dans

Te zien: Vanavond in de Rode Zaal van theater De Brakke Grond in Amsterdam, daarna elders.

Haar entree maakt ze in een grote jas met een herenhoed op het hoofd. Haar hoofd beweegt en stuurt de richting van haar hele lijf. Draaiender worden de patronen op het met zinken tegels bedekte vlak, tot ze in het midden stopt. De jas gaat uit, de hoed af, en daar staat Delauney in een fraai gouden pakje dat afgebiest is met kinderlijke ruusjes; een frele gestalte die met indringende blik haar publiek aftast.

Als een ware entertainster begroet zij half in 't Frans, half in 't Nederlands de toeschouwers die zij wil meenemen in wat een reis belooft te worden door het binnenste van haar ziel. Haar doel is haar verterende gevoelens door middel van elke vezel in haar lijf zichtbaar te maken.

Hoe heftig die gevoelens zijn, wordt duidelijk in de eerste bewegingsreeks die zij met de rug naar het publiek start. Haar armen wentelen als de wieken van een molen, bewegingen die, aangejaagd door de muziek van Glenn Branca, steeds feller en sneller worden en als autonome bewegingen van een machine op drift raken. Alleen een kreet kan ze nog stoppen.

Dan veranderen haar armen in wijd uitslaande zwanevleugels. De grote golven planten zich voort in haar hele lichaam dat spasmodischer van beweging wordt, terwijl Branca's dreun overgaat in het geluid van een gierende sirene.

Om tot zichzelf te komen ontdoet zij zich na een korte overgang van haar kledij en toont het publiek haar naakte lichaam. Met een kaars licht zij haar lijf en leden bij en bespreekt de fysieke sensaties die ze ervaart. Zich lavend aan de warmte van het kunstlicht neuriet ze zachtjes chansons van Piaf, Barbara en Brel. Steeds vrijer in dit Eva's kostuum danst deze onschuldige nimf in de rondte.

Voor de laatste (te kort durende) scene trekt ze een witte, met gouddraad bestikte engelenjurk aan, waarmee zij als een derwisj om haar as draait. De wijde jurk vlamt op en even lijkt ze de 'Spiraal Dans' van pioniere Loie Fuller tot leven te wekken, totdat het dimmende licht dat beeld uitwist en alleen de flakkerende kaars het visioen vasthoudt.

Delauney lijkt op het podium zeer kwetsbaar. Toch straalt zij ook kracht en taaiheid uit, vooral in de eerste scene. Als performer is Delauney uitermate boeiend, een ware tegenhanger van Truus Bronkhorst. Waar die over flink wat humor en realisme beschikt, is Delauney met haar fragiele, elfachtige verschijning ogenschijnlijk een en al lyriek en poezie. Maar pas op, want dit stille water heeft diepe gronden. Haar superromantische inslag kan in een oogwenk omslaan in neurose en gekte, zoals ze eerder in 'Count your Blessings' van Gerardjan Rijnders liet zien.

Als performer profileert Delauney zich sterk tegenover Bronkhorst. De vorm van het stuk gaat me echter vanwege de opbouw en de muziekkeuze iets te veel dezelfde richting op. Aan de andere kant heeft 'Alcool' vergeleken met haar vorige solo 'Interieurs' daardoor ook veel aan helderheid gewonnen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden