Dat was het woeste leger!

Normandisch volksgeloof steekt de kop op

Fred Vargas is al jaren een bijzondere vogel onder de detectiveschrijvers. Om te beginnen is deze Franse auteur geen man. We hebben te maken met een pseudoniem van Frédérique Audouin-Rouzeau, een archeologe die in eigen land naam maakte met onderzoek naar de dierenwereld in de Oudheid. Verder schrijft ze inmiddels al bijna twee decennia boeken rond Jean-Baptiste Adamsberg, commissaris van de misdaadbrigade in Parijs. Een soort Maigrets zijn dat, maar dan aangevuld met een flinke dosis oudheidkundige kennis. Daarbij legt Vargas een voorkeur aan de dag voor historische volkswijsheden over geweld en bijgeloof.

In 'De verdwijningen' krijgt Adamsberg in Parijs bezoek van een doodsbange vrouw. Ze vertelt hoe haar dochter in een verlaten deel van Normandië het zogeheten 'woeste leger' heeft zien voorbijdraven, op weg naar een lokale engerd. In deze Franse kustregio heerst al eeuwenlang het bijgeloof dat een aantal nog onbestrafte criminelen alsnog vakkundig wordt geliquideerd, zodra deze woestelingen eenmaal zijn gesignaleerd. De Parijse commissaris zou natuurlijk om het verhaal moeten lachen en er net als Maigret een wijntje op drinken, maar als een crimineel in Normandië inderdaad al spoedig het loodje legt, belt Adamsberg toch met zijn Normandische collega's.

Dat die hartelijk lachen om het verhaal over het woeste leger, belet de commissaris allerminst om af te reizen naar de plaats waar de woestelingen zijn gezien. Hij doet dat in gezelschap van twee al even eigenaardige collega's, van een duif die moet herstellen van een vliegongeluk en van zijn zoon, die hij om onduidelijke redenen pas zeven weken blijkt te kennen - personages van wie niet helemaal helder wordt waarom ze in het boek rondlopen.

De commissaris bouwt direct goed contact op met een buurtbewoonster, maar zodra hij haar even uit het oog verliest wordt ze in coma geslagen. In een doolhof van dorpelingen, edellieden en woestelingen moet Adamsberg dan uitvinden of de volkswijsheid echt klopt.

Vargas verrast ons niet alleen met aardige wendingen en aparte personages, maar ook met haar typeringen. Een politiearts noemt ze 'een aantrekkelijke, gedecideerde vrouw van een jaar of veertig', zonder dat ze iets met die adjectieven doet. Haar speurder gebruikt nauwelijks moderne communicatiemiddelen als e-mail of mobieltje. En afgezien van de aardige ontknoping wordt dit boek ook nooit nagelbijtend spannend.

De auteur lijkt ons vooral te willen vermaken met haar rariteitenkabinet. Daarin slaagt ze ruimschoots.

Fred Vargas: De verdwijningen. Uit het Frans vertaald door Rosa Pollé en Nini Wielink. De Geus; 409 blz. euro 18,95

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden