De beuken

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Van Klaus en Monica mogen ze weg. Van mij ook. Graag zelfs.

Ik heb hier ooit geschreven over een illegale actie van mij. Dat ik een 'gat' van een meter of tien breed heb gezaagd in een windsingel langs een weitje, pal tegenover mijn huis, aan de overkant van de weg. Daardoor is, precies in het verlengde van de terrastuin, een doorkijk ontstaan. Een paar dagen geleden ben ik daar weer bezig geweest, om de 'rafelranden' weg te zagen en de uitlopende hazelaars op één hoogte te snoeien. Nooit heeft iemand me aangesproken op mijn gezaag. Daar was ik blij om, want toen ik de klus had geklaard, kwam het pas bij me op dat je zoiets niet zomaar kunt doen, en brak het koude zweet me uit bij elke auto die hier vaart minderde.

Sinds kort pacht oud-burgemeester Görgen het weitje. Ik geloof dat hij er zijn paarden wil laten lopen, dan heeft hij in plaats van twee wisselweitjes drie wisselweitjes. Dat lijkt me wel gezellig, twee paarden aan de overkant. Waar ik niet meteen bij heb stilgestaan, is dat hij contact moet hebben gehad met de mensen die het stuk grond in eigendom hebben. De mensen dus op wiens Grundstück ik illegaal aan het kappen ben geweest.

De familie die ooit in het nu spoorloos verdwenen huis in een oksel van de T-splitsing heeft gewoond, het huis met nummer 6. Een spooknummer, nu, in mijn gehucht springt het van nummer 5 naar 7. Voor het huis van buurman Klaus staan enorme beuken. Zo hoog zijn die dat het zelfs in de zomer duister is in de keuken van buurvrouw Monica. Van Klaus en Monica mogen die beuken weg. Van mij ook, graag zelfs. Want dan zal ik vanaf het verhoogde terras een prachtig uitzicht op de houtschuur van dakdekker Rudi hebben. Die staat ongeveer een kilometer verderop, boven op een heuvel, langs het weggetje naar Nimshuscheid.

Goed, zo is de situatie. Buurman Klaus en ik moeten naar oud-burgemeester Görgen. We moeten een telefoonnummer zien te bemachtigen. En dan proberen toestemming te krijgen voor het kappen van de beuken. Die zijn vanzelfsprekend heel gevaarlijk: veel te hoog, als er maar één omwaait tijdens een zuiderstorm is buurman Klaus' huis volledig verwoest en bij een zuidoosterstorm zal mijn huis het ook begeven. En vervolgens moeten we het slim aanpakken. Het mag ons natuurlijk niets kosten, daar houden buurman Klaus en ik niet van.

We moeten het zo zien te regelen dat de mensen die de beuken gaan kappen, dat doen in ruil voor het hout. Er zit minstens 100 kuub hout in. Beukenhout brandt lang, dat is prima brandhout, niet goedkoop. We moeten maar hopen dat wat er nog van de familie over is, niet stookt met houtkachels. Anders willen zij natuurlijk dat hout hebben. Dit vraagt dus tact en diplomatie. Misschien is het beter als Klaus belt. Die is van hier. Ik ben natuurlijk niets meer dan een opportunistische Hollander.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden