dans

'Uhlai' is nog te zien op 20-9 (Theater aan het Vrijthof, Maastricht), 21 (Stadsschouwburg Enschede), 22 (Agnietenhof, Tiel), Schouwburg De Lampegiet, Veenendaal), 28 (Theater aan het Spui, Den Haag); 'When you see god tell him' is 4 oktober te zien op NPS-televisie.

Galili maakte zijn autobiografische 'Uhlai' (Hebreeuws voor 'misschien') in nauwe samenwerking met zijn levens- en danspartner Jennifer Hanna. De openingsscène is een ware vondst. Galili danst als een onschuldig kind in wat het Hof van Eden lijkt. Die paradijselijke sfeer is echter schijn. Met de regelmaat van de klok komen witte bloempjes - geprikt op vlijmscherpe pijltjes - naar beneden gestort. Het geluk is met de onnozelen. Galili blijft domweg ongeschonden in dit dubieuze tuintje. Het is aan Hanna om de vervaarlijke bloemen te plukken. Onderwijl spreekt zij een tekst uit die gaat over het hier en nu, het heden en verleden, en over dingen die verborgen blijven achter de werkelijkheid. Die poëtische tekst verwijst vaag naar het registrerend oog, de cameralens die Galili voor de delen drie, vier en vijf van 'Uhlai' gebruikte. In tegenstelling tot het openings- en slotduet hebben deze delen een puur multi-media-karakter, waarbij dans, muziek, licht, tekst en filmprojectie knap zijn verweven. Live beelden van het door een felle lamp beschenen lichaam van Jennifer Hanna worden afgewisseld met filmbeelden die details van haar lichaam tonen: haar hoofd, oog, oor, hals, buik en voeten. Dit 'autobiografische portret van een danserslichaam' wordt gevolgd door een 'dubbelduet' waarbij de gefilmde koppen van beide spelers geprojecteerd zijn op hun witte T-shirts. Hun verheven live-dialoog over leven en liefde wordt voordurend onderbroken door hun (geprojecteerde) werkelijke gedachten, die heel wat aardser zijn. Dat levert in deze ingenieuze en flitsende afwisseling van live en ingeblikte dialogen een kostelijk tafereel op. Een tafereel dat - vrees ik - slechts voor een klein deel van het publiek te volgen is.

Komisch bedoeld is ook het vijfde deel van 'Uhlai', waarbij film opnieuw knap geïntegreerd is maar de gimmick wat al te kolderiek wordt.

'Uhlia' eindigt met het duet dat Galili in 1993 als zelfstandig stuk maakte en dat nu integraal als deel zes is opgenomen. Nu is 'When you see god, tell him' een briljant dansstuk, dat zeker vaker gezien mag worden. Maar om het hier als hoogtepunt van dit te lange stuk te gebruiken, vind ik jammer. Het duet had zelfstandig een maximale zeggingskracht en wordt nu ook inhoudelijk in een kader getrokken dat ondanks enkele fantasierijke vondsten en geestige scènes in zijn geheel wat onevenwichtig is en niet overal overtuigend.

'Uhlai' werd voorafgegaan door 'Aardappel' uit 1992, een groepsstuk voor vrouwen dat een aards en ritueel karakter heeft en zijn warmbloedigheid voor een deel ontleent aan de stem van de Cubaanse zangeres Mercedez Sosa. Choreografisch interessanter is het trio 'Trekidos' dat Galili in 1992 bij Reflex maakte en dat hier door Noa Rosenthal, Joaquim Sabaté en Bennie Bartels bijzonder goed werd uitgevoerd.

Dit is het laatste programma waarin Galili zelf meedanst. Hij begon pas op oudere leeftijd met dansen en moet stoppen vanwege chronische rugklachten. Dat is een verlies, juist omdat de choreograaf zelf zijn fysieke danstaal altijd zo overtuigend uitvoert. Zijn choreografische capaciteiten heeft hij in de loop van de tijd dat hij in Nederland werkt, overtuigend bewezen. Het is daarbij te hopen dat hij die in de toekomst niet laat ondersneeuwen door een teveel aan technische wonderen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden