De Amsterdamse fiets als wapen

Hoewel het merendeel van de Trouw-lezers zonder twijfel buiten Amsterdam woont en hoogstzelden de hoofdstad bezoekt, is Amsterdam wel het visitekaartje voor heel Nederland. Daar komen de meeste toeristen op af. Het centrum van Amsterdam begint te lijken op Venetië, kort voordat de echte Venetianen massaal verhuisden naar het vasteland en de stad als een dood vogeltje in handen van de buitenlanders legden.

Op dat visitekaartje stonden vanouds de Wallen, de grachten, het Anne Frank-huis en de overige musea. Daarbij kwamen de coffeeshops voor de jonge gasten, de bierfietsen voor Engelse vrijgezellenfeesten, en de yellow bikes voor avontuurlijke individuen en groepen.

Het is kortom in Amsterdam een gezellige bende. Dat begint al op het Damrak, de loper van de stad, tussen Centraal Station en Dam. Het is er slordig, vies en ordinair. Afval wordt er nooit opgeruimd. In de rest van het centrum is het niet veel beter. Wat in Amsterdam gebeurt heeft consequenties voor heel Nederland. We zijn slordig, vies en ordinair, wat beleefde toeristen in gemanipuleerde onderzoeken ook zeggen.

Een visionaire ondernemer bedacht dat Amsterdam het best op de fiets is te 'doen'. Het succes van het verhuurbedrijf zorgt inmiddels voor ergerniswekkende situaties. Toeristen fietsen op goed herkenbare gele of rode rijwielen onhandig door de smalle straatjes en steegjes. Iemand heeft ze verteld dat in Amsterdam alles mag en dat er geen verkeersregels gelden. Op het verkeer hoeven ze dus niet te letten, maar ze moeten intussen wel de mooie omgeving in zich opnemen. Spannend! Leuk! Omhoog kijken langs de gevels en sturen tegelijk is voor de toerist een duivels moeilijke combinatie, die niet altijd slaagt. Het geluid van een autochtone fietsbel wordt noch door fietsende, noch door wandelende buitenlanders herkend.

Het snel toegenomen toerisme is voor de middenstand misschien een zegen, voor de bewoners van de stad is het een last. In het oude centrum krioelen verschillende verkeersdeelnemers met uiteenlopende competenties door elkaar heen. Elke deskundige weet dat je verkeerssoorten zoveel mogelijk moet scheiden. Wat doet Amsterdam?

Het Rijksmuseum, superieur visitekaartje van stad en land, heeft een noodzakelijke verbouwing ondergaan. Prachtig geworden! De architecten hadden de verkeersstromen netjes gesepareerd om zonder ongelukken twee miljoen toeristen te kunnen verwerken.

De autochtone Amsterdamse fietsers moesten voortaan om het museum heenrijden, in plaats van eronderdoor. Die onderdoorgang was van het negentiende-eeuwse begin af aan een onding, maar men gaat van ondingen houden, en op een gegeven moment is zo'n onding zelfs een onvervreemdbaar recht. Fietsers dus in het geweer. Vijftig meter omrijden was hen te veel.

De Spaanse architecten moesten verbijsterd toegeven. De nieuwe directeur van het Rijksmuseum probeerde alsnog de geplande onderdoorgang voor fietsers te doen sluiten, maar het stadsbestuur steekt daar een stokje voor. Inspreker: 'Geef Amsterdam terug wat van ons is!'

Wat een arrogante flauwekul. Komen de fietsers vanuit het centrum onder het museum door, dan moeten ze toch links- of rechtsom langs het Museumplein. Is het dan echt alleen maar principiële dwarsigheid of om te jodelen en de echo te horen onder het museum?

Elke Amsterdammer rijdt nu al tien jaar fluitend om. Er is een hele generatie opgegroeid die nog nooit onder het museum door is gefietst, maar er moet en zal een levensgevaarlijke situatie worden geschapen.

Ik zie het voor me. Elk jaar twintig Japanse meisjes tegen de vlakte, slaande ruzie tussen fietser met koptelefoon en Italiaanse familie, tien processen van aangereden Duitse echtparen. En dat is dan nog maar klein bier. Of moeten er doden vallen voor de fietsdoorgang sluit?

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden