De Blade Babe heeft 'andere benen', niet 'geen benen'

Tijdens de openingsceremonie van de Paralympische Spelen kwam de zitplaats van de Braziliaanse president even in beeld. Leeg. "Hee, de president is afgehaakt!", riep NOS-presentator Herman van der Zandt verontwaardigd uit. "Of hij is even naar de wc, dat kan ook", bedacht hij zich.

Zijn spontane reactie is ontluisterend, eigenlijk. De argwanende gedachte dat zo'n president het niet meer interessant zou vinden en het voor gezien houdt, zou bij de gewone Spelen niet in hem opkomen.

Er bleek wel meer veelzeggends aan de hand te zijn met die Spelen: tien dagen voor opening bleek het geld op te zijn geweest. Atleten hadden geen geld gekregen voor vliegtickets, verblijf en training, en een paar delegaties uit arme landen hadden zich bijna moeten terugtrekken.

Oei, daarbij voel je plaatsvervangende schaamte. In Londen 2012 waren de Paralympische Spelen groots in organisatie, commercieel succes (uitverkochte tribunes, grote sponsoren), en in sportieve topprestaties. Een official speechte: "In dit land zullen we voorgoed anders denken over sport en handicaps."

Goeie. Hij zegt eigenlijk: voor wie het soms vergeet, deze sporters zijn ook topatleten, in een allesverzengend gevecht met hun lichaam en materiaal om in hun discipline de beste van de wereld te worden. Ze moeten alleen ook vechten tegen het eeuwige stemmetje dat ze anders zijn, of minder.

Zelfs onze Blade Babe, de Nederlandse sprinter Marlou van Rhijn, loopt daar tegenaan, bleek uit een portret dat de NOS eerder die woensdagavond uitzond. Ze sprint op twee blades en is de favoriet op de 100 en 200 meter. Een spetter, die Marlou. Als kind besefte ze niet eens echt dat haar lichaam haar in iets beperkte. Ze was gewoon zonder benen en ging zwemmen en rolstoelbasketballen. Pas toen ze als succesvol sprinter interviews gaf, merkte ze dat journalisten als eerste of als enige naar haar handicap vroegen. Opeens moest ze over zichzelf nadenken als iemand die iets miste en ondanks dat heel knap was. Hoe taal de wereld kan vormen.

Haar coach zegt het mooi: zij heeft 'andere benen', niet 'geen benen'. Ze gaat rustig in een korte galajurk met twee protheses in hakken gestoken naar een prijsuitreiking, want in haar hoofd is zij met haar 'andere benen' normaal. Ze verzamelt een normaal topteam om zich heen: een goede coach en de atletenmanager die ook topsprinter Churandy Martina vertegenwoordigt. Een zeldzaamheid in haar wereld.

Wat helpt om mensen met een beperking normaal te vinden, is ze vaker in het volle licht te zien, bedacht ik. Tussen de sportprogramma's door zag ik namelijk zangeres Sanne Hans, die al stotterend in haar nieuwe programma 'Lieve S-S-Sanne' (AvroTros), liedjes schrijft voor mensen die een heftige gebeurtenis in hun leven willen markeren. Die meid doet het gewoon, zichzelf op beeld slingeren. En dan zingt ze en gaat je hart open. De Blade Babe doet het ook gewoon. Ik ga kijken!

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden