Dansmusical over eenzame, jonge mensen

Saturday Night Fever
Joop van den Ende Theaterproducties, gezien: 17/2 Amsterdam, www.musicals.nl

Grote zwoele ogen, dikke donkere wenkbrauwen, strakke coupe, bodybuilderstorso en smalle, hitsig dansende heupen... kortom, Tony Manero is het type 'ideale man': een stoere jongen met een klein hartje. Wel jammer dat hij zo egocentrisch is, en zo ijdel - al is dit laatste ook wel schattig. In ieder geval is Joey Ferre, die Manero speelt na het winnen van een tv-auditieprogramma, de ideale man voor deze rol.

'Saturday Night Fever' is terug, en hoe. Door de film uit 1977 met John Travolta en boordevol hitsongs van de Bee Gees sloegen miljoenen meisjesharten op hol. In 1998 volgde de succesvolle musicalversie. Alleen al in Nederland speelde de musical (vanaf 2001) meer dan 600 keer. Opvallend verschil tussen film en musical: in de film hoor je de Bee Gees-muziek als soundtrack, in de musical zingen de personages.

In de versie van 2001 werd goed gedanst, maar de - niet altijd interessante - spelscènes haalden het tempo enorm naar beneden. Carline Brouwer, regisseur van de nieuwste SNF, heeft dat probleem opgelost met een enorm ingekorte turbo-versie. Veel spelscènes worden er als 'verplichte nummers' snel doorheen gejast. De verhaallijnen over Tony's thuissituatie (arme Italiaanse immigranten), zijn werk (in een verfwinkel) en gesjoemel met de uitslag van een danswedstrijd, zijn ondergeschikt gemaakt aan het thema 'eenzaamheid' dat je overal doorheen voelt.

En dus vertelt deze musical vooral het verhaal van enkele eenzame, zoekende, jonge mensen - op zoek naar erkenning, vriendschap, aandacht, en een beetje liefde. Dat raakt soms enorm. Bij Bobby (Karel Simons) bijvoorbeeld - een jongen die in paniek raakt nadat hij een meisje zwanger heeft gemaakt. Noortje Herlaar ontroert ook als Stephanie, Tony's nieuwe danspartner, die zich omhoog probeert te vechten door te werken in het chiquere Manhattan. En Joey Ferre speelt geloofwaardig de ontwapenende Tony die ontdekt dat hij het leven niet als een groot zaterdagavond-dansuitje moet zien, maar dat hij er wat van moet maken.

De grootste hoofdrol is natuurlijk de (disco)dans. Het knappe is dat de oude dansstijl hier heel erg 2012 voelt. De swingende discopasjes worden door het grote ensemble extreem strak uitgevoerd. Rechte torso's, met krachtig zwaaiende benen en armen, stevig bonkende vuisten en priemende vingers in de lucht, worden afgewisseld met sensuele slomo-bewegingen, waardoor de dynamiek enorm is. Vooral door de dans is deze musical zeker de moeite waard.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden