De bejaardenkomedie rukt op

Het bioscooppubliek vergrijst en daarmee ook het genre van de romantische komedie. Deze zomer is zelfs sprake van een kleine hausse aan senioren-komedies.

Vorig jaar was in Nederland nagenoeg de helft van de bioscoopbezoekers boven de veertig. Met de vergrijzing van het publiek verandert ook het genre van de romantische komedie. Deze zomer kan je zelfs spreken van een kleine hausse aan senioren-komedies, 'autumnal romances' zoals de Amerikanen dat dan noemen.

In 'Fading Gigolo' verhuurt Woody Allen vijftiger John Turturro aan Sharon Stone. Gescheiden Emma Thompson en Pierce Brosnan beginnen voor de tweede keer aan hun relatie in 'Love Punch'. Zestigers Lindsay Duncan en Jim Broadbent gaan terug naar Parijs in 'A weekend in Paris' (originele titel: 'Le Weekend'). En deze week is er de première van 'And so it goes' van Rob ('When Harry met Sally'!) Reiner met Michael Douglas en Diane Keaton als eerst vrij grof kibbelende en later vrij plastisch kussende bejaarde buren.

Zo'n tien jaar terug was het ook Diane Keaton die deze senior-update van het genre inluidde met haar hoofdrol in 'Something's gotta give' van Nancy Meyers. In die film speelde de toen 57-jarige Keaton de al lang gescheiden succesvolle toneelschrijfster Erica die verliefd wordt op de oudere minnaar van haar dochter, womanizer Harry (Jack Nicholson) die nog nooit verkering had met een vrouw ouder dan dertig. 'Something's gotta give' was spraakmakend - je ving er een glimp van Keatons borsten en van Nicholsons billen in op - én wereldwijd goed voor liefst 250 miljoen dollar.

En dus zette de film een trend. In 2009 verscheen 'It's complicated' (ook van Nancy Meyers) waarin Meryl Streep een affaire begint met haar ex-man Alec Baldwin. Meryl Streep maakte daarna in 2011 met Tommy Lee Jones 'Hope Springs', waarin een ouder echtpaar een verstokt huwelijk nieuw leven in blaast.

En in 2012 was er het verrassende internationale succes van de Britse romcom 'The Best Exotic Marigold Hotel', waarin zeven bejaarde Britten hun gouden jaren vieren in een oud hotel in New Delhi: kosten 10 miljoen dollar, opbrengst 130 miljoen. In Nederland bleef deze film langer dan een jaar in de bioscoop te zien. Vorige maand werd de sequel aangekondigd waarin de Amerikaanse acteur Richard Gere zal worden toegevoegd aan de all-British-all- star-cast met verder én Dame Judi Dench én Dame Maggie Smith én Bill Nighy - wat wil de naar romantiek hunkerende vijftigplusser nog meer.

'Harry' en 'Sally' zijn vijfentwintig jaar na dato de middelbare leeftijd zo'n beetje voorbij en vragen om andersoortige romantische komedies. De senior-update zou een mogelijke redding kunnen zijn van het in Amerika toch wat zieltogende genre, dat al vaker het verwijt kreeg te weinig met de tijd mee te gaan; te weinig online romances, te veel oudbakken rolpatronen. Vraag is alleen wel of romantiek en ouderdom elkaar niet bijten; het sprookje en de waarheid. En of de blik van de oudere misschien meer inzicht biedt in de liefde. Of andersom: of de liefde misschien iets toevoegt aan het in films vaak stereotype beeld van de ouderdom.

Verloren huissleutels

Dat valt in de Hollywoodkomedies aardig tegen. In films als 'And so it goes' en eerder 'It's complicated' dient de ouderdom vooral het komische element wat veel oubollige grappen oplevert. Gehannes met medicijnen en bloeddrukmetingen voor tijdens en/of na de seks, gedoe over verloren huissleutels, leesbrillen, verzakte oogleden; gênante taferelen met malende kunstgebitten, dikke buiken. Rob Reiners opmerking in een interview dat de grootste pre van zijn nieuwe film 'And so it goes' is dat hij maar 93 minuten duurt en dat je dus niet hoeft te piekeren over het toiletbezoek, zegt eigenlijk alles al.

Nu hebben - oh ironie - de Amerikaanse topregisseurs in dit genre, zoals Rob Reiner en Nancy Meyers, zelf hun beste films ook al lang achter zich. Nancy Meyers schreef in de jaren tachtig 'Private Benjamin' (Goldie Hawn in het leger) en 'Baby Boom' (carrièrevrouw Diane Keaton erft een baby), Rob Reiner regisseerde romcom-evergreens als 'The American president' en het deze maand haar 25-jarig jubileum vierende 'When Harry met Sally', een van de succesvolste romantische komedies ooit.

Meer soelaas bieden gelukkig de Britten die als makers van klassiekers als 'Love actually' en 'Four weddings and a funeral' eveneens een naam hoog te houden hebben en die daar beter in slagen. Zo is 'The Best Exotic Marigold Hotel' nogal bedaard en voorspelbaar in het bejaarde wantrouwen jegens Indiase dokters en voedsel ('wat ik niet kan uitspreken, eet ik niet', zegt Maggie Smith) en de gebrekkige kennis van wifi, maar de film biedt ook een blik op echte kwesties zoals voor het eerst betaald werk na een levenslang huisvrouwenbestaan, of de last van een vastgelopen huwelijk.

En Roger Michells recente 'A weekend in Paris' (naar een scenario van Hanif Kureishi van 'My beautiful laundrette') toont zich deze zomer wel fijnbesnaard, geestig en zeker niet belegen in haar portret van twee babyboomers die voor een romantisch weekend terugkeren naar Parijs om daar te moeten zien hoe hun oude hotel onherkenbaar is verbouwd en te ervaren hoe de trappen van de Sacre Coeur bijna niet meer te doen zijn. Ontroerend is de speech van de net gedwongen met vervroegd pensioen gegane Nick (Jim Broadbent) die de realiteit van zijn leven nu plaatst tegenover de dromen van toen. En die met die welsprekendheid in zijn naar verandering hunkerende vrouw de liefde weer tot leven roept.

Edoch, voor romantiek met de juiste dosis weemoed en nuchterheid, kan je je deze zomer - zoals tegenwoordig wel vaker - misschien nog het beste tot de televisie wenden. Omroep Max zendt sinds vorige week de Britse serie 'Last tango in Halifax' uit, waarin de onschuld en de hoop van de jeugd realistisch herboren worden in twee verliefde zeventigers; gespeeld door prachtacteurs Anne Reid en Derek Jacobi. Deze Celia en Alan doen, vrij van verantwoordelijkheden en valse verwachtingen, eindelijk waar ze zin in hebben. Kinderen en kleinkinderen zien verbijsterd toe. Iedere werkdag tussen zeven en acht. Je kunt nog zij-instromen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden