dans

In april: Amsterdam 7 t/m 9, Gouda 16, Arnhem 18, Cuyk 22, Heerenveen 24.

Gehuld in strakke zwart-vleeskleurige bodystockings namen de dansers met hun blik op oneindig steeds wisselende formaties aan en lieten zij hun contouren en lijnen spreken. Hoe dubbelblank hun blik ook was, in de montage van door Mozart aangewakkerde motoriek laaiden drift en passie hoog op. Bovendien zaten in de zwart tot vleeskleurige dansklei allerlei visuele clues, onder andere door de tegenstelling van grote, door de ruimte trekkende gebaren versus precieze details. Wat vooral fascineerde was de gefragmenteerde structuur: al leek de choreografie als los zand aan elkaar te hangen, toch vormde deze een gaaf, logisch complex. Clay oogstte terecht veel succes en het terughalen hiervan ligt voor de hand. Heel verrassend werkte Simons voor het nieuwste programma van de Rotterdamse Dansgroep ook een geheel nieuwe versie uit, die hij aan de oorspronkelijke versie vooraf liet gaan. Hij liet het reeds ontworpen materiaal intact, maar onderwierp dit aan een totaal andere modellering, door de rollen en dansfrases te herschikken, en ook de combinaties anders in de ruimte en de muziek te zetten. Het is alsof hij tangram speelt: dezelfde stukjes dans krijgen een geheel nieuwe vorm en daarmee ook inhoud.

Ook de kostuums werden lichtelijk gewijzigd, want al bleven zij zwart en vleeskleurig, ditmaal zijn de bodystockings even doorzichtig als nylons, als een transparante tweede huid. Werd in 'Clay I' tenslotte naar een heroïsche glansrol voor Kory Perigo toegewerkt, met Caroline Harder, Joke Zijlstra en Gaby Allard als zijn drie schikgodinnen, in 'Clay II' eist Joke Zijlstra met een finalistische solo alle aandacht op.

Als een tot in het diepst van haar ziel gekwetste, vertoornde godin trekt zij met haar expressieve lichaam en plastische contouren vlijmscherp door de klei, zonder een spatje mededogen of humor. Zij lijkt uit te zijn op wraak en maakt duidelijk dat niemand aan haar tirannie kan ontkomen. Voor de formalistische dansbenadering van Simons is zij eigenlijk niet de optimale keuze, in weerwil van haar trefzekere balansen en loepzuivere poses. Zijlstra is meer de danseres die haar hegemonie in zwaar beladen expressionistische dans stelt. Helaas doet zij dat altijd met dezelfde gepijnigde blik, gefronste wenkbrauwen en geheven kin, in welke choreografie zij zich ook bevindt. Na zoveel jaren komt dat steeds ongeloofwaardiger en zelfs heel onnatuurlijk over. Door haar overacting komt het dat ik 'Clay I' toch boven 'Clay II' verkies, al blijft Simons een onbetwiste meester in het moduleren van dans. Doordat 'Clay II' vóór 'Clay I' werd uitgevoerd, kreeg Zijlstra's rol pas na afloop een bijzonder wrange betekenis. Want met het besef dat de nieuwe module alleen op basis van het later uitgevoerde 'Clay I' kon ontstaan, dringt pas dan ten volle door dat haar toorn al drie jaar geleden in 'Clay' op de loer lag. Hoe meedogenloos wraakzuchtig is haar huiveringwekkende aanwezigheid, waarmee zij als onaantastbare vedette haar sporen door Simons dansterritorium trekt. Zoals zij in zijn dansatelier rondwaart is er maar één gruwelijke associatie mogelijk. Tegen deze tirannie moet alles het afleggen, is geen medicijn bestand. Voor de tweede première bij de Rotterdamse Dansgroep wenste de Amerikaan Tere O'Connor (een bekende bij de Rotterdamse Dansgroep) uit een heel ander postmodern vaatje te tappen. In zijn 'House' leven twee jongens en twee meisjes zich uit in een mengeling van comedy-acting en simpel ogende, maar alles behalve eenduidige bewegingsfrasen. Op een krankzinnige collage van eigen composities, Shostakovitch' pianotrio no 2 in e-mineur en Schuberts 'Nacht und Traume' worden sociale conventies en door thuis opgelegde dwangmechanismes doorgeprikt. Wie de ouders en wie de kinderen zijn doet eigenlijk niet ter zake. Het gaat meer om een serie van vermakelijke soap-situaties. Veel warmte en bescherming geeft het ''samen uit, samen thuis'' niet: er wordt veel geglimlacht, met bidprentjes-blik gekeken, flink in tranen uitgebarsten en van alles overpeinsd, maar dat is toch te weinig om de contactarmoede achter de huisdeur een halfuur lang boeiend te laten blijven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden