Dat laatste kruis, van die Duitsers, ontroert ’t meest

Drie vrouwen (anglicaans, rooms-katholiek en Nederlands-gereformeerd) fietsen een pelgrimstocht van Canterbury naar Rome. Dag 10: in Vézelay.

Hoe kan het dat jij valt over fietsen zegenen, terwijl je blijkbaar moeiteloos de eucharistie meeviert? wil Monic weten, terwijl we in de ochtendmist langs een kanaal fietsen. Vanuit mijn persoonlijke geschiedenis is daar veel over te zeggen. Al bijna dertig jaar ben ik getrouwd met een rooms-katholiek. Het heeft veertien jaar geduurd voor ik mijn van huis uit meegekregen huiver voor de paapse mis overwon en voor de eerste keer ter communie ging. Dat was bij de begrafenis van mijn schoonvader. Dan word je bepaald bij de dingen die er in het leven toe doen. Verschillen vallen weg.

In de prachtige Magdalenakerk van Vézelay staan vijftien manshoge houten kruisen. Veertien ervan zijn in 1946 uit alle delen van West-Europa te voet naar de basiliek gebracht. Ze symboliseren het verlangen om het door haat verscheurde Europa weer heel te maken. Duitse soldaten die in de buurt van Vézelay krijgsgevangen werden gehouden, hoorden van de vredesprocessie en ze vroegen of zij ook een kruis mochten bijdragen. Dit vijftiende ontroert me het meest.

Zonde en haat worden overwonnen dankzij het kruis van Christus. Dat is het hart van avondmaal en eucharistie. Verschillen vallen weg. Hoe het precies zit met Christus’ aanwezigheid in brood en wijn, daar waren zelfs de vaders van de Reformatie het niet over eens.

Fietsen met God

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden