Recensie

Dansende grootmoeders met stramme lijven

'Dancing Grandmothers' van Eun-Me Ahn Company.Beeld -Youngmo-Choe

DANS
Holland Dance Festival
Eun-Me Ahn Company (KR)/ PRA Muziektheater (NL)
★★★★

Dans is traditioneel gezien meedogenloos als het gaat om ouder worden. Gaat een danser fysiek achteruit? Einde carrière. Gelukkig wordt dans steeds minder vaak louter aan jong en soepel gelinkt en ontspruiten er initiatieven om dans van iedereen te laten zijn: jong én oud.

Daarom is het mooi dat het Holland Dance Festival dat thema als rode draad door de programmering spint. Met internationale producties waarin ouderen participeren, laten de organisatoren zien dat dansplezier universeel is, van oost tot west, door alle generaties heen. Alleen dat al is een mooie boodschap en fijn om naar te kijken.

Dansende grootmoeders

Neem 'Dancing Grandmothers', die bestaat uit een reeks filmpjes, waarin tientallen oudere vrouwen - een voor een, op verschillende locaties - een vrolijk dansje doen. Een dame is dansend aan het vissen, een marktvrouw gooit achter haar kraampje de armen in de lucht, een apotheker swingt met haar heupen voor haar pillenpotjes. Van stad naar platteland en terug: overal dansen vrouwen en soms dansen omstanders spontaan mee. Je moet wel van steen zijn om stoïcijns te blijven onder hun aanstekelijke dansplezier.

Later wordt een aantal van die gefilmde dames in levenden lijve ingeweven in een choreografie van (jonge) professionele dansers. Daarin draait het om clichés over het ouder worden (kromme ruggen, waggelend voortbewegen), afgezet tegen een hysterisch jeugdige dynamiek: de dansers huppelen als Heidi's in oma-jurken door een denkbeeldige alpenweide. De 'grootmoeders' dansen af en toe met hen mee, en dat eindigt ten slotte in een grote apotheose van ontwapenende levenslust.

Helaas opereren de grootmoeders nogal eens op het randje van schattig, waardoor de voorstelling zelden voorbij de gimmick komt. Dan hebben de makers van het Nederlandse PRA de oudere amateurdanser dieper in de ogen gekeken. In 'Good [old] Times' draait het om gezien (durven) te worden.

Een vrouw van 68 vertelt dat ze op Bali is geboren, maar op haar tiende door haar moeder in haar eentje naar Nederland is gestuurd. En dan begint ze te dansen, met knippende vingers uit de Balinese hofdans, die zitten in haar lijf gebakken en geven expressie aan haar pijn. In de veilige beschutting van de groep komen alle 'oude' lijven aan de beurt om (weer) op te bloeien, elk vanuit een eigen noodzaak.

Dramaturgisch klopt de verzameling losse scènes heel vaak niet, maar de rode draad wordt tot het einde strak volgehouden: je bent ouder en mag er zijn - en hoe!

Lees meer recensies op trouw.nl/theaterrecensies.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden