De apenrots op links bij Oranje ¿ nummer 14 op de rechterborst

Nee, zo indrukwekkend als je zou verwachten, was dinsdagavond de veertiende minuut op Wembley niet. De vierde minuut is me op een bepaalde manier meer bijgebleven.

Nederland kreeg een vrije trap, iets links van de as van het veld, halverwege de Engelse speelhelft. Je bent al veel gewend van de voetballers van tegenwoordig, maar mijn mond viel open.

U heeft thuis niet alles gezien. Op tv werd de overtreding herhaald, u zag de gevloerde Riechedly Bazoer erna op de grond zitten. In de werkelijkheid van Wembley schuifelden op dat moment twee mannetjes op de apenrots naar de bal. Ze draaiden om elkaar heen, besnuffelden elkaar, beloerden elkaar.

Ik neem 'm, nee ik.

Het daaropvolgende kon u wel zien, als u er oog voor had. Jetro Willems dreef de bal naar waar hij dacht dat de vrije trap kon worden genomen. Memphis Depay pikte hem van zijn voet en nam hem een paar pasjes mee naar links. De vrije trap was nog niet genomen.

Plots liep Depay schuin weg naar links, hij wilde daar de bal hebben. Willems aarzelde, hij gaf hem niet. Nog was de vrije trap niet genomen. Depay liep weer terug, tot bijna bij Willems. In één klap maakte hij zich daarmee totaal nutteloos voor het spel: twee Nederlanders op een vierkante meter (nee, drie, ook Quincy Promes liep er te drentelen en te azen), daar hoefde geen Engelsman meer op te letten. Depay maakte ook een gebaartje, met de vlakke hand: rustig. Willems moest 'm nog niet nemen - de lichaamstaal zei dat Depay nu dacht aan een tikje op Depay.

Dat was Willems te gortig. Hoort hij niet overal dat hij zo goed als de beste linksbacks van de wereld kan worden, dat vooral zijn voorzet zo goed is? Snel slingerde hij de bal, nonchalant achteroverleunend, naar het strafschopgebied. Daar werd hij simpel weggekopt.

Ze droegen, Willems en Depay, een klein nummer 14 op de rechterborst, zoals alle spelers van Oranje.

'Studio Voetbal' begon zondag uiteraard met een filmpje van acties van Johan Cruijff. Prachtig natuurlijk, vooral één die ik in alle compilaties niet eerder had gezien. Cruijff heeft de keeper al uitgespeeld, een verdediger haast zich nog naar de doellijn. Cruijff is goed genoeg om de bal evengoed langs hem te schuiven, maar hij kiest voor de absolute zekerheid. Hij speelt de bal breed in de doelmond, waar Dick van Dijk hem alleen nog hoeft in te tikken.

Tegen dovemansoren gericht natuurlijk, maar je zou ze willen toeschreeuwen: kijk nou naar zijn beelden, kijk naar hem, kijk naar Cruijff, de meester van het altruïsme.

Te veel gevraagd waarschijnlijk ook, maar luister naar Simon Tahamata, die ooit op snelheid passeerde, voor het team. Hij is nu jeugdtrainer bij Ajax. Een dubbele schaar (al die tierelantijnen, bedoelde hij), dat duurt me te lang, zei hij laatst in Het Parool.

Wat deed Depay, toen er dit seizoen even, heel even, iets bij hem leek te lukken? Hij ging alweer uitdagend met de voet op de bal staan, alle vaart uit het spel halend.

Zijn spelers denken dat ze het wel kunnen, een voorzetje geven, zei Tahamata. Ze realiseren zich niet dat ze er duizend, tienduizend keer op moeten trainen om die trap te perfectioneren. Willems slingert ze tegenwoordig uit alle standen, soms lukraak ergens heen.

PSV-directeur Toon Gerbrands profileert zich graag als de invoelende senior. Dit is de generatie, zegt hij: ze willen zich onderscheiden, uniek zijn. Dat is juist hun probleem, zou ik dan zeggen, in een teamsport.

De weg is nog lang voor bondscoach Danny Blind, schreef ik na de 1-2 zege op Engeland - en ik dacht niet het minst aan de apenrots op links.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden