'Das is grossartig'

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Het manuscript is bijna klaar.

Ik zal het missen, de regelmaat van dagelijks schrijven

De tuin heeft last van temperatuurwisselingen. De ene ochtend ligt alles eerst stijf plat en daarna slap plat tegen de grond, een andere ochtend staan de vaste planten rechtop alsof het eind september is. Ik heb de kwetsbare struiken voor het eerst met blad en sparretakken beschermd. De jonge vijg heeft een mooi warm bedje, net als een achttal Brachyglottis 'Greyii' en de kweeperenstekken. De meeste vaste planten kunnen wel wat hebben aan vorst, zeker de Hosta's. Dat zijn slimmeriken die helemaal verdwijnen. Ik moet de Hebe en de eveneens jonge Amerikaanse seringen nog inpakken. Van de week gebruikte ik bouwafval van de oude badkamer - rode klinkers - om een smal straatje langs een nieuw bloembed van betonplaten te leggen. Ik pootte de tulpebollen in dat bed, strak in gelid, drie rijen breed. Verder doe ik niets in de tuin. Ik kan Monty Don wel begrijpen, de sombere presentator van 'Gardener's World' op de BBC. Die wil eigenlijk weg in de winter, weg uit zijn tuin, weg uit Engeland, om pas ergens in maart weer terug te keren. Dat doet-ie niet, want anders mist hij de sneeuwklokken, winterakonieten en kerstrozen. Zijn tuinhart is groter dan zijn afkeer van die donkere maanden waarin niets te doen is.

Het geeft niet, ik zit in de allerlaatste fase van het privédomeindeel. Ik heb het druk. Ik lees en herlees, verbeter, schrap, raak soms een tikje in paniek omdat ik vrees iets te vergeten, iets heel belangrijks. Het boek is een dagboek, ik ben het begonnen op 3 december 2014 en ik nam me voor precies een jaar te schrijven. Omdat de einddatum zo keihard vastligt, ontstaat het gevoel van alles ongezegd te hebben gelaten. Ik zal het missen, ik ben gewend geraakt aan de regelmaat van het schrijven. Misschien schrijf ik gewoon door als het manuscript al naar de drukker is. Tegelijkertijd wordt er gewoon doorgewerkt in de badkamer. Het schiet op, maar ook weer niet. Dit huis is zó oud - ik raak er steeds meer van overtuigd dat de zandstenen datumsteen met '1739' erop die in een tuinmuur verwerkt is niet zomaar een ornament is maar bij het huis hoort - dat een nieuwe badkamer een complete verbouwing is, waarbij het ene na het andere gebrek aan het licht komt, wat dan eerst weer gefikst moet worden. Maar nu is buurman Klaus toch echt bijna aan tegelen toe.

Dakdekker Rudi kwam een enorme emmer met appels brengen, en een ondiepe rieten mand om ze op te leggen omdat ze 'mooi drogen'. Veel te veel appels, ik weet niet wat ik ermee moet. Kun je appelmoes ook inmaken? Vast wel. Maar dan moet ik die potten later allemaal weer leegeten. Hij ging de badkamer inspecteren, sprak in het Eifelisch met Klaus en Lothar, de elektricien. Daarna kwam hij me melden dat het allemaal goed ging komen. 'Das ist grossartig, Rudi', zei ik. 'Vielen Dank.'

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden