De boefjes zijn weer op pad, en genieten ervan

POP

The Last Shadow Puppets ****

Alex Turner heeft zijn Miles Kane nodig. En andersom. De boefjes zijn weer op pad, acht jaar nadat Arctic Monkeys-voorman Turner en zijn vriend Miles Kane als The Last Shadow Puppets de wereld verrasten met 'The Age of the Understatement'. Vorige week verscheen de opvolger van die plaat, donderdagavond was een propvol Paradiso in Amsterdam getuige van het volgende hoofdstuk in deze Britse bromance.

Acht jaar terug waren de britpoppers nog elkaars evenknie, zowel uiterlijk als muzikaal. Inmiddels zijn er contrasten gegroeid tussen Turner (strakke broek, vettig naar achteren gekamd haar, oversized flanellen overhemd) en Kane (nog strakkere broek, kortgeschoren, geel glimoverhemd). Kane is de man van de grote gebaren, keurig overgenomen uit het handboek voor podiumbeesten. Turner heeft overduidelijk voor aanvang al die dingen die rocksterren tot zich nemen tot zich genomen. Kane zingt bijtend, schmierend, opzwepend, Turner is de crooner, walsend, lijzig, haast apathisch.

Die contrasten vertalen zich zeker in het begin van het concert in een afstand tussen de twee, letterlijk, op het podium. Kane, breedgrijnzend, werpt steelse blikken naar zijn kompaan. Hij daagt uit, maar Turner laat zich aanvankelijk moeilijk uit de tent lokken. Het is fascinerend om naar te kijken. Zeker wanneer die goedmoedige spanning gaandeweg omslaat in de chemie die hun liedjes zo goed maakt.

Turner is de beste songschrijver van de twee, zijn puntige gitaarnummers gaven The Arctic Monkeys wereldfaam. Het nieuwe materiaal van de Puppets haalt het niet bij die eerste plaat. Het kader van hun retrorock is verschoven van Ennio Morricone richting Isaac Hayes, nog steeds verwarmd door de strijkarrangementen van Owen Pallett - in Paradiso uitgevoerd door een strijkkwartet, dat soms wat moeite heeft tussen het drumgebulder door te komen. Maar Miles Kane is de performer van het stel. Hoewel, hoe ver hij ook heen is, Alex Turner zingt geweldig. Een hoogtepunt volgt even voor het eind, vlak na het saaie duet 'Everything You've Come to Expect'. Een kromgebogen Turner zoekt de diepte op, bij 'Sweet Dreams, TN'. Gesloten ogen, steeds harder smekend in de microfoon. Miles Kane kijkt dan tevreden toe. Zelf ook smullend van wat zijn vriend laat zien.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden