Muziekrecensie

De bewustwording van Katy Perry is niet meer dan een marketingfrase

Beeld TRBEELD

Katy Perry heeft niet alleen een nieuw kapsel, maar ook een nieuw imago. 

Katy Perry
Witness
(Capitol/Universal)
★★

Plots is Perry woke, maatschappijbewust. De PR-tamtam rond haar vierde album 'Witness' werd stevig aangezwengeld met de buzzterm 'purposeful pop', bewuste popmuziek. Want in deze tijden - Perry voerde stevig campagne voor Hillary Clinton - kun je als artiest echt niet meer aankomen met hedonistische niemendalletjes over wat je in het weekend hebt gedaan.

Niks mis mee, zou je denken. Maar het veroorzaakte nogal wat opgetrokken wenkbrauwen. Allereerst omdat engagement in popmuziek natuurlijk niet bepaald iets nieuws is. Maar ook omdat Katy Perry, één van de commercieel succesvolste artiesten van het afgelopen decennium, in het verleden met haar videoclips en liveshows pijnlijk vaak de plank missloeg wat betreft culturele toe-eigening en dat vrolijk clueless mixte met racistische clichés.

Het maakt die marketingfrase van 'purposeful pop' zo hol als een spouwmuur, zeker wanneer je het optelt bij de veilige oppervlakkigheid van Perry's vierde album (vijfde, als we haar vergeten relipop-plaat uit 2001 meetellen).

De tekst loopt door onder de afbeelding 

Katy Perry is op haar best met uitdagende, stoute teksten.Beeld ANP

Vooruit, met enige goede wil valt er uit de al verschenen singles enig engagement te halen: zo waarschuwt 'Chained to the Rhythm' dat we niet gedachteloos door het leven moeten gaan, verdoofd door entertainment en mobiele telefoons. 'Swish Swish' is géén diss-track aan het adres van rivale Taylor Swift, zoals haast iedereen dacht - het is een anti-pestliedje. En het stampende 'Bon Appétit', gelardeerd met voedsel/seksmetaforen, is te zien als een protest tegen de objectivering van vrouwen. Verder waarschuwt Perry tegen overhaastig e-mailgedrag ('Save as draft'), maar dat is het dan wel.

Anderzijds stelt ze op 'Déjà Vu' de sleur van een relatie gelijk aan Chinese watermarteling. Niet zo woke, zou Amnesty zeggen.

Terugverlangen naar nietszeggende joie de vivire

'Witness' is veruit haar meest elektronische, en meest ingetogen album. Afgezien van het stampende 'Bon Appétit' en nineties-housetrack 'Swish Swish' kabbelen de nummers traagjes voort, bedekt onder een vale, duistere elektrolaag. Maar bovenal ontbreekt het aan overtuiging waarmee ze haar teksten zingt. Het doet haast terugverlangen naar die nietszeggende joie de vivre waarin haar vorige knallers van hitalbums waren gedrenkt. Het is alsof ze dat zelf ook doet, Katy Perry is op haar best als ze de luisteraar uitdaagt met stoute teksten als 'you got me spread like a buffet', of bluft hoe ze als 'Marylin Monroe in a monstertruck' is.

Er is nog best wat te genieten op 'Witness': het begint sterk, met krachtige opener 'Witness', het zwoele stoere-chick-nummer 'Hey Hey Hey', de synthpopklapper 'Roulette'. Er staan zeker drie, mogelijk vier megahits op, en op de breekbare afsluiter 'Into Me You See' horen we dat ze best kan zingen. Maar daarnaast is er teveel vulsel om direct te vergeten. Het is niets meer dan een degelijk, standaard radiopopalbum. Spijtig dat die beloofde stap richting geloofwaardigheid en diepgang slechts een etiket is om nog meer muziek te verkopen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden