Opinie

De achttienkaraats depressies van Sinatra

Producent Cor Franc heeft een passie: American Songbook-repertoire één een missie: zoveel mogelijk mensen daarvan mee laten genieten. Na verschillende concerten en theatervoorstellingen rond onder meer Cole Porter en Irving Berlin staat nu Ol'blue eyes centraal in de nieuwe musical 'Sinatra: That's life!'.

Grote vraag is hierbij meteen wie 'The Voice' kan evenaren. De keus is gevallen op toneelacteur Hein van der Heijden die inderdaad iets weg heeft van (de jonge) Sinatra en die met zijn warme stemgeluid heel aardig in de buurt van Sinatra's klankkleur komt. Gelukkig imiteert hij Sinatra niet dwangmatig. Van der Heijden is als acteur in het personage Sinatra gekropen en speelt zijn interpretatie van het karakter. Veel vrolijks kon hij daar dankzij het script van Edward Montie niet van maken. In dit verhaal is Sinatra toch voornamelijk een mopperige drank- en vrouwenverslinder met 'talent voor achttien karaatsdepressies'.

De zeven leden van het ensemble komen als verschillende personages - moeder, dochter, geliefden, vrienden - langs bij Sinatra die bijna de hele voorstelling aan de bar zit te drinken tot hij uiteindelijk zwaar bezopen is van de Jack Daniels. Veel spannends gebeurt er helaas niet in deze scènes. Een doorlopende verhaallijn is een avond in 1971 waarop Sinatra plotseling besluit te stoppen met zingen en hij niet komt opdagen op zijn afscheidsfeest. Dit tot ongenoegen van zijn intimi, die we telkens zien wachten terwijl zij Sinatra's leven en (on)hebbelijkheden analyseren. Sinatra zit ondertussen thuis en krijgt bezoek van zijn vrienden, die dankzij zijn eigen weinig sociale gedrag, ellende over hem uitstrooien. Zijn vriendin is jaloers, zijn moeder teleurgesteld, zijn vrouw beledigd en zijn vriend verongelijkt. De scènes zijn een opeenstapeling van verhaalflitsen die zich volgens het programmafoldertje kriskras tussen 1952 en 1972 afspelen. Maar als kijker heb je geen flauw benul van die jaartallen. Je bent continu in verwarring over wanneer welke scène zich afspeelt en met welke vrouw hij het op dat moment doet. Meeleven?

Vergeet het maar. Het verhaal ontwikkelt zich ook nauwelijks. Frankie neemt er nog maar een slok op. Ondertussen wordt er veel en aardig gezongen, een hele reeks best lekkere nostalgische Sinatra-songs. En de sfeer is aangenaam door het nevelige licht en de bedekte kleuren, maar het verhaal laat je koud.

Tussen het los zand van de scènes zitten enkele songs die wat emoties losmaken. Zoals wanneer Brigitte Nijman als het volwassen wordende kindvrouwtje Mia Farrow over haar Frankie zingt: 'I'm a fool to want you' of wanneer Heddy Lester als 'La Mama Sinatra' een gepassioneerde Italiaanse uitvoering brengt van 'My way'. Maar dit soort momenten zijn er helaas te weinig.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden