De achterblijvers vinden bij de jarige vereniging Wereldcontact tegenwoordig 'een zachte manier van avontuurlijk reizen'.

Het begon 45 jaar geleden, zoals er destijds zo vaak verenigingen werden opgericht. Groepje mensen in de woonkamer om de tafel en maar brainstormen hoe je mensen kunt helpen die hun geëmigreerde familie of vrienden willen opzoeken. En zo rolde daar de Vereniging Wereldcontact uit, een schakel tussen hier en daar.

Er werd een eerste groepsreis georganiseerd, juli 1961, met 74 deelnemers. Ze stegen op vanaf de luchthaven Rotterdam, vlogen via Genève en landden uiteindelijk drie dagen te laat in Buffalo, waar een bus klaarstond die hen naar Toronto bracht. Daar vielen ze dan eindelijk in de armen van hun familieleden en vrienden.

,,Dat is een hele tijd geleden'', stelt Adri de Wit-van Ziel terecht vast. ,,Rechtstreekse vluchten waren er nog niet. Er moest veel werk worden verzet om mensen op hun bestemming te krijgen, ze te begeleiden en te ondersteunen. In die tijd werd er in Europa best wel gereisd met bus of trein, en voor hele verre reizen nam men de boot. Maar vliegen om emigranten te bezoeken, dat was niet gemakkelijk. De oprichters van Wereldcontact vormden een voortvarende club en besloten: 'We gaan met z'n allen, want dat is beschermd en veilig. En we gaan met het vliegtuig, want we hebben maar een paar weken de tijd.' Dat was best avontuurlijk voor die tijd.''

Begin jaren zeventig regelde wereldcontact al de retourvlucht van 100000 passagiers. Zij werden meestal begeleid door ervaren reizigers, die Engels spraken en in het buitenland de weg wisten en die de deelnemers als het ware aan de voordeur afleverden en na veertien dagen weer ophaalden. ,,Uiteindelijk was dat een heel ontspannen manier van reizen, terwijl het toch best spannend was'', zegt De Wit.

Wat begonnen was als een vereniging die met haar leden op reis ging, groeide uit tot een bijna professionele instelling. Dat werd te complex, reden waarom in 1978 een bv in het leven werd geroepen die zich ging toeleggen op het organiseren van verre reizen. De bestemmingen waren nog steeds emigratielanden als Canada, VS, Australië, Nieuw-Zeeland, maar ook zuidelijk Afrika. Volgens De Wit werd het aantal mensen dat uitsluitend op familiebezoek ging, heel klein. Men had geen zin om een paar weken rondom het meegeëmigreerde tafelkleedje van een vriend of oudtante te gaan zitten, men wilde wel eens wat van de omgevingzien. ,,En zo kwam men bij ons terecht, omdat wij kennis en verstand hebben van verre reizen. Als je de halve wereld over gaat, wil je na afloop ook wat te vertellen hebben en wat laten zien. Dat is binnen de vereniging nog steeds de teneur: praten over waar je geweest bent, je plakboeken laten zien en tegenwoordig je beamer aanzetten.''

Wereldcontact telt nu tussen de 30- en 40000 gezinslidmaatschappen, 'een 70000 neuzen' volgens Adri de Wit -en onder hen 19 'superleden'. Dat zijn de regiovertegenwoordigers, verspreid over heel Nederland, die zich aanbieden als aanspreekpunt voor mensen die met wereldcontact op reis willen. ,,Zij zorgen ervoor dat de informatie up to date is, geven antwoord op vragen als: 'Wat voor stekker hebben ze daar', 'Ik heb drie kinderen bij me' of 'Kan ik met mijn oude tante van 73 wel met een camper gaan rondtrekken'. Die regiovertegenwoordigers hebben zo veel reiservaring, dat zijn hobbyreizigers. Ze hebben een dagboek bijgehouden, kunnen een film of dia's laten zien, helpen bij het uitstippelen van een route, geven ook cursussen. Als zij een vraag krijgen over Alaska of een natuurgebied in Australië, dan zijn ze er geweest en kunnen precies vertellen hoe het er is.''

De meeste reizigers die bij Wereldcontact boeken, vliegen niet meer van A naar B, maar reizen en trekken en 'proeven' volgens de directeur van alle facetten die een land aantrekkelijk maken. ,,Die mensen hebben er goed over nagedacht en zich uitgebreid voorbereid. Uiteindelijk moeten de meesten er echt voor sparen; zo'n reissom schud je niet zo maar uit je mouw. Sommigen gaan nog wel met hun geemigreerde familie op stap, maar de meesten kiezen bewust een vakantiebestemming. De vereniging heeft een stuk van het familiegevoel overgenomen. ''

Het was afgelopen zaterdag erg druk op de jubileum reismarkt van Wereldcontact in theater 't Spant in Bussum, waar meer dan honderd informatiestands opgesteld stonden. De plakboeken waren niet aan te slepen, de diaprojector draaide overuren en de beamers stonden niet stil. De ervaringen van globetrotters werden met volle teugen genoten, de bereisde Roelen maakten elkaar enthousiast voor een nieuwe reis. En er waren veel kandidaat-emigranten, 'oudere jongeren' die zich eerst willen oriënteren voordat ze de grote stap maken. ,,In de jaren vijftig gingen de meesten nog op de bonnefooi, nu bereidt men zich terdege voor.''

Wereldcontact heeft inmiddels naast haar hoofdkantoor in Driebergen vier steunpunten in het land. Bijna dagelijks worden er cursussen en themadagen gegeven, variërend van landeninformatie tot digitaal fotograferen of Afrikaans. De leden van Wereldcontact willen steeds meer individueel op stap, maar met de bescherming van de organisatie -camperreizen in groepsverband bijvoorbeeld, met een techneut en een reisbegeleider erbij, samen op een overnachtingsplaats maar overdag apart onderweg. Een 'zachte manier van avontuurlijk reizen', zegt Adri de Wit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden