Daten bij merels, bevers en zestigers

"Ik ga naast u zitten", zegt een mevrouw in een elegante buitenoutfit. Een zwart crêpesjaaltje piept boven haar lichtblauw gestreepte blouse uit, een sportief smetteloos wit vest eroverheen. Haar roze lippen matchen prachtig bij haar lange gelakte nagels. Kordaat neemt ze plaats voorin het treintje van Staatsbosbeheer, pal achter de boswachter en naast de verslaggever; een plek waar geen vrijgezelle man meer bij kan.

Of ze geen zin heeft? "Nee", fluistert ze. "Het is altijd geforceerd. Al is het in de natuur, je weet dat iedereen op zoek is naar een partner." Toch is ze gekomen. "Ik denk niet dat ik hier iemand vind, maar dan steek ik er misschien nog wat van op."

Het treintje zet zich in beweging. De rit duurt anderhalf uur, daarna wandelt de groep nog eens anderhalf uur.

Boswachters André Wels en Rob Koetsier hebben vanuit Staatsbosbeheer de opdracht gekregen om de groep rond te leiden in Almeerderhout, het natuurgebied vlak bij de stad Almere. Voor de terreinbeheerder zijn de vrijgezelle vijftigers en zestigers een nieuwe manier om weer een ander publiek de natuur in te krijgen.

Groepen begeleiden doen deze boswachters wel vaker. Maar nog nooit hebben ze als 'relatiemakelaar' - zoals Staatsbosbeheer de rol van de boswachter bij deze excursie beschrijft - opgetreden. Wels heeft er wel vertrouwen in. Hij weet hoe romantisch de natuur kan zijn. Hij ontmoette zijn huidige partner hier, in De Kemphaan, het buitencentrum van Staatsbosbeheer. "Dat is nu acht jaar geleden. We leerden elkaar kennen via internetdating, we hebben hier voor het eerst afgesproken."

Zijn verhaal heeft Wels aangepast aan de doelgroep, blijkt al bij de eerste stop bij een buizerdnest. "Ik wil het hebben over de partnerkeus bij buizerds. De keus ligt in de natuur vaak bij de dame", begint Wels. "Wist ik allang", zegt de dame met het witte vest droogjes. "Het mannetje moet zich eerst bewijzen", gaat Wels onverstoorbaar verder. "De eerste goeie tip", kopt een meneer met donkere zonnebril in vanachter uit het treintje. Er wordt voorzichtig gelachen. Heel voorzichtig.

Gelukkig is er wat te kijken, vanuit dat treintje. Alle blikken richten zich weer naar buiten, naar het nest.

Wels merkt de stilte. Werktuiglijk vertelt hij over het datinggedrag van merels (slechts voor één jaar bij elkaar), over de wilde clematis die de loofbomen in het gebied toedekt en hoe lekker die ruikt, hij laat de herder van de schaapskudde aan het woord. Iedereen lijkt geboeid, maar vooral door de natuur, niet door elkaar.

De zonnebrilman van het eerste grapje blijkt Royce te heten. Hij is 64, oud-marinier en oud-politieman. Hij woont nu op Bonaire. Hij is met zijn broer mee, die in de andere groep is ingedeeld. Een vrouw in zijn leven zou niet onwelkom zijn, maar dan moet ze wel mee naar de Antillen. Terug naar Nederland hoeft hij niet zo nodig. "Op Bonaire leven de mensen op straat. Je buren niet kennen is daar ondenkbaar. Mensen zitten hier veel te veel achter hun voordeur, waardoor je dit soort constructies moet bedenken om elkaar toch te ontmoeten." En ja, dat gaat dan wat stroef.

Toch zijn de meeste wandelaars niet helemaal groen meer. Een dame met kort grijs haar vertelt dat ze al een aantal dates gehad heeft. Haar man is enkele jaren geleden overleden. "Het is ongelooflijk moeilijk om iemand te vinden met wie je die klik hebt. Op een bepaalde leeftijd word je gewoon kieskeurig. Mannen willen vaak dat je jouw leven op hun leven aanpast. Nou, daar heb ik helemaal geen zin meer in."

Maar een vriendin met wie ze eerder naar een datingevenement ging, heeft wel een leuke man ontmoet. Geen vlammende passie, maar wel een goeie vriendschap. Dat ziet zij ook wel zitten. Maar zo lang als ze die nog niet heeft gevonden, vindt ze dat daten vooral veel gedoe. Dan is het fijn als je er in elk geval een mooie wandeling aan overhoudt, vindt ze, want wandelen doet ze graag en veel. "Ik krijg veel berichten van jongere mannen, van tussen de 50 en de 60. Eén keer zelfs van iemand van 28 met een voorkeur voor oudere vrouwen." Ze ging er niet op in. "Ik val helemaal niet op jong."

Na een kop koffie trekt de groep te voet het bos in. De vrouwen kletsen een beetje met elkaar. "En, hoe lang ben jij al alleen?" De mannen, minder goed in gezellig gekeuvel, steken er wat zwijgzaam bij af.

Boswachter Rob Koetsier, die de wandelaars begeleidt, doet zijn best. Aan een vennetje vertelt hij over de bevers in het gebied. Ze blijven hun leven lang bij elkaar, zegt Koetsier. "Vreselijk", klinkt het uit de groep.

Weer het voorzichtige lachen.

Later zal Koetsier zeggen dat deze groep buitengewoon geïnteresseerd was in de natuur, ietsje té. De eerste groep die hij rondleidde, vond zijn natuurpraat ook best boeiend, maar die waren toch vooral gericht op elkaar.

Helemaal achteraan loopt Rob, met zijn 78 jaar de oudste van het gezelschap. Hij is niet goed ter been als gevolg van kinderverlamming. Op de hobbelige bosgrond loopt hij al helemaal wankel. Royce steekt zonde poespas zijn arm door de zijne. "We don't leave anybody behind, zeiden ze bij mijn organisatie."

Contact, na drie uur. Eindelijk. Alleen niet het contact dat beide mannen voor ogen hadden.

Want ook Rob is hier op zoek naar een fijne vriendin, maar dit gezelschap is hem te jong. "Ha, ze hadden mijn kinderen kunnen zijn." Zijn vrouw is twee jaar terug overleden na een goed huwelijk van 45 jaar. "Zo wordt het nooit meer, maar iemand om weer eens mee op vakantie te gaan lijkt me heel gezellig." Of zijn achternaam in de krant mag? "Zeker. Noteert u maar: Willebeek Lemair. En zet er maar achter 'datable'!"

Relatieplanet

organiseert sinds kort samen met Staatsbosbeheer wandelingen voor vrijgezelle vijftigplussers. De boswachter die de groepen rondleidt, treedt op als relatiemakelaar. 'Ik wil het hebben over de partnerkeus bij buizerds.'

Singlewandelingen zijn niet nieuw. Datingbureaus organiseren vrijwel wekelijks wandelingen voor vrijgezellen. Ook bij Relatieplanet, hun doelgroep is 35-plus, doet deze activiteit het al twee jaar goed. Vooral onder de vijftigplussers zijn de wandelingen populair. Het idee erachter is dat je tijdens zo'n wandeling ongedwongen kennis kan maken met elkaar. Stiltes zijn niet erg, dan kijk je gewoon een beetje om je heen. En loopt het gesprek echt niet, dan kun je zonder onbeleefd te zijn makkelijk naast iemand anders gaan lopen. Die wisseling van gesprekspartner organiseerde Relatieplanet voorheen zelf, door mannen en vrouwen in een rij te zetten en de mannen telkens een plek/vrouw op te laten opschuiven. "Dat werkte wel, maar dat was wel heel geregisseerd," aldus Daphne Koelewijn van Relatieplanet. Die wisseling gaat tijdens de uitleg van de boswachter op een meer natuurlijke manier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden