dans

DEN HAAG - Een van de laatste premières in het zo geslaagde Holland Dance Festival werd 'Grip', een sprookje waarin een oude theaterdroom van danseres Anne Affourtit en zangeres Mathilde Santing moest uitkomen. De twee theatervrouwen, allebei met een status van dienst die er wezen mag, leerden elkaar op school in Amstelveen kennen; ze bleven bevriend en met dierbare herinnering aan de tijd dat ze als twee kinderlijke vrouwtjes de gekste fratsen uithaalden, bundelden zij hun krachten.

Al vorig jaar gingen zij op zoek naar geestverwante choreografen, componisten, dansers, musici en ontwerpers. Her en der wonnen zij ook adviezen in om een door iedereen geschikt bevonden sprookje uit te werken. De keuze viel op 'The Moon Crescent Bear', een Aziatische legende over een liefhebbende huisvrouw die koel door haar man wordt afgewezen wanneer hij na een lange oorlog van het front terugkeert. Van een tovenaar krijgt de wanhopige vrouw de raad bij wassende maan het hoge gebergte in te gaan en een haar uit de vacht van een beer te trekken. De vrouw volbrengt de zware opdracht, maar zodra ze het kleinood vol trots aan de tovenaar overhandigt, werpt hij deze in het vuur. Het ging immers niet om die haar, maar om de ontbering van de opdracht. Thuis, zo verzekert de tovenaar, zal de echtgenoot liefdevol op haar wachten.

Nu zijn zowel Affourtit als Santing natuurlijk ook twee vrouwen die uit liefde voor hun kunst beer en berg overwonnen. De ploeg sjerpa's die zij om zich heen verzamelden is er dan ook een van klinkende namen. Sebastiaan Koolhoven en Theo Nijland componeerden voor vijf muzikanten om Santing al haar registers te laten opentrekken, van smachtend kindvrouwtje tot woest grommende beer. Affourtit droeg twee choreografen - Paul Selwyn Norton en Michael Schumacher - aan, die voor aanvullend weerwerk van haar en vier collega's (onder wie Tim Persent en Daniela Graca) garant stonden. Erwin Olaf wierp zich op als art director, terwijl regie-adviezen werden ingewonnen bij Ruut Weismann, Franz Weisz en Alain Platel.

Toch was het moeilijk om greep te krijgen op deze krachtmeting der talenten: uit de zeldzame combinatie van postmoderne dans en musical kwam een dansical tevoorschijn, die meer bizar en verwarrend dan overtuigend en interessant is. Vanaf een verhoogd plateau achter het doorschijnende koperkleurige achtergordijn zorgde het combo voor het verloop van het verhaal, terwijl de dans aan hun voeten vooral bijdraagt aan een mystieke sfeertekening. Anders gezegd: de gebruikelijke rollen zijn omgedraaid. De dansacties zijn allesbehalve anekdotisch of illustratief van opzet, maar moeten veeleer een mystificerende, innerlijke diepgang verlenen aan de tamelijk banale tweestrijd waarin het zingende kindvrouwtje Santing de berenkracht van haar dansende dubbel-ego erkent.

Het visuele geknetter tussen de ontoegankelijke maar niettemin fraaie bewegingstaal en de meeslepende muzikale voordracht, alsook de niet echt geestige geintjes in de aankleding maken van 'Grip' vooral een akte van zelfrelativering door de twee aanstichtsters. Omwonden door een groene loper laten de twee, gestoken in Chanel-pakjes, zich uitrollen, om als de kokette truttigheid zelve met hun tupperware schaaltjes en stofzuiger het huishoudelijk ideaal van de jaren vijftig te demonstreren. Pas als de koperglanzende dansers het sprookje oppoetsen, begint er iets van interactie te gloren: de twee kunstdisciplines willen elkaar vooral in hun waarde laten, en zitten elkaar bijgevolg danig in de weg.

Voor het publiek dat het sprookje niet kent, zal verloop noch strekking duidelijk worden. Maar ook zonder die houvast biedt 'Grip' genoeg kijk- en luistergenot. Gelouterd door haar ontbering stijgt Daniela Graca tot slot als een geluksvogel in New-Age-sferen op. De danseres en zangeres kijken zusterlijk toe en gaan glimlachend ieder hun weg: als twee berinnen bij wassende maan, die op de groene toneelloper hun kinderlijke geluk (her)vonden. 'Grip' zelf pakte minder stevig doortimmerd uit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden