David Parsons bereikt toppunt in zijn werk met 'A touch of time' dans

Nog morgenavond in Muziektheater Amsterdam.

Het resultaat dat woensdagavond in Amsterdam zijn wereldpremière beleefde, heet 'A touch of time'. Dat blijkt een zeer conceptuele, plastische vormgeving van het Sacre-du-printemps-motief te zijn. De 'Danse sacrée' van een door de groep uitgestoten vrouw gebeurt echter niet op Stravinsky's befaamde balletmuziek maar op de suggestieve theatrale klanken van John Corigliano voor klarinet en concert. Terecht werd deze opdracht als uitsmijter van een vijfdelig programma bewaard. 'A touch of time' is een dramatische culminatie van Parsons' oeuvre tot op heden.

Zijn in 1982 opgerichte groep geldt momenteel als een van de meest toegankelijke, licht verteerbare dansgroepen in de Verenigde Staten en wordt vaak als direct erfgenaam van de Paul Taylor Company geëtiketteerd. Parsons danste dan ook vijftien jaar in diens groep. Die stijl vraagt niet om diepzinnige interpretaties of veel poespas uit het potje kommer en kwel, maar is een rechtstreekse voortzetting van die zuivere bewegingskwaliteit en formalistische dansmentaliteit waarop zovele Amerikaanse moderne dansers al in de jaren vijftig en zestig een patent hadden.

Hoezeer Parsons (1959), die zich net als zijn leermeester op dat raakvlak van sport, sculptuur en swing beweegt, aan dat patent voldoet, bleek vooral uit zijn 'Bachiana' op de suite nr 3 in D (BWV 1068 deel 2 met die grijsgedraaide, bijna kapot gedanste 'Air'). Met Taylor's 'Esplenade' (1975) op het Brandenburgs concert nog vers in mijn geheugen, omdat dit nog deze zomer door leerlingen van de Juilliard School Dance Department in de Amsterdamse stadsschouwburg is gepresenteerd, laat Parsons' zwart-rode vervolg daarvan voelen hoe domweg gelukkig makend het is om in dit ritmische straatje een spel van logisch verlopende ruimtelijke patronen te zetten.

Het artistieke risico-gehalte van deze prestatie is absoluut niet vernieuwend, maar daarmee is het kijkgenot naar dit tijdloze dansfeestje voor vier nu eens uitgelaten, dan weer melancholisch verstilde koppels beslist niet minder. Veel minder verteerbaar en ronduit taai was het eveneens voor acht dansers bestemde 'Destined' (1993) op moderne muziek van Leslie Stuck. Hierin staat een man in lange, glinsterende en vooral wapperende jas centraal, die in het schemerduister passanten voorbij ziet trekken. In vluchtige contacten die door summiere spots aan het zicht van het publiek onttrokken blijven, krijgt een andere man korte tijd die mantel om zijn schouders gehangen, om tenslotte de lotsfiguur alleen in het grote zwarte toneelgat achter te laten. Op mij werkt dit letterlijk onzichtbare gekrioel in de verte als een lap op een rode stier. Zou er a.u.b. een extra lichtje op mogen? Gelukkig maakte Parsons' legendarisch geworden solo 'Caught' (1982) in stroboscopisch licht veel goed. Het blijft fascinerend om hem steeds even in de lucht te zien hangen.

De uitsmijter 'A touch of time' begint even simpel als suggestief: negen half naakte, zwart-wit getooide dansers worden vanuit de rechtercoulisse naar het centrum gezogen en vormen daar een grillige sculptuur van kronkelende, glijdende, dalende en rijzende ledematen. Als deze menselijke vloedgolf naar links doorstroomt blijft een vrouw, Elizabeth Koeppen, achter. Zij is een prachtige danseres, die haar soepelheid markant accentueert. Zich opwerpend tegen de groep die haar als een colonne robotten uitstoot, volbrengt zij haar 'Danse sacrée'. De vertwijfeling van Elizabeth Koeppen is ronduit imposant.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden