De betere, geestelijk sterkere versie van Rick van den Hurk durft weer aan de Major League te denken

Rick van den Hurk in actie voor de Fukuoka Hawks.

Rick van den Hurk (33) is de beste werper van Nederland. De Brabander speelt in Japan voor landskampioen Fukuoka SoftBank Hawks. Hij aast op een terugkeer naar het honkbalwalhalla Amerika.

De revalidatie van Rick van den Hurk verloopt met horten en stoten. Onlangs keerde hij terug in de hoofdmacht, na rug- en hamstringblessures. Die hadden hem sinds de start van het Japanse seizoen aan de kant gehouden.

Met Van den Hurk op de heuvel versloegen de Hawks het team van Nagoya. Een dag later is zijn elleboog flink gezwollen. Een second opinion dezer dagen in Amerika is de volgende stap. Per app komt het bericht: ‘Voorop staat vast dat ik terugkom, sterker!’

Gekleed in een wit T-shirt zit Van den Hurk enkele weken eerder aan de keukentafel in Fukuoka, een stad op het zuidelijke eiland van Japan, geografisch gezien recht onder Zuid-Korea. Via de vlekkeloze videoverbinding vertelt hij over de weg terug naar het eerste team, waarmee hij de voorbije jaren domineerde in de ­Japanse competitie, na de Amerikaanse Major League de sterkst ­bezette competitie ter wereld.

Zielig doen

Zijn rug speelde vorig jaar al op in de gewonnen finalewedstrijden ­tegen Hiroshima Carp. In de voorbereiding op het nieuwe seizoen in ­Japan ging het mis. Van den Hurk klaagt niet. Hij weet ondertussen dat dit ­erbij hoort, geen deel uitmaken van de selectie, even geen volle stadions met 35.000 fans op de tribune, geen adrenaline en de trainingen alleen afwerken. “Ik laat het me niet beïnvloeden”, zegt hij. “Na één dag denk je: ik kan wel zielig gaan doen maar daar kom ik geen stap verder mee. Ik heb al een paar keer in mijn carrière mijn kop gestoten, door de passie en de liefde voor het honkbal. Maar je moet dit nuchter en zakelijk bekijken. Leg je erbij neer en zorg dat je het op orde krijgt. Als je dat doorhebt, draagt dat bij aan een lange carrière.”

Hij heeft een lange weg afgelegd. Als 16-jarige tekende hij in 2002 een profcontract bij de Florida Marlins. Hij debuteerde in 2007 in de hoofdmacht, maar daarna stagneerde de carrière. Hij werd halverwege 2010 verhandeld, speelde nog twee seizoenen voor Baltimore Orioles en eentje voor Pittsburgh Pirates en hij week na vijftig wedstrijden in de hoogste honkbaldivisie in 2013 uit naar de Samsung Lions in Zuid-­Korea.

Terugkijkend zegt hij: “Het is ­allemaal zo snel gegaan, die jaren. Als ik in Amerika wat meer gericht was geweest op het doorontwikkelen van mezelf, dan weet ik niet hoe het gelopen zou zijn, maar dat is als...”

Monnik

In Zuid-Korea komt de ommekeer als Van den Hurk met zijn vrouw de Dong Wasa-tempel ­bezoekt in Daegu. Ze maken als ­toeristen foto’s en raken daarna in ­gesprek met een monnik.

Ze leren mediteren – wandelend en zittend, ogen open, ogen dicht. Op verrukte toon: “Het was zo gaaf om mee te maken. Die monnik heeft me leren omgaan met de mentale handvatten die er zijn. Ik voelde dat ik veel meer aanwezig was. Ik was ­altijd al een denker, maar nu kan ik switchen.

“Mijn bewustzijn is breder. Ik kijk anders naar de wereld, ik voel me ook anders. Druk en spanning krijgen een andere dimensie. Vroeger dreef ik mee met gedachtes: als het maar niet zus of zo zou gaan. ­Natuurlijk was ik ook onzeker. In ­Korea hertrainde ik mezelf als het ware. Ik had een innerlijke conversatie.

“Ik ben altijd op zoek geweest naar de spirituele kant van het leven. Ik ben katholiek opgevoed en bidden voor het eten deden we altijd. In mijn beginjaren in Amerika heb ik ook vastgehouden aan de religie. In Azië kwam ik in aanraking met het boeddhisme.”

Bosbaden

Van den Hurk vertelt over de verbinding die de Japanners met de ­natuur voelen, de shinrin-yoku (‘bosbaden’). Die connectie voelt hij. “Het is het opnemen van de natuur met al je zintuigen. De wandeling door het bos. Het genieten van de lentebloesem.”

In Amerika was daar allemaal geen ruimte voor. Hij moest overleven, sterker worden – hoe sneller hoe beter – en omgaan met prestatiedruk. Na verloop van tijd begon hij zich af te vragen waarom sommigen daar beter mee om konden gaan dan anderen. Het bleek te maken hebben met aanpassingsvermogen en omgaan met twijfel.

“Het gaat om de middenweg”, zegt Van den Hurk. “Honderd procent omslaan is niet goed voor je ­eigen identiteit. Je kiest ervoor aanpassingen te maken, maar wel te blijven vasthouden aan je eigen waardes. Ik ben wie ik ben en dat is de ­reden dat ik nu in Fukuoka sta.”

Van den Hurk pitchend voor de Florida Marlins in 2007. Beeld AP

Na het tweede Koreaanse seizoen verhuisde hij naar Japan, waar hij weer tijd nodig had zich aan te passen aan denkwijze, cultuur en de manieren waarop Japanners met respect omgaan. Hij moest wennen aan de indirecte manier van communiceren. Geen Japanner zal recht in je ­gezicht zeggen wat hij denkt en dus sloeg de twijfel toe. Gooide hij goede wedstrijden, zat hij er een week later toch weer naast. Vonden ze hem wel goed genoeg?

“In Amerika zijn de sterren beter beschermd”, zegt hij. “Honkbal is daar veel individualistischer dan hier. In Japan staat het team voorop. In Amerika bestaat het niet dat ze je na twee goede wedstrijden terugsturen naar het reserveteam. Hier leerde ik dat zelfmedelijden geen zin heeft. Ik leerde mezelf in dat eerste Japanse jaar heel goed kennen. Je hebt er niets aan in de slachtofferrol te gaan zitten. Ik bleef dicht bij ­mezelf, deed wat ik moest doen, week niet af van mijn routines en ik ging uiteindelijk veel wedstrijden winnen.

“Maar hou je eigen ego maar eens onder controle: kijk eens wat ik allemaal heb gedaan. Maar ik denk niet dat ze iets aan mij hebben gemerkt, ondanks die onzekerheid. Niemand sprak met me. Het voelde vreemd. Wilden ze wel door met mij? Langzamerhand leerde ik de cultuur kennen en ik kwam erachter dat het team voorop staat. Ik denk dat ze mijn positieve instelling, mijn steun aan het team en mijn werklust hier waarderen.”

Betere, rijpere versie

Hij heeft inmiddels het idee dat honkbal een ander spel is dan wat hij in het begin van zijn loopbaan speelde, ‘vooral geestelijk’. Het gaat om zelfreflectie, zegt hij, om doorzettingsvermogen en een realistische evaluatie van hoe je speelt en wie je als mens bent. “Door de jaren heen leer je ook nog eens nieuwe gewoontes kennen en daardoor blijf je als persoon groeien.”

Van den Hurk heeft daardoor het gevoel nog midden in zijn carrière te zitten: hij weet wat hij nog kan en wat hij kan laten zien. Eind dit seizoen loopt zijn contract af en staat hij voor de keus: de comfortzone of de uitdaging? Japan of terug naar Amerika, waar de interesse van clubs altijd is gebleven.

Amerika prikkelt, want Van den Hurk is er nog niet klaar. Hij wil nog een keer een contract tekenen bij een topploeg die kans maakt op de heilige graal: winst in de World ­Series. Maar waar het werkelijk om gaat? Van den Hurk wil in Amerika de betere versie van zichzelf laten zien, de rijpere, geestelijk sterkere versie. “De werper die ik nu ben, is niet te vergelijken met de werper die ik toen was.”

Rick van den Hurk
Geboren: 22 mei 1985 (Eindhoven)
Clubs: PSV (Eindhoven), Bantopa (Amsterdam), Twins (Oosterhout), Marlins, Orioles, Pirates (USA), Samsung Lions (Korea), Fukuoka SoftBank Hawks (Japan)
Landskampioen 2013, 2014 (Korea), 2015, 2017, 2018 (Japan).

Lees ook:

Zeven Nederlanders spelen honkbal op het hoogste niveau

De Major League Baseball (MLB) is weer begonnen. De dertig clubs die actief zijn op het hoogste Amerikaanse honkbalniveau hebben zeven Nederlanders in de gelederen. Vier van hen uitgelicht.

Bondscoach: ‘Ik neem op de Spelen van 2020 alleen genoegen met een honkbalmedaille’

Zonder de sterren uit de Major League wist het Oranje honkbalteam vorig jaar in de Haarlemse Honkbalweek de finale niet te halen. Maar er is ook hier veel talent.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden