De bisschop van Pyongyang kan, na 64 jaar vermissing, nu dood en zalig worden verklaard

EILDERT MULDER

Het Katholiek Nieuwsblad schrijft over de bisschop van Pyongyang, Mgr. Francis Borgia Hong Yong-ho. Het Vaticaan wil hem zalig verklaren, maar dat kan alleen als hij dood is, en dat is in theorie onzeker omdat hij sinds 1949 spoorloos is. In dat jaar lieten de communistische machthebbers hem verdwijnen. En nu heeft het Vaticaan hem toch maar dood verklaard, om een zaligverklaring mogelijk te maken.

Paus Johannes XXXIII benoemde hem in 1962 tot bisschop in de Noord-Koreaanse hoofdstad. Het was een zuiver symbolische daad, want niemand wist waar hij verbleef. De paus wilde zo de aandacht vestigen op de misdaden van het Noord-Koreaanse regime tegen de kerk. Tweemaal per jaar past het Vaticaan het Annuario Pontificio aan. Sinds 1962 stond de in 1906 geboren Yong-ho daarin vermeld als bisschop van Pyongyang, met de aantekening dat hij vermist was. Tot 1 juli. Nu is hij dood verklaard.

Voor 1949 waren er in Noord-Korea 55.000 katholieken, volgens de bisschop van Seoul, de hoofdstad van Zuid-Korea. Nu zouden dat er nog hoogstens drieduizend zijn, maar niemand weet dat zeker. De communistische machthebbers lieten alle kerken vernietigen, maar bouwden in 1988 ineens weer een katholieke kerk in Pyongyang. Dat was vanwege de Olympische Spelen in Zuid-Korea. Het Noord-Koreaanse regime zette een tolerant masker op en opende ook twee protestantse kerken. Noord-Korea is een potdicht land en niemand weet of er in die drie kerken ook diensten worden gehouden. Iets meer bekend is er over de orthodoxe kerk. Het staat vast dat er een kerkgebouw van deze denominatie is. Het regime heeft vier Noord-Koreanen naar Moskou gestuurd om zich daar tot orthodox priester te laten wijden.

Volzin, magazine voor zinvol leven, had een gesprek met Shirin Musa, oprichtster van Femmes for freedom. Die organisatie houdt zich bezig met zaken waarmee migrantenvrouwen te maken kunnen krijgen, zoals huwelijksdwang, moeizame religieuze scheidingen en eerwraak. Musa zelf kun je ervaringsdeskundige noemen. Vanaf haar geboorte was bepaald dat ze met een neef in Pakistan zou trouwen. Dat schrikbeeld werd elke zomer weer acuut, als de familie vakantie hield in het herkomstland. Tot een ongewenst huwelijk kwam het niet, wel voltrok zich een ander drama. Ze trouwde uit liefde met een moslim uit India. Voorafgaande aan de bruiloft waren er lastige onderhandelingen tussen de families. Haar familie is sjiitisch, en bij Pakistaanse sjiieten betaalt de man een bruidsschat. Maar de bruidegom was soenniet en in India laten zij de familie van de bruid alles betalen. Ook bij Indiase hindoes is dat de gewoonte en een bron van ellende die zelfs tot 'keukenmoorden' (verbranding, zogenaamd per ongeluk) op bruiden kunnen leiden als de bruidsschat tegenvalt. Buiten India is het bij moslims, ook soennieten, ongebruikelijk dat de vrouw betaalt.

Problemen deden zich bij Musa ook voor bij de scheiding. De beëindiging van het Nederlandse burgerlijk huwelijk verliep soepel; anders lag dat voor de religieuze verbintenis, die was gebaseerd op de sharia. Voor de Pakistaanse wet bleef ze gewoon getrouwd, omdat haar ex weigerde haar te verstoten. Een vrouw kan binnen de sharia voorwaarden laten opnemen in het huwelijkscontract die het haar mogelijk maken zelf het initiatief tot scheiden te nemen. Ze had dat nagelaten, zodat haar huwelijk alleen kon eindigen als haar ex haar zou verstoten. Uiteindelijk dwong ze de ontbinding van het shariahuwelijk af via de Nederlandse burgerlijke rechter, en dat was een juridisch unicum. Ze besloot zich in te zetten voor andere vrouwen met zulke ellende en richtte Femmes for freedom op.

undefined

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden