Review

De band jaagt, het publiek is prooi

Deze week komt hun debuut-cd uit en dit weekeinde zijn ze te zien op Noorderslag. The Mad Trist houdt niet van half werk.

Bandnaam The Mad Trist komt uit een verhaal van Edgar Allan Poe. Cd-titel ’Pay The Piper’ verwijst naar het sprookje van de rattenvanger van Hamelen. Het duistere liefdesliedje ’Like a Perfume’ herinnert bassist Luc Hameleers (24) aan Oscar Wilde, en zulke referenties zijn volgens de docent Engels ook zinvol bij andere nummers op het album. Verder is de vormgeving geïnspireerd door klassieke Engelse kinderboeken als ’De wind in de wilgen’. „Daardoor zou je kunnen denken dat we ons heel literair willen neerzetten”, zegt zanger Arthur von Berg. „Dat is niet zo.”

The Mad Trist is een rockband uit Maastricht waaromheen de afgelopen maanden het nodige rumoer is ontstaan. Hun opvallend sterke debuutalbum verschijnt deze week. Zaterdag trappen ze het jaar af op festival Noorderslag in Groningen.

„We houden van verhalen en die kunnen overal vandaan komen, uit boeken maar ook van de straat”, zegt Von Berg. Hameleers: „Als we een literair verhaal wilden vertellen, hadden we wel een boek geschreven.”

In het horrorverhaal ’The Fall of the House of Usher’ van Poe ontvangt Roderick, de laatste uit de lijn van Usher, een gast in zijn landhuis. Terwijl Roderick voorleest uit The Mad Trist van Sir Launcelot Canning – over de held Ethelred die een draak doodt in een met goud gevuld paleis – horen zij krakend hout en metaalgerammel. Het lawaai valt precies samen met de strijd van Ethelred. Maar het is Rodericks gestorven zuster Madeline, die opstaat uit haar graf en plots in de deuropening verschijnt.

„Een verhaal in een verhaal, die gelaagdheid is interessant. Er komt muziek in voor, Roderick zingt een griezelige ballade voor zijn gast en improviseert wild op gitaar. Het woord Trist valt niet goed te vertalen, maar betekent zoiets als de ontmoeting of plek van ontmoeting tussen jager en prooi, in dit geval held en draak. Zo zien wij concerten als een confrontatie waarbij de band het publiek moet zien te overmeesteren. De band jaagt, het publiek is prooi. Muziek als wapen of als verleidingsmiddel duikt overigens ook op in het nummer ’Pay The Piper’. De rattenvanger van Hamelen lokte kinderen mee met zijn fluitspel.”

Hier en daar komt de spookachtige Poe-sfeer terug op het album, al ontstaat die door het simpele gebruik van een orgel al snel, dankzij Bach, vroege horrorfilms en Graaf Tel. ’Pay The Piper’ is afwisselend opzwepend en meeslepend, heeft een volwassen geluid, en zoveel lagen dat je steeds weer iets nieuws hoort.

Von Berg: „Onze muziek is behoorlijk strak. De harmonieën hebben we heel precies uitgezocht, daar zullen we live niet te ver van afwijken. We houden van korte solodeuntjes die zich in je hoofd boren.”

Millionaire, Soulwax, dEUS en Queens of the Stone Age zijn voorbeelden voor The Mad Trist. Von Berg: „Vaatjes waaruit je tapt om daarna je eigen brouwsel te creëren.” Hameleers: „Onze muziek is niet heel modern, maar heeft het vertrouwde van rock uit de jaren zestig en zeventig. Vandaar ook dat we een verweerde, nostalgische hoes wilden. Iets hips zou ons niet staan.”

Het werden twee ratjes in vooroorlogse kledij, luisterend naar aanlokkelijke klanken uit de verte.

Bepalend in de ontwikkeling van de band was het besluit anderhalf jaar geleden om een manager te nemen. Von Berg: „Hij gaf ons deadlines om doelen te formuleren. Tot die tijd hadden we nog amper nagedacht over een album. We waren vooral bezig met beginnen.”

Vorig jaar namen ze alle tijd om de nummers tot in detail uit te werken. Starterspodium Muziekgieterij in Maastricht bood The Mad Trist onbeperkt gebruik van repetitieruimte en studio. Torre Florim van rockband De Staat, die precies een jaar geleden debuteerde en vervolgens een flinke naam opbouwde, wilde de cd voor een vriendenprijsje produceren. Soms herken je iets van het geluid van De Staat. Maar over het geheel was Florims invloed subtieler. Hameleers: „Met Torre kregen we er een vijfde bandlid bij. Hij heeft productie en studiotechniek gestudeerd, maar is autodidact in die zin dat hij het experiment niet schuwt. Wat gebeurt er als je een accordeon aansluit op een delay-pedaal? We hadden de tijd om ons zulke vragen te stellen.”

Die accordeon duikt op in het fraaie ’Like a Perfume’, dat eerst een rocknummer was, totdat de zanger diep in de nacht op een oude accordeon ging meespelen. „Dat ding is een beetje gaar, de zuiger staat droog, alles kraakt. Wat juist iets extra’s brengt.” Het instrument zorgt voor lichte deining in de coupletten.

Hameleers: „Op ’Fortune Favours Fools’ sloten we de basgitaar direct aan op het mengpaneel, dus zonder versterker ertussen, en plaatsten een microfoon voor mijn handen om de aanslag van de snaren op te nemen. Torre kwam met veel van die trucjes die op de plaat niet als trucjes klinken en die je helpen bij het vinden van een geluid dat anders is.”

Het plan dat ze ooit schreven op dwingend verzoek van hun manager, reikte niet verder dan vandaag. „We moeten nu nadenken over de toekomst. Eerst gaan we op tournee, dan spelen we hopelijk op zomerfestivals.” Tegen die tijd moet het nieuwe aanvalsplan op tafel liggen, want dan wacht het buitenland.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden