Dansers keren zich binnenstebuiten zoals Patti Smith in haar songs

dans

Nederlands Dans Theater Strike Root ****

Het programma 'Strike Root', met werk van León & Lightfoot, Walerski en Goecke, wordt door Nederlands Dans Theater (NDT) gebracht als een statement. Dit zijn de choreografen die voor een belangrijk deel de signatuur van het gezelschap bepalen. Opvallend is dat Marco Goecke daar een plaats tusen heeft. De choreograaf is pas een krap seizoen vast aan NDT verbonden en - dat vindt de artistieke leiding dus ook - nu al van grote waarde voor de smoel naar buiten.

Goeckes kracht is zijn tegenkracht. NDT leunt iets te gerieflijk op esthetische en atletische dans, overigens door de jaren heen méér dan uitstekend uitgevoerd, nu ook weer door een heel nieuwe dansgeneratie. Bij Goecke zien we daarentegen geen 'mooie dans' in de strikte zin van het woord. Bij de wereldpremière 'Thin Skin' krijg je dan ook aanvankelijk associaties met hevige jeuk; dansers als bidsprinkhanen, supersnel bewegend in duizenden variaties. Maar het is ook dans die dicht bij al het ongrijpbaars komt dat het mens-zijn definieert. 'Thin Skin' begint met solo's en eindigt met een duet. Op liedjes van Patti Smith keren de dansers zich binnenstebuiten, zoals ook de 'Godmother of Punk' Smith dat in haar songs zo hartverscheurend doet. De over-de-top-lichamelijkheid van Goecke's dans wordt zo een bezweringsritueel. Met dat slotduet, schitterend vertolkt door Jorge Nozal en Meng-ke Wu, eindigt het ballet niet voor niets. Zoals in de songs van Smith zijn er geen antwoorden, er is wel twijfel én er is liefde 'like a boomerang, keep comin' back'.

Natuurlijk zijn Paul Lightfoot en Sol León ook van de partij in dit signatuurprogramma, het choreografenduo dat dit seizoen zijn 25-jarige jubileum bij NDT beleeft. Lightfoot/Leóns werk is met olympische danskracht rond theatrale middelen opgebouwd. Zo staat de reprise 'Safe as Houses' (2001) bekend als 'het verdwijnballet', met dansers rond een draaiende muur, als reflectie op de wendbaarheid van de ziel.

De eerder aangekondigde wereldpremière van Medhi Walerski is verschoven naar het volgende seizoen en daarvoor in de plaats is zijn werk 'Chamber' uit 2012 op de rol gezet. Een mooi werk, losjes geënt op het schandaalballet 'Le sacre du printemps' uit 1913, en strak opgebouwd met ritualistische groepsdansen die uitwaaieren in emotionele duetten. Niet zozeer de keuze voor het lenteoffer staat hier centraal, meer draait het om de wisselwerking tussen individu en groep, waarmee Walerski iets zegt over keuzes maken in het algemeen. Die vertaling maakt het werk ook voor onze tijd relevant.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden