Dapper Holland Festival kent dit jaar geen helden

Het Holland Festival 2009 zit er bijna op. Gisteren ging de laatste grote productie – Sasha Waltz’ ’Medea’ – in première. Was het een goed Holland Festival-jaar? Het Festival toonde zich in elk geval strijdvaardig en dapper in financieel barre tijden. Maar echte helden, downright divas ontbraken dit jaar.

Of het moet danser/sekssymbool Mikhail Barisjnikov zijn geweest. Hij was de openingsattractie van het festival, kreeg koninklijke aandacht en genereerde een boel media-aandacht. De traditie om aan het slot iets groots, unieks of geks te hebben was dit jaar dus naar het begin verplaatst. Maar de voorstelling was misschien toch iets te klein om voor waarachtig heldendom in aanmerking te komen.

Een echte diva vloog heel vluchtig langs in de totaal verduisterde Gashouder. Voor de tape van het ’Poème ülectronique’ die Edgar Varèse in 1958 voor het Philips-paviljoen van de Wereldtentoonstelling in Brussel maakte, zong Cristina Deutekom een kort fragment in. Haar onmiskenbare geluid vulde een enkel moment de grote donkere ruimte.

Het project rondom het complete oeuvre van Varèse had een hoogtepunt moeten worden. Maar de over twee avonden verspreidde marathon verzandde in irritant gefrunnik en gefriebel op vloer en videoschermen. Het was de eerste eigen productie van het festival in jaren, die nog in Londen en Parijs te zien zal zijn. Muzikaal was deze concentratie van Varèse een groot succes, maar of ze in het buitenland op het visuele aandeel zitten te wachten?

Een geval van jammer maar helaas was ook de opera ’Adam in ballingschap’ van Rob Zuidam. Bewegingsloze en dus on-theatrale muziek en een saaie, statische regie van Guy Cassiers. Mooi gezongen werd er onder anderen door Claron McFadden, maar ook zij groeide niet tot diva uit, mede doordat Zuidam de voor haar geconcipieerde liedcyclus niet op tijd af had.

Op de zelfverklaarde diva Christoph Schlingensief en zijn kankerkerkdienst werd heel wisselend gereageerd, en ook het zoveelste high-tech-toneel van Ivo van Hove’s Toneelgroep Amsterdam kon lang niet iedereen bekoren. Het geïmporteerde toneel uit München viel beter in de smaak. Maar de drie pijlers van het festival – Het Nationale Ballet, De Nederlandse Opera en het Koninklijk Concertgebouworkest – leverden geen van drieën unieke of festivalwaardige producten af.

Festivalcomponisten Andriessen, Dusapin, Goeyvaerts, Kagel en Goebbels overtuigden, maar het was Alain Platel die met zijn schitterende op Bachs Matthüus-Passion gebaseerde voorstelling ’pitié!’ dit jaar met de erepalm aan de haal ging. Als zo’n soort voorstelling (gemaakt voor de Ruhr-Triennale) straks door het Holland Festival zelf opgezet zou kunnen worden, dan mondt dapperzijn vanzelf uit in lef!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden