dans

Te zien 16 t/m 19/1 Rotterdam; 24 t/m 26/1 Groningen; 30 en 31/1 en 1/2 Brussel; 11 en 12/2 Turnhout, 20 t/m 22/2 Tilburg.

De romantiek van deze attractie is niet aan mij besteed. Ik ken ook geen kermis waar ik niet door diepe afschuw word vervuld als ik zo'n knetterende tent zie, die na het agressief veroveren van een plaatsje uitnodigt om zo'n twee minuten tegen rubberbanden te mogen rammen en zelf door elkaar geklutst te worden.

Zou het daardoor komen dat ik ook aan 'Bernadetje' van het Gentse volkstheater Victoria geen plezier kan beleven? Schrijver-regisseur Arne Sierens en choreograaf-regisseur Alain Platel brengen het Vlaamse verdriet terug tot Scootertent Lourdes. Vijf heuse botsautootjes laten zij over de vloer razen, als het summa summarum voor de vertrapten der aarde.

Bazin Pascaline rookt en schreeuwt haar schorre stem kapot, haar helper Jackie is een rasbedrieger, sjaggeraar, seksmaniak en loopt met revolver op zak. Dochtertje Franceska is haar secreterige engeltje in eerste communiedracht en mecanicien Ratte is een combinatie van uitgebuite zielenpoot en handige gangmaker. En dan zijn er de pas uit de gevangenis ontslagen Yves, die in het Mick Jagger-image van de jaren '70 bleef steken, zijn vriendinnetje de verdwaalde Poolse Tamara en de ordinaire Kelley die stardom als gogo-girl koestert.

Ter opluistering van alle recht voor zijn raap ellende hangen ook Angelo en Gino, allebei netjes aangekleed voor het huwelijk van hun vader, en de meiskes Cocquit en Jessica in schooluniformpjes rond de Lourdes-tent. Allemaal rozen in verkreukelde knop. Je weet dat er van hun fantasieën niet veel meer terecht zal komen dan zwieren en zwalken in een botsauto. En dat gebeurt dan ook tot in den treure: veel meer is er niet te verzinnen.

Na tien minuten is die spectaculaire vondst wel voldoende uitgekauwd. Dan zijn ook de negen spelers rondom de aanbiddelijke Franceska, oftewel de Bernadetje die in dit Lourdes haar Maria nog moet zien verschijnen, al ruimschoots neergezet. Hun bestaan komt neer op zinloos rondjes rijden in een knetterende, dolgedraaide wereld op autoscooter-formaat. Behalve Pascaline en Jackie zijn alle spelers tussen de tien en vijftwintig jaar, want aan kinderarbeid in het koketteren met de bodem van de Vlaamse beerput heeft Victoria nooit lak gehad.

Zowel Sierens als Platel zijn heilig overtuigd van sampling als zaligmakende theatermethode. Je speelt luistervink in dorpskroeg, Kwantumhal en park, rimramt het gehoorde door elkaar, propt al het waarneembare schrijnende wereldleed in een pralinedoos en laat de zaal ervan genieten. Hoe aandoenlijk is puberleed, affectieve verwaarlozing en mislukt ouderschap toch om te zien! Hoe heerlijk is de gedachte dat Bernadetje aan de kelder ontsnapt is! Ondertussen heeft ze met haar geveinsde onschuld van een kind alle bots- en klotsbehoeften volledig in haar macht.

Choreografisch of dramaturgisch gesproken heeft het weinig om het lijf en ondanks de stemadviezen van Francoise Van Hecke is het geschreeuw in de kakofonie maar gedeeltelijk verstaanbaar. Blijft over die ene vondst: de botsauto als biotoop van het Vlaanderland. Veel geschreeuw, weinig wol. Alleen de act van Magdalena Przybylek die haar Poolse verhaaltje zo kostelijk weet te illustreren, werkte op mijn lachspieren. Voor de rest heb ik met geklemde kaken en gekromde tenen gezeten. Waren het geen kinderen en amateurs die hier ingezet werden om de schuld van hun vermoorde onschuld te bewijzen, dan had ik ook niet geklapt na afloop.

Ik behoor duidelijk tot een kleine minderheid. Bernadetje van de Gentse dilettanten trekt namelijk volle zalen: er zijn veel mensen die het waarachtig leuk vinden om naar botsautootjes en hun bestuurders te kijken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden