De aanzegger

Achter elke rouwadvertentie schuilt een verhaal. Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een uitvaartverzorger.

In de geveltuin staan drie hortensia's op een rij. Hun bloemen zijn opgedroogd. Op de voordeur is in sierlijke letters welcome geschilderd. Een oudere dame doet open. Haar lippen zijn keurig gestift en om haar schouders hangt een zijden sjaal. Ze steekt haar hand naar voren. "Welkom in mijn huis. Ik ga u voor naar de woonkamer."

Daar staat een welkomstcomité van haar twee zoons en een schoondochter mij op te wachten in een keurige rij. Ook zij geven mij een beleefde hand.

Op een net bankstel nemen we plaats. "Ik zal u vertellen hoe het is gegaan", zegt de vrouw. "Mijn man is gestorven."

Ze begint tien jaar geleden; zijn ziektebeeld, alle doctoren en ziekenhuizen worden besproken. "Een jaar later kreeg hij dus een nieuwe cardioloog, die kenden wij via mensen die we op reis in Zuid-Afrika hebben ontmoet."

De kinderen blijven stil.

"En nu zit ik hier", zeg ik na een half uur.

"Toen ging het dus weer mis", vervolgt ze stoïcijns haar verhaal.

"Ik snap dat het een hele lijdensweg is geweest", zeg ik meelevend.

"Toen in 2005", gaat ze verder.

Haar oudste zoon besluit me te helpen. "Ja, ma, maar nu moeten we pa's uitvaart bespreken."

Ze doet net of ze hem niet hoort. Elke pil en behandeling wordt besproken. Ik probeer nog een paar keer in te breken, maar ze laat zich niet van haar verhaal brengen.

"Het is een lange weg geweest met pa", fluistert de schoondochter. "Ze is heel stoer geweest in het proces. Ze is voor in tachtig en pa was midden tachtig."

Na anderhalf uur vertelt ze dat haar man gecremeerd wilde worden. "Zo nu kan er een kist worden uitgezocht", zegt ze, en kijkt de kring rond.

Ik leg het kistenboek midden op tafel. Maar ook hier komen de kinderen niet aan bod. "Deze moet het worden. Ik wil dat hij thuis wordt opgebaard in de serre. Hij is altijd dol geweest op de tuin."

Even later legt ze me de tekst voor de kaart voor. Op een wit vel heeft ze in krulletters een kort verhaaltje geschreven. Op een aantal andere vellen papier staan keurig alle adressen. "Hier moeten ze naartoe."

"Oké, dat komt in orde", zeg ik.

"En dan wil ik nog iets. U mag niet alle kaarten versturen. Ik kom van een dorp en daar kwam vroeger een aanzegger om mee te delen dat iemand dood was. Ik wil dat u de kaarten hier in de buurt persoonlijk overhandigt."

De kinderen trekken een voor een hun wenkbrauwen op; ze horen dit verhaal duidelijk voor het eerst.

Met een stapel kaarten onder mijn arm bel ik een dag later ietwat ongemakkelijk aan bij de buren. Er verschijnt een jonge vrouw. "Namens mevrouw van hiernaast kom ik u mededelen dat haar man is overleden."

"Oh."

"Het is de wens van mevrouw dat de buurt op deze manier bericht krijgt."

"Dat vind ik bijzonder", zegt ze vriendelijk.

De volgende trekt de kaart uit mijn handen en doet de deur weer dicht. Een ander zegt: "Oh, nou dat is nog snel gegaan. Wilt u mevrouw condoleren namens mij."

"Hoe waren de reacties?" vraagt mevrouw. "Waren ze onder de indruk?"

"Ze vonden het bijzonder", zeg ik.

"Daar ben ik blij om. Mijn man verdient het allerbeste." En dan begint ze te huilen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden