Review

Dat ze haar minnaar vermoordde, alla, dat was een smiecht

Het is verre van mij om te beweren dat een literair werk hermetisch gesloten en moeilijk moet zijn. Maar waarom een vlot geschreven babbelboek als Saskia Noorts 'Terug naar de kust', best lekker als tussendoortje, een literaire thriller moet heten gaat mijn verstand te boven.

Hoofdpersoon is een aardig mens, een jazz-zangeres die nooit helemaal is doorgebroken, met twee kinderen van verschillende vaders. De een is met de noorderzon vertrokken, de ander heeft ze het huis uitgezet nadat ze zijn kind heeft laten aborteren. Want drie kinderen kan ze echt niet aan. En dan komen de afschuwelijke brieven en foto's van verminkte foetussen. De politie kan weinig doen, want ze heeft geen verdachte op het oog en regelrechte bedreigingen vormen die brieven niet. Ten slotte zoekt ze toevlucht bij haar zuster, maar de briefschrijver voegt nu de daad bij het woord en steekt haar huis in brand. En dan begint de nachtmerrie pas goed...

Saskia Noort is op haar best als ze gewone, huiselijke tafereeltjes beschrijft, vooral van de moeder met haar kinderen. Het is alleen jammer dat je geen doorgewinterde thrillerlezer hoeft te zijn om al heel gauw te weten wie de boosdoener is. Dat komt omdat de schrijfster niet genoeg valse sporen uitzet, ons niet langs allerlei achterweggetjes voert, te weinig red herrings in haar zee laat zwemmen, zoals de Engelsen het noemen. Onwillekeurig gaan mijn gedachten uit naar Agatha Christie: die wist het altijd zo te plooien dat je volkomen verrast werd door de oplossing, ook al dacht je voorbereid te zijn op haar listen en lagen. Maar ja, zo worden ze niet meer gemaakt.

'Moeders mooiste' van Anne Winkels heet voor de verandering 'psychologische thriller'. Laat u niet voor de gek houden, het is gewoon een smartlap. Althans. . . voor een groot deel. Een moeder die in de gevangenis een dochtertje heeft gekregen en dat bij zich houdt, overpeinst haar verleden. Dat dochtertje is haar grootste en enige schat, want het leven heeft haar niet zachtzinnig behandeld.

Ze is lelijk. Niet gewoon een beetje lelijk, zeker niet mooi van lelijkheid, maar foeilelijk, door-en-door lelijk. Met puisten, vet haar, een terugwijkende kin, loensende ogen en een rolmopsenlichaam. Noem maar iets afzichtelijks op en ze heeft het. Eerst denk je: 'Zouden ze daar tegenwoordig nu niets aan kunnen doen met al die ophaalmanoeuvres?' - maar dan kunnen ze natuurlijk wel aan de gang blijven.

Wij krijgen medelijden met haar, snif, snif, zoiets werkt op de traanklieren, maar halverwege blijkt dat we toch enigszins op het verkeerde been zijn gezet. Dat ze haar minnaar heeft vermoord, alla, dat was een smiecht. Maar die moord blijkt het minste van haar misdaden: ze heeft echt heel erge dingen gedaan. Wat zeg ik, ze is van binnen welhaast even lelijk als van buiten. Het lijkt me dat de schrijfster een poging doet om dat alles op de rekening van de omstandigheden te schuiven, vooral gezien het larmoyante slot, maar daar wens ik toch niet in te trappen. Dat mens is gewoon slecht. In de grond. Niks geen gesnif meer.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden