Recensie

De billenman schept zijn eigen zomerse paradijs in Zuid-Frankrijk

Amin is tot over zijn oren verliefd op Ophélie, maar durft dat niet te zeggen. Beeld
Amin is tot over zijn oren verliefd op Ophélie, maar durft dat niet te zeggen.

Mektoub, My Love: Canto Uno
Regie: Abdellatif Kechiche
Met Shaïn Boumedine, Ophélie Bau, Lou Luttiau en Alexia Chardard
★★★☆☆

Vijf jaar na zijn lesbische liefdesfilm 'La Vie d'Adèle' komt de Frans-Tunesische regisseur Abdellatif Kechiche met een film vol schuddende borsten en billen.

Zon, zee en vrijheid lokken jongeren naar het Zuid-Franse kustplaatsje Sète. Overdag het strand, 's avonds de restaurants, bars en disco's. De Frans-Tunesische regisseur Abdellatif Kechiche die vijf jaar geleden met zijn lesbische liefdesfilm 'La Vie d'Adèle' de Gouden Palm won in Cannes en tot de grootste cineasten van dit moment wordt gerekend, filmt het als een klein paradijs. Het zomerlicht dat overal doorheen piept en de jonge, goudbruine lichamen streelt. De rijpe aardbeien. Het geitje dat op het punt staat te lammeren. Alles straalt warmte en vruchtbaarheid uit, liefde en lust.

Toch ontlokte 'Mektoub, My Love: Canto Uno' bij de première vorig jaar in Venetië controverse. Meteen aan het begin zit een lange, realistisch ogende seksscène, met veel aandacht voor het vrouwenlichaam. We zien twee verstrengelde lijven hunkerend naar een orgasme. Niet onder de lakens, maar er bovenop. In het vervolg ontpopt Kechiche zich als een ware billenfetisjist. Om de haverklap focust de camera op het achterwerk van Ophélie, de wulpse boerendochter uit de openingsscène, gespeeld door de debuterende Ophélie Bau die uitgekozen lijkt op haar pronte kont.

Het is behoorlijk irritant, dat gegluur, al zou je kunnen tegenwerpen dat dit is wat Amin, de jonge hoofdpersoon, ziet. Amin, mooi ingehouden gespeeld door de eveneens debuterende Shaïn Boumedine, keert vanuit Parijs terug naar Sète om de zomer door te brengen met familie en vrienden.

Hij heeft zijn medicijnenstudie opgegeven, omdat hij werk wil maken van zijn grote droom: scenarioschrijver worden. Amin is ook tot over zijn oren verliefd op Ophélie, met wie hij opgroeide, maar hij is te schuchter om dat te vertellen. Terwijl zij de bloemetjes buiten zet, is hij veroordeeld tot de rol van 'beste vriend'.

Voyeurisme zit ingebakken in het verhaal. Kechiche laat ons via Amin naar Ophélie's schuddende borsten en billen kijken. Hij verbeeldt het verlangen van een verlegen jongeman, wellicht zijn alter ego.

Couscousfilm

Zo is de roman waarop de film losjes is geïnspireerd ('La Blessure, La Vraie' van François Bégaudeau) van Noord- naar Zuid-Frankrijk verplaatst, de regio waar Kechiche zelf opgroeide, en waar hij ook zijn bejubelde couscousfilm 'La Graine et le Mulet' situeerde. Hij veranderde de hoofdpersoon, een Franse jongen, in een Frans-Tunesische jongen. En met de ambities die Amin heeft, schrijven en fotograferen, wijst de regisseur ook op zijn eigen aspiraties en afwegingen. Hoe kun je een uitgedacht script zo verfilmen dat het lijkt alsof het leven zich voor de lens ontrolt?

Het antwoord is een drie uur durende vertelling opgebouwd uit 'slices of life' die een geïmproviseerde, naturalistische indruk maken, en waarin de zomer van 1994 in volle glorie wordt gevangen. Het is amper een kwart eeuw geleden, maar het lijkt een verloren wereld waarin Fransen en Tunesische migranten vanzelfsprekend met elkaar omgaan. Er is geen angst.

De zee bij de Zuid-Franse plaats Sète waar de film zich afspeelt. Beeld
De zee bij de Zuid-Franse plaats Sète waar de film zich afspeelt.

Wat ook opvalt: dit zijn jongeren zonder smartphones en sociale media. Ze zijn aangewezen op elkaar, op ontmoetingen. Ze zitten niet gebogen over schermpjes, maar praten, dansen, zwemmen, flirten, vrijen en roddelen tot ze erbij neervallen.

Amin slaat het allemaal gade, en het maakt hoe dan ook nieuwsgierig wat het lot (mektoub) voor de aspirant-filmmaker in petto heeft. De drie uur durende vervolgfilm, 'Canto Due', is al klaar. Als het aan Kechiche ligt, wordt het uiteindelijk zelfs een bioscoopserie van tien uur.

Lees ook:

'Het script is slechts houvast'

De Frans-Tunesische regisseur Abdellatif Kechiche is een meester in het verbeelden van passie. Toeval speelt in zijn films een voorname rol. 'Dat je iemand tegen het lijf loopt die je leven compleet op z'n kop zet.' Een interview.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden