'De Amstel Gold Race is voorspelbaar geworden'

Tom Dumoulin rijdt morgen door 'zijn' Limburg. Maar het hoofddoel blijft de Giro d'Italia.

Als Tom Dumoulin op zijn fiets stapt, dan is hij binnen vijf minuten thuis. "De verleiding is groot", zegt de wielrenner in de lobby van een hotel aan de rand van Maastricht op quasi serieuze toon. Zijn blik dwaalt af bij de gedachte aan zijn eigen bed. "Het is goed om met de ploeg vlak voor een belangrijke koers samen te zijn", merkt Dumoulin plots op alsof hij met een luide knal uit zijn slaap is gewekt. Aan zijn dromerige ogen kun je zelden aflezen of Dumoulin zijn uitspraken meent. Zijn vervolgwoorden verraden daarentegen wel iets: "Ik ben hier wel veel, hè?"

Het is het leven van een beroepswielrenner: de lawaaiige hotels, het slechte eten, de gebrekkige nachtrust. "Natuurlijk zou ik de dagen vóór de Amstel Gold Race liever thuis slapen. Maar dit hoort er nu eenmaal bij." En hij mag niet eens klagen als kopman, weet Dumoulin. Zijn gedoseerde programma is een mager aftreksel van dat van het voetvolk bij Giant-Alpecin. Na de Gold Race morgen rijdt hij eind april de Ronde van Romandië als voorbereiding op het sluitstuk in mei, de Giro d'Italia.

De enige Nederlandse klassieker is eigenlijk geen hoofddoel voor Dumoulin. Maar zo mag je dat niet typeren, meent de Maastrichtenaar die een paar tellen over zijn woordkeuze twijfelt. "Dit is geen verplicht nummer omdat ik toevallig uit Limburg kom. Ik hoef mij hiervoor niet op te laden." Toch is de Gold Race dit jaar niet 'zijn koers'. Als dat zo zou zijn dan had hij in de Ardennen de adrenaline wel uit zijn neusgaten gereden. "Ik zit in opbouw naar de Giro toe. De Gold Race betekent een hele week herstellen en dat zou ten koste gaan van Romandië. In dat geval had ik langer doorgetraind om hier goed te zijn."

Twintigste werd hij in 2014, zijn beste uitslag in vier edities. Of hij beter gaat doen morgen? Hij schudt weifelachtig met zijn hoofd. "Uiteindelijk maken slechts tien renners kans op de overwinning. Ik behoor daar eerlijk gezegd niet bij."

Dumoulin zwijgt even. Dan, alsof hij zijn teleurgestelde fans hoort roepen, filosofeert hij ineens over zijn nieuwe aanpak en wat de meerwaarde zou kunnen betekenen zondag op de Cauberg: "Die andere jaren kwam het er niet uit. Ik doe de Gold Race er nu bij. Wie weet valt het mee. Ik laat me verrassen."

Dan zal het van een aanval moeten komen in de heuvelzone, ruim voor de finishstreep. En dat staat gelijk aan zelfmoord, weet Dumoulin. "De Gold Race is wat dat aangaat een voorspelbare wedstrijd geworden", verzucht de Limburger. "Ik ben bang dat we zondag een heel ander beeld gaan zien dan de enerverende koersen van de afgelopen weken. Er zijn morgen zoals gezegd maar tien serieuze kanshebbers, in de Ronde van Vlaanderen het dubbele. Daar kan een jonge, frisse coureur als Dylan van Baarle meedoen in de finale. In de Gold Race heb ik dat nog nooit gezien."

Er is zondag regen, hagel en wind voorspeld. Misschien dat dat de koers beïnvloedt, schermt Dumoulins met wat voorzichtig optimisme. Wat hem steekt is echter het repeterende, lamlendige koersbeeld. "Het is heel jammer voor de wielervolgers. Er moet toch eens naar gekeken worden. Wat ik voorstel? Wellicht dat extra rondje afschaffen. Het ligt volgens mij niet aan de renners. Die redeneren, net als ik, dat je moet wachten tot de laatste keer Cauberg en daar je kansen wegen."

Morgenochtend op de Markt in Maastricht bij het appèl is er de wetenschap dat Dumoulin in elk geval weer fit en gezond is. De revelatie van de Vuelta van vorig jaar miste Milaan-San Remo en ging in de Ronde van Catalonië ziek naar huis. Herstellen deed de 25-jarige Maastrichtenaar in de Ardennen, praktisch naast zijn voordeur. Het zonnige weer bespaarde hem een tijd- en energierovende trainingsstage in het buitenland. "Je kunt hier evengoed fietsen als elders. Ik kan mijn hoofd daar heel goed naar zetten. In de Ardennen zijn zat klimmen van twintig minuten. In Limburg kom ik heel weinig, veel verkeer weet je (zie kader). Zeker in het weekend hoef je daar echt niet te gaan fietsen."

'Wij wielrenners zijn een asociaal volk'

"Ik snap best wel dat sommige weggebruikers een hekel hebben aan wielrenners", zegt Tom Dumoulin op basis van zijn vele trainingsuren op de openbare weg. "Wij kunnen heel irritant zijn." Drievoudig Amstel Gold Race-winnaar Philippe Gilbert kreeg het vorige week tijdens een trainingsrit in de Ardennen aan de stok met een autobestuurder. De twee partijen hebben elk een andere lezing over het handgemeen waarbij de Belg zijn vinger brak. "Wij zijn af en toe aan asociaal volk. Wij nemen voorrang waar wij het niet hebben en wij rijden door rood alsof het zo hoort. Daar doe ik zelf ook aan mee trouwens", weet Dumoulin maar al te goed van zichzelf. "Het is een wisselwerking. Ik denk dat de automobilisten af en toe niet begrijpen hoe kwetsbaar we zijn op zo'n fietsje." Daar komt nog bij, meent de Limburger, dat mensen tegenwoordig een kort lontje hebben: "Ik zie veel gefrustreerde mensen."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden