Tuin in de Eifel

De baasjes van Simba maken zich weinig zorgen om hun hond

Gerbrand BakkerBeeld Maartje Geels

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Rinus en Lien hebben een nieuwe haan. De vorige haan was doodgegaan en bovendien ‘deed hij het niet’. De nieuwe haan doet het wel. Soms ook rond middernacht. Ik vind het niet erg, ik vind het passen bij de omgeving. Eigenlijk altijd gemist, het kraaien van een haan. “Als ik hier altijd zou zijn”, zei ik tegen Rinus, “zou ik ook kippetjes willen.” Hij heeft een speciaal soortje, kippen zonder staart, die groenige eieren leggen. Ze zien eruit als kiwi’s.

Bij de buren uit Aken komt een nieuw dak op de oude schuur. Zaag- en timmergeluiden. Dat vind ik ook niet erg. Af en toe vindt Simba, de logeerhond, dat de werklui te veel schreeuwen en dan begint hij hard te blaffen. Eerst hebben andere werklui van binnenuit de schuur opnieuw opgebouwd met grote rechthoekige stenen, zonder de oude muren neer te halen. Om het dak goed te kunnen leggen, moeten deze werklui de bovenste stenen verwijderen of er hoeken uit zagen. Ergens in het bouwproces is dus iets misgegaan.

Buurvrouw Monika is gebeten door Benni, het oudste reutje van buren Gabi en Axel. Benni is een norse hond. Als ik op het erf van Gabi en Axel kom, stap ik nooit zomaar over het hekje heen. Monika deed dat onlangs wel en was Mia, een zachtaardig teefje, aan het aaien. Toen kwam ineens Benni uit de gang naar buiten gevlogen en die sprong met de bek wijd open tegen haar onderarm aan. Hij wilde niet loslaten. De wonden zijn gaan ontsteken en nu heeft Monika angst voor honden. Dat is jammer, want Simba is een golden retriever, een grote, harige hond. Monika is dol op grote harige honden, die doen haar denken aan hun dode Newfoundlander Branka. Misschien krijg ik haar nog zo ver dat ze Simba komt aaien.

Omdat Simba een golden retriever is, doet hij niets liever dan zwemmen. Ik heb van de baasjes, die op Kreta zitten, de strikte opdracht gekregen hem altijd aangelijnd te houden. Simba is als pup door kinderen gepest en nu heeft hij een afkeer van kinderen. Toen hij vol enthousiasme in de Nims sprong, werd hij meteen gegrepen door de stroom. De rivier was gezwollen door de regen.

Ik moest hem er met de lange lijn uit trekken. En omdat hij zoveel haar heeft, duurt het uren voor hij droog is. Hij doet geen enkele moeite zichzelf schoon te maken, dat vind ik apart. Ook apart is dat hij nooit op zijn eigen kussen gaat liggen. Liever ligt hij op het oude kussen van Jasper, dat ik in het halletje heb neergelegd. Nóg liever ligt hij op de mat. Van zijn ochtendeten laat hij altijd een beetje over, misschien is hij bang dat hij later niks meer krijgt. De baasjes maken zich daar in de zon weinig zorgen om de hond. Nog niet één keer kreeg ik de vraag hoe het met hun hond gaat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden