De bloedtranen van Maria

Leon en Suzannah Meessen in hun huiskamer, de plek waar wonderen plaatsvinden. 'Maria noemt ons haar twee profeten.'Beeld Werry Crone

Van Limburg tot Groningen telt Nederland honderden voormalige bedevaartsplaatsen. Trouw zoekt deze zomer naar sporen van de vergeten devotie. Vandaag: wonderen in de huiskamer in Oirsbeek.

De ziener staat al popelend van ongeduld te wachten bij zijn voordeur. In het halletje steekt Leon Meessen, een vriendelijke man met een sneeuwwitte baard, meteen van wal. "Kijk daar", zegt hij en wijst naar een bidprentje uit Lourdes. Over de erop afgebeelde Maria loopt van boven naar beneden een rode streep. "Dat is bloed", verduidelijkt Meessen. "Een zichtbaar teken dat Maria treurt om het feit dat het in Lourdes tegenwoordig alleen nog maar om geld draait."

Terwijl Meessen vertelt over de misstanden in het bedevaartsoord, duikt achter hem opeens een vrouw op. Om haar handen draagt ze zwachtels. "Ik heb stigmata", zegt ze. Daarna stelt de vrouw zich voor als Suzannah, Meessens echtgenote. Een druk hondje rent met haar mee.

Er gebeuren wonderen in het huis van Leon (1956) en Suzannah (1954) Meessen in Oirsbeek, een dorp in Zuid-Limburg. In de woonkamer heeft het echtpaar tientallen heiligenbeelden neergezet. Een veelvoud aan afbeeldingen van heiligen, engelen en pausen is tegen de wanden bevestigd. Bij de meeste beelden lopen zwarte sporen over de wangen. Het zijn, vertellen de twee, opgedroogde 'bloedtranen'. Ook de prenten vertonen bijna allemaal zwarte, bloedachtige vlekken. Dominant is een manshoog beeld van pater Pio. Ook onder zijn ogen de rode, opgedroogde sporen.

Mystieke sfeer
Het rijtjeshuis van het echtpaar valt nogal uit de toon bij de rest van de straat. Dichte bosschages in de voortuin maken iedere vorm van inkijk onmogelijk. In het huis schemert het, tot groot plezier van Leon Meessen. "Dat zorgt voor een mystieke sfeer."

Meessen steekt de brand in een pijpje. Zijn vrouw haalt een sigaretje uit een goudkleurig etuitje. De ooit witte muren in de kamer zijn lichtbruin verkleurd. Ook over de rest van het interieur ligt een sepia waas.

Een openstaand raampje is niet opgewassen tegen de pijptabak en sigaretten van het echtpaar.

Brood van de engelen
In de warme zomer van 1995 ontstond er grote ophef in Zuid-Limburg toen er op meerdere plaatsen spontaan Mariabeelden begonnen te wenen. Op zaterdag 19 augustus van dat jaar was het raak in het woonhuis van Leon en Suzannah Meessen, toen nog woonachtig in Puth, bij Geleen. Tranen rolden over de wangen van een plastic Mariabeeld, tranen van bloed. Dit alles gebeurde nauwelijks twee maanden nadat bij de moeder van Suzannah, Gerda Coumans uit Brunssum, eveneens bloedtranen waren verschenen op een vergelijkbaar beeldje.

Eén van de wenende Maria's in Oirsbeek. In de wondere zomer van 1995 kwamen mensen van heinde en verre om bloemen te leggen bij de beelden.Beeld Werry Crone

Even waren de Zuid-Limburgse arbeiderswijken landelijk nieuws. Van heinde en verre kwamen mensen om bloemen bij de beelden te leggen. De wonderen bleven komen en daarmee ook de bezoekers. Pelgrims claimden genezen te zijn na gebeden van Suzannah. Met bloed bevlekte hosties verschenen in de kamer.

"Ze vielen uit de hemel", licht Leon toe. "Niet zo raar. Het is panis angelicus, brood van de engelen." Hij wijst op glazen stolpjes die verspreid door het huis staan opgesteld. "Ze verschijnen nog steeds." Onder de glazen zijn inderdaad witte hosties te zien met zwartrode vlekken.

Al snel ontstond er een felle concurrentiestrijd tussen moeder en dochter. Het kwam tot ruzie toen de twee de echtheid van elkaars huilende beelden betwistten. Suzannah Meessen wordt fel als ze aan die periode terugdenkt. "De mensen denken: zo moeder zo dochter. Maar met die zogenaamde wonderen hebben wij niets te maken."

In 2011 overlijdt de moeder, waarmee er een abrupt einde komt aan de mariaverering in Brunssum. Die in Oirsbeek bleef bestaan.

Door de overdaad aan verschijningen verloor het echtpaar gaandeweg het voordeel van de twijfel.Beeld Werry Crone

Sinds de wondere zomer draagt Suzannah zwachtels om haar handen. "Ik kreeg stigmata", zegt ze nog eens. Ze weet nog goed dat het pijn deed, het moment waarop de kruiswonden van Christus zich openbaarden "Vreselijk, vre-se-lijk", zegt Suzannah en draait haar ogen omhoog. "Pater Pio had dit ook", zegt ze.

Inmiddels is de pijn verdwenen. Het verband om haar handen is gebleven.

Terreur van de aborteur
Bij bloedtranen en stigmata is het niet gebleven. Suzannah Meessen ontvangt ook boodschappen van Maria. "Ik hoor ze gewoon, zoals ik ook met u praat. Meestal boven in de slaapkamer." In de loop van de tijd is er een taakverdeling gegroeid tussen het echtpaar. Suzannah Meessen neemt daarbij het voortouw, aangezien zij de mededelingen krijgt uit de geestelijke wereld. Haar man typt de boodschappen vervolgens uit op een oude Adler-schrijfmachine. "We zetten alles op papier. Het is zaak dat zo veel mogelijk mensen kennis nemen van de boodschappen", zegt hij. "Maria geeft ons waarschuwingen en de opdracht ze te verspreiden."

Over een website peinst het echtpaar niet. Op besliste toon zegt Suzannah Meessen: "Maria heeft gezegd: internet is van de duivel".

Suzannah Meessen kan amper ophouden met praten over haar boodschappen. Regelmatig tempert haar man de woordenstroom als het hem teveel wordt. Hij legt de hand op de arm van zijn echtgenote en maant haar tot kalmte. Met een verontschuldigende glimlach zegt hij: "Mijn vrouw is nogal opvliegend."

Soms praat het stel langdurig door elkaar, waardoor amper nog te volgen is wat wordt gezegd. Het stemvolume loopt dan op. Het hondje van het stel rent onderwijl tussen de beelden en knielbanken door. "Sanny, koest!", schreeuwt Leon Meessen het dier tot de orde. "Maria noemt ons haar twee profeten", roept Suzannah Meessen boven het geblaf uit. Haar man, met een glimlach: "Profeten, maar kleine profeten". Zijn vrouw: "We lopen er niet mee te koop."

Leon Meessen overhandigt een envelop. Daarin heeft hij een stapel berichten van de afgelopen vijf jaar gestopt. Aan de dateringen boven elke boodschap te zien heeft Suzannah Meessen doorgaans met tussenpozen van twee, drie maanden contact met Maria. Voorspellingen over een naderende atoomoorlog worden afgewisseld met beschuldigingen aan het adres van de plaatselijke pastoor en andere notabelen. Terugkerende thema is een oproep tot 'de ware' katholieke leer. 'Bid, bid bid, Mijne kinderen, vergeet de dingen op deze wereld (aarde) waar ge slechts op doorreis zijt... sla uw ogen naar de Hemel waar Ik op u wacht en waar ge gelukzaligheid zult vinden', tikte Leon Meessen op 15 augustus 2011 op. Een jaar later: 'Schrijf, mijn kind: Ik ween tranen van bloed...de straf voor u allen zal niet uitblijven! Nog is er bekering mogelijk als men doet wat de Hemel vraagt: gij zult niet doden... stop de terreur van de aborteur!'

Beeld Werry Crone
Maria treurt om de commercie in Lourdes.Beeld Werry Crone

Isolement
Het mediacircus en de aandacht van twintig jaar geleden zijn voorbij. Er komen niet veel bezoekers meer langs. "Af en toe iemand", zegt Leon Meessen. Door de overdaad aan verschijnselen in het woonhuis en de harde toon van de boodschappen verloor het echtpaar gaandeweg het voordeel van de twijfel dat her en der voor hen bestond. Er zijn niet veel mensen die nu nog geloven dat de wonderen in de huiskamer in Oirsbeek echt zijn. De hardnekkige overtuigingen van het echtpaar hebben geleid tot hun isolement.

Ze vertellen dat ze veel tegenstand ervaren. De kerk erkent de wonderen in de huiskamer niet. Een buurman vernielde in de achtertuin van de woning een kruisweg met vijftien staties. De band met de twee dochters van rond de dertig is verbroken. "Vooral dat knaagt. Dat knaagt heel erg", zegt Suzannah Meessen.

De moeder huilt als ze vertelt over haar dochters. "We lijden veel", besluit ze en steekt een sigaret op. "Even de stress wegpaffen."

Leon Meessen reageert gelaten op het ongeloof van omgeving. "Dat is voor hun eigen verantwoordelijkheid." Hij pulkt aan een prentje met een zwarte streep. Hij is ervan overtuigd dat het zwarte spoor op de kaart een bloedteken is uit de hemel. "Als het geen bloed is, gaat het schimmelen."

Waarom speciaal zij zijn uitgekozen door Maria weet het echtpaar niet. Wel hebben ze besloten de gevolgen van hun uitverkiezing geduldig te dragen. "Maria wil dat je lijdt voor de zonden. Onze-Lieve-Heer heeft mensen zoals wij nodig", zegt Leon. Suzannah vult aan: "Iemand die meelijdt met Onze-Lieve-Heer. Zonder kruis kom je niet in de hemel."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden