De blik van Annelie

Het liefst had ik een pakhuis. Niet zo maar een grote schuur of een loods of een hangar, maar een pakhuis, zo'n hoog gebouw met allemaal kleine raampjes en met zo'n hijsbalk uit de gevel, als het kan aan het water. Dat laatste doet er niet toe maar het oog wil ook wat.

Het innerlijk oog.

In een museum heb ik eens de huisraad van een gezin gezien, op een zeker moment uit de woning gehaald en tentoongesteld: wasknijpers, een telefoontoestel, een skateboard, twee barbiepoppen, een vishengel, een platenspeler, drie wekkers, een schooletui, een pot pindakaas - dat soort dingen, de inhoud van een huishouden aan een wand, alles door elkaar heen in een vreemde willekeur, een krankzinnige collage van een moment in de tijd.

In mijn pakhuis is op die wijze mijn hele leven verzameld. Alle voorwerpen die ik ooit heb bezeten of die met mij in verband konden worden gebracht hangen aan muren, liggen in dozen en kratten, op planken, in kasten die van vloer tot plafond reiken, in mappen en ordners. Er is in tegenstelling tot de wand in het museum wel sprake van ordening. Ik kan de dingen terugvinden. (Ik stel me voor dat mijn leven per jaar is ingedeeld, dat ligt op de een of andere manier in de rede, hoewel je ook kunt denken in termen van levensfase, van smaak, van (ge)liefde, van afkeer of juist opperste genegenheid.) En er is een catalogus. Dat is belangrijk. Er moet een systeem zijn.

Die catalogus is natuurlijk op alfabet, wie is er niet groot geworden met de encyclopedie. Maar van veel meer betekenis in mijn catalogus is een element dat je in andere catalogi niet snel zult aantreffen, namelijk geur. (De lavendelzeep in de logeerkamer van mijn grootmoeder, op bladzijde 126) Kleur. (Op bladzijde 14 vind je een heel bijzondere kleur groen, ik kan hem geen naam geven en hem ook niet beschrijven, maar het is de kleur van een stuiterbal die ik bezat toen ik zes was.) En, misschien het allerbelangrijkste: muziek. Alle liedjes die en ieder melodietje dat ik ooit gehoord heb zitten erin. (Op bladzijde 56 de eerste drie maten van Alte Kameraden, om maar een voorbeeld te noemen. En, overigens, ook de rest van de maten.)

Een vooraanstaande plaats in mijn pakhuis nemen mijn schoenen in. Ja, ook mijn boeken, wees niet ongerust, de boeken in mijn kast(en) die ik nooit herlees maar die uitsluitend dienen om me te kunnen herinneren wanneer ik ze kocht, onder welke omstandigheden ik ze las en wat toen ongeveer mijn state of mind was. Maar ik wil het hebben over mijn schoenen. Van het allereerste babyschoentje tot degenen die ik zojuist heb afgedankt, allemaal staan ze in een rij - mijn systeem is dus niet waterdicht - en van allemaal weet ik waar ze wanneer welke kilometers hebben afgelegd. De afgetrapte cowboylaarzen, de suède booties, de rode gympen, de Italiaanse gaatjesschoenen die ik een vlaag van verstandsverbijstering kocht, helaas net een halve maat te klein en dus nog helemaal gaaf, de door en door versleten wandelschoenen, nog modderig van de laatste tocht.

Als ik door mijn pakhuis dwaal en de voorwerpen zie, streel, besnuffel, proef, dan bekijk, streel, besnuffel en proef ik mijn leven. Je zou kunnen zeggen dat dit pakhuis met al die spullen mijn leven is. Want, o ja, had ik al verteld van de zaal der onstoffelijkheden? Daar waar de kussen van mijn vrouwen zijn opgeslagen? Waar mijn orgasmen worden bewaard? Het geluksgevoel toen ik die oliebol at, die ene, in dat jaar? De katers na de feesten? Het verdriet toen mijn geliefden afscheid namen of zelfs stierven? De honger die ik soms had? De verzadiging daarna? De dorst? De bevrediging?

Ik kom niet zo vaak in die zaal. Nog niet. Mijn pakhuis is nog niet af. Maar er komt een tijd dat ik alleen nog maar in die volle ruimte zal ronddwalen. Ik trek mijn witte lakschoenen aan en dans met Annelie. Ik zing voor haar het Liedje van de Wolken. In een parelmoeren doosje zit de blik in haar ogen toen ze zei dat ze van me hield.

Wat ik het liefst zou willen vergeten is dat ik de dingen ga vergeten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden