Den Hâneker, die ook de toeristische ontwikkeling van de streek ter hand heeft genomen.

Door zelf het voortouw te nemen slaan de ondernemers twee vliegen in één klap. Door hun bedrijven en land open te stellen laten ze zien wat de boeren zelf allemaal doen aan milieubescherming en hoe het tegenwoordig toegaat op moderne, soms ook ecologische melkveebedrijven. Tegelijkertijd kunnen ze de toeristische ontwikkelingen enigszins in de hand houden - het gebied ligt immers heel dicht bij de randstad. Het Wilgenpad is pas sinds april open, dus van een stormloop is nog geen sprake, maar meer dan tien wandelaars per dag zullen er bijvoorbeeld niet worden toegelaten. Een andere regel voor het door Den Hâneker gepromote toerisme is dat de zondagsrust in acht wordt genomen. Ook dat is iets waar de streekbewoners sterk aan hechten.

Het ruime hemelrond boven de polder is op deze uitgelezen Hollandse zomerdag misschien wel het mooiste van alles. Jagende wolken, dreigende lucht, maar het blijft droog: echt Ida Gerhardt-weer.

Vanaf de familie Vonk in Goudriaan gaat het na de koffie met koek richting Overslingeland, via een recreatiegebied en langs de Smoutjesvliet, zoals de St. Maartensvliet hier verbasterd wordt genoemd. Kikkers springen geschrokken de vliet in, eenden maken zich snaterend uit de voeten.

Na de stop op De Giessenhof - overigens een tijdelijke pleisterplaats wegens vankantie van de vaste koffieschenkers - ging het dwars door het land naar de volgende gastheer en gastvrouw op de Maria Johannahoeve, vlakbij het Slot in Noordeloos. Groentesoep, en lekkere boterhammen. De melk, vers van de koe, doet de smaak van de gekookte melk van vroeger, uit dezelfde streek, vergeten. Meer dan vier procent vet: voor een keertje mag het wel, zo'n slokje slagroom.

Na de lunch volgt het pittigste en tegelijk het mooiste gedeelte van de route. Over een hek, door het weiland naar de Noordelose en de Goudriaanse kade. Dit weiland is van Teunis Jacob Slob, een ecologische boer en voorzitter van Den Hâneker. Eén van de speerpunten van Den Hâneker is natuurbeheer. Dat houdt bijvoorbeeld in dat veel aandacht wordt besteed aan de slootkanten. Om de grote verscheidenheid aan bloemen te houden (of weer terug te krijgen) mag er in dit natte land niet worden gemest en moet de boer het tijdstip van maaien zorgvuldig kiezen. Als hij goede resultaten behaalt - veel kruiden - ontvangt hij daarvoor ook beloning.

Alsof het niet op kan, gaat vlak voor de tocht ten einde is, de deur nog gastvrij open bij Marrie Drinkwaard in Goudriaan. Een pracht van een huis, waar je zomaar in mag binnenkijken. En te vertellen is er opnieuw genoeg. De tijd is eigenlijk veel te kort. Den Hâneker heeft heeft het slim aangepakt: het Wilgenpad smeekt om herhaling.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden