De babyboomer wordt een karikatuur

Dat babyboomers geluksvogels zijn die het altijd voor de wind ging is een oneerlijke generalisatie.

De kritiek die de laatste tijd op babyboomers is geleverd liegt er niet om. Wij geven onze kinderen geen andere waardenhorizon mee dan ons eigen zelfontplooiingsindividualisme. Wij willen hardnekkig blijven en weten niet van wijken. Wij hebben moeite met het ouderschap. Wij hebben het geloof verloren in een geschiedenis die ons overstijgt. Dan zou ik haast vergeten dat wij 3000 miljard kubieke meters aardgas er doorheen hebben gejaagd.

Geen enkele van mijn leeftijdsgenoten herken ik in deze beschuldigingen. Dat babyboomers geluksvogels zijn is een veel te simpele generalisatie, want dé babyboomer bestaat niet. Er zullen ongetwijfeld veel babyboomers zijn die het voor de wind ging, maar even zo vele op wie dat niet van toepassing is. Ik ben een van hen. Al eerder heb ik daarover in Trouw geschreven, maar het is me kennelijk niet gelukt om het eenzijdige beeld te doorbreken.

Volgens de verhalen kon ik als babyboomer in de jaren vijftig rekenen op groeiende welvaart. Feit is dat ik ben opgegroeid in een arbeidersgezin waarin elke cent moest worden omgedraaid alvorens uitgegeven te worden. Ik zal nooit vergeten dat ik eind jaren vijftig toevallig het loonzakje van mijn vader zag liggen: 78,88 gulden netto per week, voor een gezin met toen vier kinderen van vier tot dertien jaar. Hoezo toenemende welvaart? Het kwalijkste is, dat dit beeld wordt geschetst met het aureool van wetenschappelijkheid, zoals in het artikel ’van geen wijken weten’ van hoogleraar Frits de Lange in Trouw van 20 juni. In de eerste alinea schrijft De Lange: ’Het ging de babyboomgeneratie doorgaans voor de wind.’ Maar wat werd de kop? ’Altijd de wind in de rug.’ Hier is zelfs de geringste nuancering verdwenen.

In de jaren tachtig werd de vut ingevoerd om de doorstroming te bevorderen, ouderen moesten plaats maken voor jongeren. Ook voor predikanten was dat blijkbaar nodig, want ik ging vut-premie betalen, zodat collega’s op 61-jarige leeftijd met emeritaat konden gaan. Velen van hen maakten daar dankbaar gebruik van – vaak zonder dat zij er zelf veel aan hoefden bij te dragen. Na ruim 15 jaar werd de vut afgeschaft en kregen we te horen dat we tot 65 jaar zouden moeten doorwerken. Intussen had ik wel bijna 20.000 euro premie betaald, voor anderen. Hoezo zijn babyboomers niet solidair?

In de koekoek-eenzang van de critici mis ik voortdurend de generatie boven de babyboomers, pakweg 1930-1945. Juist in deze generatie tref ik veel ouderen die op riante wijze genieten van hun oude dag. Mensen van tegen de tachtig die al twintig jaar met pensioen zijn, zijn geen uitzondering.

Dan de generatie na ons. In een onderzoek uit 2007 staat: „Mensen tussen de 50 en 65 jaar vinden het belangrijker om na hun pensionering hun huidige levensstijl te kunnen voortzetten dan hun kinderen een grote erfenis na te laten.” Zou kunnen, maar over welke kinderen hebben we het dan? Over kinderen die – in tegenstelling tot hun ouders – vaak al heel jong een eigen auto hadden, ieder jaar duizenden euro’s kunnen besteden aan vakanties, tienduizenden euro’s uitgeven aan hun bruiloft, etcetera. En die kinderen doen wij babyboomers tekort doordat we hun straks geen erfenis nalaten. Ach, hoe zielig.

En zo juist hoor ik in het nieuws dat kinderen die vandaag opgroeien niet met geld kunnen omgaan, omdat hun ouders hun te vaak, te veel geld toestoppen. Dat zijn dus de twee generaties onder ons. Wie zijn nu eigenlijk die welvaartskinderen?

Ten slotte, voor alle duidelijkheid: ik klaag niet, ik ben niet afgunstig op de generaties voor of na mij, ik ben bereid om tot mijn 65ste door te werken – ik wil alleen maar protesteren tegen het beeld van de babyboomers dat zo langzamerhand steeds karikaturaler begint te worden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden